4358 resultaten.
Geen dromen meer
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
1.083 Mijn nachten sterven stilletjes in het licht,
jouw armen dragen geen enkel gewicht,
mijn lichaam legt zich moedeloos neer.
Nee, voor mij geen dromen meer.…
Ontlading
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
735 Woedend willen letters dansen
trappen ongewild de zin
zelfs de punten slaan op hol
willen terug naar het begin
als de komma's ook gaan krijsen
trekken strepen stil verdriet
zelfs de hoofdletters die buigen
zien het uitroepteken niet
alle woorden worden vragen
machteloosheid verbijt de pijn
zwarte lijnen kunnen niet dragen
zakken door…
vlammen vertellen uit vuur zijn verhalen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
740 verhalen
zijn armen zwaaien en
draaien de wereld wijder
hij is de bevrijder van de wind
blaast met wangen vol
de wolken weer het hoofd
op hol tot een orkaan ontstaat
en hij zich in de stilte van
het oog omgeven door een
regenboog hervindt als wind
hij heerst en onderwerpt
de natuur met vlagen die in
zijn druppels eeuwig leven dragen…
Ochtendgedachte
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
1.397 Ondanks mijn bijna niet te dragen leed
is die wijze raad niet aan mij besteed:
Ik hef het glas, lang leve de kater.…
SINTERKLAAS ZAL 'T AVOND KOMEN.
poëzie
3.2 met 16 stemmen
3.008 Hoor, daar is hij met zijn wagen
Sinterklaas, de mijterman,
Wat niet op zijn wagen kan
Dat zal Zwarte Piet wel dragen.
Kindren, heet hem welkom dan.
REFREIN
Sinterklaas, Sinterklaas,
Sinterklaas de mijterman.
Sinterklaas, Sinterklaas,
Sinterklaas de mijterman.…
Laat alle deuren op een kier
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
2.040 Behoedzaam maar behendig
draag ik zijn leven in mijn handen.
Een lichte last van woorden.
Een dikke dichter. Nolens . 877 pagina's groot.
De ochtend wacht nu op berijmde bomen.
En bevroren bloemen op het behang.
En met voorzichtige vingers
blader ik dan door zijn dagen.
Geletterd en geschreven. In sourdine.…
verboden vruchten
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.246 een vrouw bij de Deka
keek me geheimzinnig aan
ze vroeg "kan ik u helpen"
en kwam dicht bij me staan
een glimlach sierde haar lippen
diepe ondeugd haar ogen
"ik draag veel geheimen"
zei ze voorover gebogen
ik deed een stap opzij
dat is ook lekker personeel
ja, ze zag er lekker uit
maar dit was me iets te veel
ik zoek zelf wel m…
springen vóór het vliegen. voor D.R.
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.179 transformatie van vlucht in landing
kranige confrontatie met de branding
vastberaden de vleugels ver uitgeslagen
geselende storm en soms de wind die jou wil dragen
onder die vluchtige, vermakelijke veren
woon jij die het springen niet kon leren
geen gefladder, springen en weer opstaan
vloog je alsof je niet anders had gedaan
onder die veelkleurige…
van ramadans bevallen
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
751 zie takken vallen
de maan verweesd
van ramadans bevallen
ja het was feest
een week geleden
ik hoor de imams
in gebed steeds van
de minaretten klagen
maar ook geloof heeft
zo vandaag zijn vragen
de allerheiligen
zijn niet van steen
hun sokkels dragen
eeuwigheid en ook zij
vragen een wereldfeest
later weer de
donkere kant…
Gedeeld natuur/geluk
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
637 bij het ruisende requiem
van vrolijke klanken
een blijde lentegaard
toont de keukenhof al zestig jaar
zijn schoonheid in miljoenen
bloeiende bloembollen
dat loutert is ontwaakt
in het zonlicht
van liefde der noeste arbeid
die door mensen handen is
aangelegd
mijn vreugde toont dankbaarheid
tot ver in de namiddag
op voeten die dragen…
Metamorfose
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
753 zonder het uit te spreken
had ze het zichzelf beloofd
ze zou niet meer omkijken
naar wijzende vingers
ze zou niet meer luisteren
naar honende tongen
naar pijpen zou ze niet
nee nooit meer dansen
ze trok het kleed
van schuld en boete uit
naakt sprong ze in de golven
liet zich drijven
zeesterren sponnen
een nieuw kleed
om te dragen…
bijna dragelijk
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
778 en daarna,
fluister je
wat komt daarna
ik voel de herfst
door me heen gaan, enkel de herfst
en geen andere vragen die sporen dragen van holle huizen
waarin niets zich kan hechten
behalve de onmacht, immer herhalend
zoals witte kruisen, lijf aan lijf
nooit uit marmer
of uit letters van leven
wel liefde, liefde, zoveel liefde…
uitzicht.
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
598 verloren dragen de bomen hun takken,
deze dagen die bloeden als wonden
en de wind waait hartstochtelijk
over alles heen: de straten huizen
pleinen en door de bomen dus,
ze staan verwilderd wezenloos
in de vruchteloze kou, blauw-
bekkend, bibberend als bange
dieren, al kun je het niet bewijzen,
daarom is poëzie ook: om te laten…
Oma's eenzame kerst
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
768 Het huis voelt niet meer als haar thuis
De stilte en de leegte is haast niet te dragen.
Al vele jaren is oma nu alleen geweest
En met de kerstdagen doet dat zo’n pijn
Om niet meer met haar lieve man te zijn
Voor oma is de kerst geen groot feest.…
Diep triest
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
713 Moge God de nabestaanden kracht geven
In deze intens verdrietige dagen en daarna
Om dit leed te kunnen dragen, dit drama:
Het grote verlies van zo’n dierbaar leven.…
Als de adem draagt
netgedicht
4.4 met 16 stemmen
752 mijn dak kent
geen vaste plek meer
het is verloren gegaan
plots is er
na zoveel jaren
een doorbroken bestaan
de grond behoort mij
niet meer toe
ik draag de koffer voortaan
van hier naar daar
verspreid over de tijd
die mij nog rest
op en neer en verder
naar het onbekende waar
verleden wordt geleden
in de onrust van het hart…
Eeen meisje voor dag en nacht
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
853 over gekwetstheid
verborgen leed
omdat juist in die cultuur
de meisjes hun familie
net te schande mogen maken
is er de innerlijke pijn
de angst voor ontdekking
de schuld te krijgen
en de nog grotere vrees
voor straf en desastreuze gevolgen
aangedaan door juist iemand
vanuit het gezin
zo erg taboe
en de last is zwaar te dragen
het geeft…
Voorbij de huid
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
646 dagen overslaan
nimmer zou ik jou
in mijn dromen laten gaan
ik geloofde dat de zon
mij wakker kraaide
en mijn liefde voor jou
zacht spinde
in mijn heide stille huis
werd ik het meisje van zestien
en al het innerlijke gespuis
liet ik achteloos varen
het waren mijn wolken
vol zegen en hoop
het was mijn zwaarte
om de leegte te dragen…
als woorden niet meer van mezelf zijn
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
610 schipperen kan alleen
als twee kanten wal dragen, waar water botst
en verlegen lelies bloeien
langs het kroos verlaat de dag
de ongeboren zon
tussen het verwarde riet groeit de valse twijfel
of de karekiet wel houvast vindt
hij zingt er wel
maar toch
laat me roeien in mijn houten boot, ze draagt me goed
de riemen slijten slechts voorzichtig…
lichaam
netgedicht
2.9 met 11 stemmen
1.541 tot in de bomen
als ik de zonnewende vier
en haal eindelijk eens de ploeg door die akkers
waarop mijn doemgedachten grazen
ze houden mijn vechtlust onder de plak
als stormen door mijn aders razen
en wieg mij
wieg mij heen en weer
wuif mij als grashalmen
in de delta’s van de zee
tot ik rimpelloos ben als een meer
dat het heelal kan dragen…
Dagen van sneeuw
netgedicht
4.5 met 59 stemmen
1.522 Soms weet ik niet meer
of het sneeuwde, die dag
toen stilte schreeuwde
en licht dat over de jaren lag
van een leven... samen, later
als droom verdronk
tussen weilanden van
wind en water waar ik jou
de laatste rozen bracht
zie ik de reflectie van een
glimlach in de lucht ,volg een vogel
op zijn verre vlucht
zijn vleugels dragen…
Minuten stilte
gedicht
3.3 met 10 stemmen
16.254 mannenstemmen
zeggen sombere dingen
over nooit meer
klokken luiden
papa droogt zijn tranen
morgen gaan we naar
de maliebaan
marcheren
de soldaten
de oranjeband met leeuw
en het soldatenpak
ze liggen klaar
gestreken
mama moet alleen
de broek nog
persen
één koperen knoop aanzetten
papa poetst zijn kistjes
de baret draag…
Een liedeke van de ooievaar
poëzie
2.7 met 7 stemmen
1.632 Olijkert, draag-je wat nieuws hier heen?
Berg-je dat met jouw ene been
Zo stillekes onder je veren?
Oievaar, lepelaar!
Zeg, heb-je wat voor mamaatje?
Breng jij een Zusje? Dan is het goed:
Maar liefst een Broertje van melk en bloed -
Dan heb ik een kameraadje !…
Indringend licht
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
575 weet geen richting meer te vinden
zwenkt tussen west en kracht acht
De zeilen zoeken waterwegen
laveren door winderige gewesten
van dwaallicht naar tegenlicht
Binnenkort haalt de buitenman
binnen wat niet wachten kan
de zaaier wil ook oogsten
Zij die voorbij gaan vertragen hun gang
ze naderen de rand van de dag
nemen op wat niet te dragen…
Aftandsbedieningsrestaurant 'De Vliegende Schotel'
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
491 Ze vond het gênant,
dat dit snertrestaurant
haar inenen een soepjurk liet dragen.
Zo was men z'n gram aan het halen
bij obers. Ook die gingen balen:
ze vonden het rot,
dat de gasten tot slot
hun geen fooi gaven bij het betalen.…
VERKLEUREND DONKER
hartenkreet
2.0 met 5 stemmen
1.406 Naar het donker om mij staren
en daarin de stilte rond mij zien
Ik voel mij zo vreselijk naar en
ik vraag mij af of ik dit verdien
In ’t diep duister om mij tasten
met het eenzaam als reisgenoot
Draag ik een heel zware last en
nadert de drempel tot de dood
Bij het donker zo stille wenen
om erin de tranen te laten gaan
Voel ik mij gruwelijk…
wind
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
476 lichte flitsen kleurt de zon, vrij spelend langs het dons
geen waterkou rond zachte vleugels
boven bomen hangt het aardse van de weg
daaronder schemert schaduwleed
in krullen
rond de oudste stam
er blaast een zucht, tot lucht gekeerd
en bladeren vereren thans een storm vol pirouettes
nooit geleerd
maar altijd in de levensdans van nu
draag…
Hoe vergaat het U?
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.223 Ik zou graag weer eens
Met u van gedachten wisselen
Een gesprek zoals wij voorheen
Vaak gehad hebben
Ik draag u met heel mijn hart en ziel
Een lang en gelukkig leven toe
Vertel mij, hoe vergaat het u?
Zal ik mijn wedervaren verhalen?…
Huilende stenen
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
631 Allure met grandeur
Blok na blok na blok
In drie volle lagen
Reikend naar de hemel
Visie van de meester
Aangespoord verdriet
Voor de verre toekomst
Vastgelegd in heden
Terwijl de rivier stroomt
Lengte van eeuwen
Het verdriet zich koestert
In warmte van rotsen
Dragen offers 't verdriet
Onder traan-gewelf
Immer terugkerend
Door huilende…
goud rond huid
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
597 gedachten tillen; in twee zielen bloeit
slechts vriendschap als de liefde van
een moeder voor haar kind
het kaatst terug: zij glimlacht om
de harde werkelijkheid
en hij, die als een vader is, treurt niet om wat goud
dat koud verborgen in een vakje lag
(Sinds een week mag ik de armband van mijn lieve,
overleden vriendin dragen…