6208 resultaten.
Wij vrouwen
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
787 Maar als je denkt dat we daarom minder zijn,
dan de werkende vrouw
die wel een loonstrook ontvangt aan het einde
van de maand, dan zit je mis,
weet ik
Het enige wat leuk zou zijn
is die beruchte dertiende maand
vind ik!…
Het dodenboek
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
990 In het boek der doden
speelt weer die jongen
die voor zijn sterven
de zon toelachte
in het dodenboek
waar een vlinder droomt
over levenloze nachten
zonder bezoek van dagen
die de dood verzachten
met het blonde, lieve meisje
dat na hem ging naar de wolken
in een eenzaam dood vertolken
in het boek tekent stilte
het droevig einde…
het zout des aanschijns
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
679 nu er niets meer tussen ogen is
dan weten, dat jouw overgang aan zielen klopt
stopt krampachtig klampen
aan een leven dat niet langer wil
jouw dagen zijn compleet
jouw lichaam schept het einde
en mijn tranen dragen slechts mijn hart
ik zie en zwijg
want zeggen heeft geen kracht meer
enkel nog jouw mooie tijd verbeeldt
het troostwoord…
splinters van tijd
netgedicht
4.5 met 13 stemmen
594 schreeuw luidkeels in de stilte
op een kale, verlaten plek neemt hij
mijn stem over
weet hij waarom ik huil
waarom het vuur van de zomer mij ontvalt
in ieder woord dat ik leerde
en dat nu onverdraaglijk door schaduwen
gevoed wordt
door handen die mij tegen de nacht
aandrukken, gezichten die voorbijkomen, vastgehaakt
aan begin en einde…
Mariniers
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
727 Minister Hans Hillen wil de mariniers onderscheiden die in 1977 een einde hebben gemaakt aan de treinkaping bij De Punt.
Niet alle mariniers stellen daar prijs op, omdat daar burgers zijn doodgeschoten.
-----------------------------------------
De mariniers die gijzelaars bevrijdden,
Die worden nu alsnog gedecoreerd.…
Het slappe koord
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
562 er alles aan gedaan
om te blijven staan
op het slappe koord dat leven heet
geboorte en dood verbindt
van baby kind naar de volwassenheid
totdat je de grond weer bereikt
vaak was ik uit balans
maar kon dat met fixeren op
het verre doel weer repareren
zag de rafels in de lijnen komen
wist de realiteit vol met dromen
zou er aan het eind…
De blinde weg
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
634 innerlijke stem
vult het komend niets
en ik, ja ik ben het
die die dobber
uit de stroming dreg
en deze schraap langs
de wachtende vezels, een voor een
in een taal,
veel later dan t’oude Diets
maar wel degelijk vermaagschapt
en met veel daaruit te leen
zo bouwt mijn schrijven
als het waren
een Escher ets, getrapt
zonder nog het einde…
naast raven en stenen
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
538 soms denk ik
aan het eind van een lange dag
het is tijd
een stap terug
hoe het zal zijn wanneer niets meer
zich strelen laat, afstand onvermijdelijk spreekt
in alle ernst voor een groter leven
nachtogig
zonder handen om te bereiken
of je lichaam dat woelt in een doodgewone taal
soms denk ik
over loslaten en wie er na komt
wanneer…
De Film
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.723 Ik heb gehoord dat aan het einde van ons leven
een film van ons leven flitst voor onze ogen.
Zo, hier zit ik nu, in mijn ouderdom,
in mijn gemakkelijke stoel te
wachten voor de film zal beginnen.
Waar begint het?
met mijn conceptie, mijn geboorte, mijn jeugd?…
Bestemming onbekend
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
487 zou ik zeggen: Weet het niet
het regende vanochtend vroeg
uitgebloeide gouden regen
nu sneeuwt het resten bloesems
uit de rijen iepen langs het pad
en dwaal ik zomaar half verdwaald
in de richting van de zon
op zoek naar een begin
van iets wat ik nog niet weet
vager kan het niet
maar ik loop en ik loop
blijf lopen tot het einde
van…
Fiedel
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
755 Het leven figureerde
terwijl ik toen sliep
Noodlot had toegeslagen
bijna een begin van het eind
De duivel sliep
dit althans was mij eerder verteld
Het tegendeel
bleek echter in alle opzichten waar, daar
toen de dood verwoede pogingen
actief ondernam
Uitgebreid werd gedanst en gefeest
toen bleek dat mijn wil tot leven veel sterker was…
nauwelijks voorbij (?)
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
943 de kaarsen branden
nog even
op het eind van
deze dag van
kerst
beleven
liefde, warmte
vriendschap
volop daar,
ik drink het
in
en
met tegenzin
zwaai ik
het bezoek
uit
een tikje bedroefd
afscheid nemen
is een beetje
sterven
maar wil dàt gevoel…
tekens aan de wand
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
552 verschenen
op wonderlijke wijze
tekens aan de wand
van het paleis van Belsazar
ze spelden groot onheil
als goddelijke straf voor
de verwoesting
van zijn tempel
vandaag
staan de tekens
als moorddadig geweld
en genadeloze terreur
bloedrood
en kamerbreed
op ons netvlies
geëtst
we willen ze niet zien
en feesten voort
tot het bittere einde…
Weer al
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
543 De blaadjes vallen
Dat doen ze elk jaar
Steeds weer andere
Maar wie let erop
Een vogel misschien
Nee die ook niet
Is bezig met de trek
Vliegt een heel eind Afrika in
Wacht op z’n maten die
Nog van alles moeten regelen
Inentingen, verzekeringen, paspoort
Dat ging vroeger wel anders
Gewoon vertrekken, we zien wel…
Jezelf
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
577 als je door de hel moet gaan
je verlaten verraden voelt
als je in een leegte komt te staan
je ziel tot nulpunt is bekoeld
als de wereld voor je instort
je denkt dat niemand je meer nodig heeft
als je steeds opnieuw gekwetst wordt
het leven je weer nieuwe klappen geeft
als je aan het einde van je kunnen bent
niet tot vechten meer bereid…
14 18
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
617 even zwegen ze de velden
moegestreden uitgeblust waarom,
een vraagstuk niet te begrijpen
rood dood stil, kwam als de nacht
sterren aan de hemel ondraaglijke kreten,
toch hoop op de handpalm
die reikt naar het morgen
het einde getroffen door
waanzinnig schizofrenie
wachtend op de wijsheid van de stilte,
stil als het was die nacht…
Oerkracht
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
514 Fraai gesitueerd
aan de route van die
mooie Express der Tsaren
Lijkt een vreemd oord
Brede straten
van West naar Oost naar Noord
Met die lijn kwam de handel
Russisch, Siberisch en
lokaal; tijd stuurt mensen en trein
Hoorn met oproep in
te stappen; voorwaarts naar het eind-
station, zo'n drieduizend kilometer verder-
op…
De scherpe kantjes
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
497 ben ik de druppel
in een regenbui
het blaadje dat
dwarrelt op de wind
een spelend kind dat
zand het einde vindt
ik voel hun
eenheid in bestaan
het samen gaan in
tal van vormen
om zo leven zijn
gestalte te geven
waar harmonie
als warme deken
de scherpe kantjes
laat verdwijnen van
donkere schaduw als
zon te fel gaat schijnen…
Geweten
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
712 Als ik het geweten had,
had ik beter naar je geluisterd
als ik het gehoord had
had ik anders gereageerd
een ding heb ik nooit geweten,
dat jij je niet met mij wilde meten
nu blijkt het tenslotte jouw geweten,
dat altijd op de voorgrond trad
eind goed, al goed
jouw geweten had ik moeten weten
was zo zuiver en zo rein
nu weten wij beiden…
Waardeloosheid
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
493 wij dierenvrienden
in Nederland
treuren alleen
over gekwelde
dode stieren
geenszins aangaande
dit einde
levenspad/matador
deze wreedaard
interesseert ons
geen lor
dit enge
mensenleven had
zeer nuttig
kunnen zijn/
helpende handen
DIEREN IN
NOOD
stoer stierf
jij zeker
niet op
jouw grafsteen
de zwarte
letters domme
dood…
menslief
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
634 profileer je niet
wees slechts het begin
en eind van eigen kunnen
als je geaard bent
door jouw vaste voeten
zijn de roots van lang geleden
als de rafels van vandaag
er hangen druppels aan
gevormd door vreugdekreten
twinkelend gerangschikt
tussen tranen, vol van pijn
elke laag van dit bestaan
draagt reeds de kracht van
verdergaan…
Sneeuwpop
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
616 Maar aan het einde
van de gebaande paden
stond ik opnieuw oog in oog
met Koning Winter;
ik gaf mij over,
wentelend door de sneeuw werd
ik vanzelf een sneeuwen marionet.…
verlangen
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
560 in ballingschap
loopt de mens
op eieren een
breekbaar verhaal
met draadjes en
touwtjes houdt hij
het leven bij elkaar
laag na laag
projecteert hij zijn
afgepelde dromen
op witte muren en
dagen zonder eind
in zijn oren suist
de vermoeide zee
het is altijd het
kleine verhaal dat
over grote dingen
spreekt zoals het
verlangen…
De stille oceaan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
558 Het intens gevoel
dat routine bevrijd
gesluierd door de nacht
aan de horizon zonder eind.
Richt mijn vizier
waar het licht opkomt
daar jouw echo galmt
tot de morgenstond.…
Voor hen die herdenken in vrede.
hartenkreet
2.2 met 6 stemmen
586 Voor hen die hongerden
en tot het einde van de tweede wereldoorlog
streden. Voor die sterken die nu nog mededeling
doen van hun eigen beleefde verhaal.
Voor de vereeuwigde staker met zijn ontrukte
hart van staal.
Voor de huidige en toekomstige generaties.
Het herdenken in vrede is één van de grootste
menselijke prestaties.…
Eeuwige Liefde
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
468 als vogels niet meer durven
zweven op de wind
als bladeren naar hun
bomen terug gaan vallen
als een ster niets meer om
naar te twinkelen vindt
als sneeuwvlokken naar
de lucht toe dwarrelen
als er echt niets meer is om
mee te spelen voor een kind
als je aan het eind van de regenboog
geen pot met goud maar slechts
een hoopje schroot vindt…
WIE ZOU IK ZIJN
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
508 als ik jou niet had
wie of wat zou ik dan zijn
een gat in de ozonlaag
een begin zonder eind
zonder jou ben ik
niet meer dan een ruwe schets
niet uitgewerkt nog niet verfijnd
zo nog nietszeggend nog flets
een lied dat niet gezongen wordt
het kent nog geen echt refrein
de spreker wiens ware woord
in geen enkel oord wordt aangehoord
ik…
verlangen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
401 waar zijn de dagen
dat ik als vrije vogel
op de rug van de wind
gedoopt in regen
sneeuw of zonnestralen
met de stroom mee
of soms er tegenin
overal vliegen kon
met vastgebonden voeten
de vleugels geknipt
achter tralies van glas
zing ik nu gekooid
het lied van verlangen
dat snel een einde komt
aan de horror van angst
die ons het leven…
Een beetje sterven?
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
476 Een beetje stervend
zie ik vanuit ’t raam
druilige regen
bedekte hemel met
wolken somber grauw
glimmend natte straten
een beetje stervend
mis ik bloemengeur
en heldere horizon
aan ’t einde van de dag
breken toch de wolken
zodat ik in laatste zonlicht
niet meer hoef te sterven
maar toch nog leven mag.…
Magie van chaos
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
422 er haakte wat
op het spiegelblad
zonder zichtbare
oneffenheden
pas met het
fingerspitzengefühl
lokaliseerden we
het plaats delict
een oneffenheidje
in de kristallen
structuur als exponent
van een latente frictie
begin of einde van
de mega breuklijn toen
deze marmeren compositie
zich ooit heeft gezet
in herstel zal de spiegel…