701 resultaten.
Angst. Die brug te smal...
gedicht
3.8 met 31 stemmen
12.885 Angst. Die brug te smal.
Krijg me er niet over.
Met geen paard. En denken aan.
Nee, niet. Ik blijft.
Naar huis.
Nacht in bed. Zweet breekt uit.
Ik is bang.
Voor de dood, halfzware shag.
Ik wil niet roken.
Doet licht aan.
Herinner. De man aan de muur.
Mik de jager. Schiet.
Met duim en wijsvinger.
Zo. Je bent dood.
Jager, jagger, staat…
Scoreverloop
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
2.071 Droef en in grote verwarring,
stond ik plots alleen in het huis.
Ik had jouw vertrek niet verwacht,
maar zoals ik later vernam,
was slechts ìk er niet op bedacht,
want dat het einde in zicht kwam
had jij al naar buiten gebracht.…
Dichterlijke ordening in verwarring
netgedicht
4.3 met 27 stemmen
2.168 ramen
Of aan klokken van een zonnige witte kerktoren
Ontstaan gevoelens en emoties slechts in relaties
Of kunnen ze ook alleen in mij zich laten horen
Spreekt een geur een kleur en een emotie
Kun je ze werkelijk zij het slechts van binnen horen
Of kan slechts voelen en beleven je bekoren
Of moet ik volop zwijgen in verstillende devotie
Verwarren…
Die kus was meer
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
542 ik zag je verdwalen
te midden van al die mensen
ben je gaan halen
ogen afwezig bij
een moeizaam bewegen
je woorden warrig en vaag
heb jou een arm gegeven
zijn uit de drukte geraakt
je begon langzaam op te leven
glimlachte met
excuses in je blik voor
de overlast die jij mij gaf
je wilde geen koffie
moest nog wat doen
gaf mij zomaar…
Wonder
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
1.440 Een wonder
Dat is wat jij bent
Jij laat me voelen
In iedere huidvezel
Dat je aanwezig bent
En op me loert
Je ogen
Als zwarte meren
Die alles zien
Die mij zien
Alsof je stiekem
Over mij waakt
De invloed
Die je op mij hebt
Is beangstigend
En groots
Maar vertrouwd als
Een wonder…
AFORISTISCH LIGHTVERSE
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
837 verwar warmte nooit
met echte liefde
want voor je het weet
ben je getrouwd
met een potkachel…
ik schaatste niet
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.093 Mijn daad had geen
toegevoegde waarde
toen ik al mijn liefde
voor jou vergaarde
Ik dronk het zuur
van je tranen
Droogde ze
uur na uur
ik schaatste niet
de hemel rijk
maar strompelde
door het slijk
Achterwaarts gevallen
duizelde mijn hoofd
doch ik blijde om de
lente die me werd beloofd…
De altviolen zijn gestemd.
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
909 De altviolen zijn gestemd
en ook het kwaad vermoeden,
de lawine van de nieuwsberichten,
de geuren en kleuren van de lente
onder het witte van de sneeuw die
genadeloos alles toedekt.
Ik heb er genoeg van, van al dat nieuws,
onoverzichtelijk, verward, verdroomd en geteisterd
tot in de verste uithoeken van mijn geest
doorgedrongen en alles vergiftigd…
Achtergrond
gedicht
3.5 met 61 stemmen
22.316 Afgewend
met zijn rug naar
het zijnde spaart hij
zijn stilstand in verstomming
uit
de avond tegemoet
de helderheid achter donkere
glazen, de opgooi van stemmen
binnen het afgelijnde, het doffe
leder dat men in het wilde
trapt
doelloos
staart de mens naar
wat hem invalt als een schaduw
in de war van zijn
bestaan…
Flarden mist...
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
738 Met sprankelende ogen
in een woordloos
sprekend gezicht,
omringd door
intense kleuren,
kwam jij voorbij,
openend wat was gedicht,
waardoor de wereld
ander aanzien kreeg,
jij parels tot
een ketting reeg
De ketting was nog
niet compleet
toen kleuren ineens
gingen vervagen door
opkomende flarden mist
Parels stuiterden
om mij heen…
Een gedicht
gedicht
2.2 met 158 stemmen
32.956 Je krijgt de kaarten gedeeld, zelf mag je niets
uitzoeken, er hooguit één of twee
ruilen, en dan nog alleen een vier voor een zes,
of - als 't meezit - een tien voor een boer, verder moet je maar zien.
'Spelen maar!' roept een stem. Maar je kent zelfs de regels
niet. Hoe moet het? Wat doe je? Je schudt ze en legt
ze uit op de tafel. Misschien…
Schizocidaal
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
1.287 Afwisselend wil ik
voor en door jou sterven
je uit mijn hart verbannen
en je namen er in kerven
Maar als ik lig te peinzen
over strop, gif, trein of toren
laat naast instinct en goed fatsoen
mijn liefde van zich horen
Want als ik bungel, braak of spat
kan ik mij niet vergeven
De wrede ironie:
ik wil ook voor en door jou leven…
Aanblik
gedicht
3.1 met 16 stemmen
11.458 Het oog ziet soms te veel: een mond
loopt weg, een hand raakt niet gevuld.
Zo breed de angst die opspringt
in het lijf, dat wat doet en weg-
haalt. Men schiet nabij, draagt
woorden toe als om te stelpen de vloed
die kronkelt in het stille hoofd.
Horen dat er wolken zoemen, een zucht
omhoog klimt, het raam nog open
want zomerdag - weten…
één issue per tissue
gedicht
2.6 met 17 stemmen
7.925 één issue per tissue
mijn meester verstopt zich
postbode doe je ronde: is mijn liefde
bij u wel veilig
hij kwam me weer verrassen die hofleverancier
laarzen aan in bed, dát werk, mijn koninginnetje
slaap je wel goed, fluisterde hij
(hij die niet van cliché's hield!)
op zo'n betraand bruggetje
is het goed kusjes plaatsen
denk lammetje…
God verwart mijn zekerheden
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
589 In het wit van palingslijm
lees ik de laatste sacramenten en
bewierook de lege flessen met de geur
van smegma en oude etensresten
God, lijkt dan de enige etaleur te wezen
laat maar, ik vind mijn nagels te kort, zo kort
dat wanneer god me ziet bidden me niet
eens zal herkennen
zonder prik zegt mijn vrouw
terwijl ze de sinas uit de koelkast…
Laat het verf in mij
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
529 Geef mijn naam het onbetwiste
En schaakmat mij zodat de tochten
die we ondernamen de hoofdrollen
zijn de we zochten
nog droom ik mij in gisteren
en laaf aan de herinnering
die we samen deelden, al had de kleur
voor ons ieder een andere vorm
iets ongrijpbaars, doch visueel vermogend
dagvaardde mij om de gelogen tijden te verlaten
en het…
In fases gestremd III
gedicht
3.0 met 11 stemmen
4.800 niemand wordt hier zacht gewassen, sterker
wel ruiken de zusters
is dit het mes nog dit hier
is het stoplicht al, de afstap van de illusie
kan een ander nu de hand slaan
aan, het heft plakt in eigen hand
------------------------
uit: 'Resistent', 2006.…
Het leven
gedicht
3.1 met 146 stemmen
75.670 Ik kijk naar mijn leven:
het wordt kleiner
ik houd mijn ogen er vlakbij:
ik kan al niet meer onderscheiden
tussen goed en onwaarschijnlijk, tussen zien en ontwijken
tussen mij en iedereen...
wat zeg ik nu weer...
mijn leven groeit, woekert, grijpt om zich heen
en ik kan alles onderscheiden:
onraad, wansmaak en zelfs de kleinste wangedachten…
Nocturne VI
gedicht
2.8 met 10 stemmen
6.607 de slaap die zich vannacht iets van mij aantrok
liet me vallen. of een ander me nog oppikt
wat je niet zien kunt in een donkere kamer, wie je niet ziet
ergens meet cirkels
eens maar nooit is nu, het vergelijkt weer
het ruisen in de bloedbaan met het ruisen daarbuiten
--------------------------------
uit: 'Zuurstofschuld', 2008.…
Het Wad als bevrijder
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
767 Als kleine tollenaar
inde ik van het Wad liefde,
liefde die broos me omarmde
en die mij bevrijdde van het juk
om steeds maar drenkeling te wezen
het koor van zout zonder een duidelijke
dirigent braken de golven
en tilden het schuim ver boven
mijn kunnen zodat ik balanceerde
tussen de mimiek van het klassiek
of de garderobe die het heden…
gesloten, maar ook vrij
hartenkreet
2.6 met 9 stemmen
1.278 Een raar gevoel komt mij tegemoet
Ik kan niet beschrijven wat het met mij doet
Het maakt me verdrietig maar ook blij
Het voelt zo gesloten maar ook zo vrij
Ik snap niet wat ik hiermee moet
Ik snap niet wat het met mij doet
Ik ben nieuwsgierig maar ook bang
Het is iets raars waar ik naar verlang
Ik wil dat het ophoudt, ik wil dat het stopt
Voordat…
Het jaar van het misverstand
gedicht
2.7 met 30 stemmen
10.769 Die dag werd ik, als laatste, opgewacht in de rokerige zaal.
Bezwete hoofden.
Uiterste concentratie.
Met kracht stootte ik de zaaldeur open,
ging wijdbeens voor hen staan.
Vragen werden niet gesteld.
Ik sprak:
'Wij bevinden ons al geruime tijd precies in het hart van deze eeuw.
Ondertussen droogt mijn wijsheid op.
Ga dus, nu dat kan, heelhuids…
Dans van de verloren zielen
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
649 Altijd onwennig sta ik naakt
als je woorden mijn wil
masseren, langzaam inwerken
op mijn lichaam, ik laat het toe
De integriteit van je begeerte
kapselt mijn geweten in, deze
warmte laat geen ruimte voor
het verderf, dat je in mij zaait
Ik geef mij, samen betreden wij
onze besloten werkelijkheid
van liefde, zo denk ik, terwijl
je mijn…
De vrede
gedicht
2.6 met 55 stemmen
32.157 Kijk, daar gaat de vrede.
Iedereen springt op.
Waar? Daar! In die blauwe jas!
Ze drukken hun neus tegen het raam,
leunen op elkaars schouders.
Hij is heel klein.
Ze hebben hem nog nooit gezien.
Ze roepen: vrede! vrede!
Hij hoort hen niet,
verdwijnt uit hun gezicht.
Ze voelen hun hart bonzen
en gaan weer naar binnen, grijpen elkaar beet…
Syen
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
500 Syen ( schande )
Ik heb nadrukkelijk de reacties gevolgd
op de Waterkant.
Surinamers, ver van huis en haard elkaar
feliciterend… want “brada” Desi Bouterse
het was hem dan toch maar gelukt.
De Nederlanders lekker afgezeken en het
leek wel of ze daarop lang hadden gewacht
Zijn ze nu helemaal van de pot gerukt ?
vergeten lijken wel de december…
vrijheid op kleine schaal
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
500 de boter druipt langs de rand
op het gazon waar de zon ligt
te preken tegen de ruis
die het zicht belemmert
het is warm, zelfs de kou
heeft zich ontkleed en nestelt
net iets te dichtbij zodat de
korenmolen de wieken moet
bijstellen om toch niet
te worden beroerd door het
beste moment van deze dag
leef, leef schreeuwt een stem dichtbij…
RENATE WIJST AAN
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
591 Mijn dochtertje steekt haar hand op
murmelt: moesj moesj
ik raadpleeg de speelgoedmand
neem een geliefde donzen muis
die bot wordt geweerd
vader draait zich telkens om
grijpt alles
steeds dat gestrekte vingertje
moesj! moesj...
dwergspeurtochten in 't rond
muren suizen en zwellen
verdovingsgas vult de kamer…
Vergeten te leven
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
836 Hij staart achter zijn ogen
waar geen antwoord wacht
alleen van buitenaf is beweging
zij trekt de riem wat steviger
hoe vreemd kunnen ogen kijken
splijt hun wereld uiteen
hij loopt naar de verkeerde kant
het kind wrijft aan zijn kin
de man stamelt “oude gewoonte”
geeft hij zijn naam aan haar in herinnering.…
het kruispunt
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
551 moeizaam ontlast de houder
zich van het offer, woorden
van wierook galmen door de stille kamer
het schreeuwt – het is hier overbevolkt, mijn
dood heeft geen wensen
in de kieren van zijn adem en ontnuchtering
zetelt de wens die dan toch ongenoeglijk
maar duidbaar de kans creëert door hongerige
staven te scherpen die het lichaam zullen breken…
Een te harde kaft
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
524 de ruimte die eens passend en
eensgezind mijn onderkomen
eerbiedigde slentert nu wezenloos
langs torenflats met hoekige muren
het glas is levenloos zonder zon
het doodt de dagen met het vangen
van vage silhouetten die steeds
reikend naar de verte hun beelden
zien vertragen in de storm
het leven vervaagt mijn twijfel nu
de herfst de dood…