Alle inzendingen over wijk

869 resultaten.

Sorteren op:

Het oude woud

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 483
Hier lopen wij, vrij van stenen, vrij om stil te staan bij het oude woud dat voortleeft in deze groene long tussen twee wijken.…
John Loopstra26 september 2020Lees meer >

een bed van blauwe bloemen

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 641
met doffe huid gingen wij door geweld door ijzer en ijs duizendmaal gaven we tol om door te kunnen gaan onze ogenglans was gebroken we zagen een gouden schijn op de vleugels van de roofvogel daarboven we braken bloemen in het gras we zouden wachten op het rijzen van de dag op het wijken van de tijd de tijd was iets en niets…
J.Bakx18 juni 2024Lees meer >

Kijken in de zon

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 464
Ik faal bij mijn kijken, Zie niet wat rond mij geschiedt, Mijn blik moet wijken Voor wat ik wel en zij niet ziet. Als de zon achter de kim schuilt, Ziet zij dan ’t licht, Achter de tranen die zij huilt, Wijl ik in te nachtelijk duister, In haar wil schuilen, Wijl 'k naar haar tranen luister.…
Joris Olivier12 december 2025Lees meer >

Betongreep

netgedicht
3.0 met 9 stemmen aantal keer bekeken 19
ik herken je, je valt en beklemmend klem je, je vast en zeker wederom, moeten weken wijken voor de buitenwijken het is kouder, je voelt de ijspret, prettig, maar niet met puntige pegels in het verschiet, enkel de heg, aan beide kanten snoeihard geveld, vanaf de zijkant niet naast mij, maar in mijn schoenen, draag je beton…
silann Nara31 oktober 2026Lees meer >

gekleed in steen

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.092
gekleed in een jas van steen kruipen de huizen strak geleed nauw sluitend tot aan de keel op de hoekige golf van wijken waait wind dicht aan het lijf vaak lijkt het alleen maar stil het verkeer sluit onverschillig in panden van de nieuwe wijk waar licht een rimpeling begint op een plas de trillende jonge boom staat in een kom van beton…

Mijn kleine idool....

hartenkreet
3.8 met 23 stemmen aantal keer bekeken 3.638
Niet lachen, maar ik heb een heus idool Dat klinkt op mijn leeftijd nogal frivool Maar ik kan haar charme niet weerstaan Mijn gevoel voor haar, is als een orkaan 'k Zou het liefst bij mijn idool willen leven Haar vooral mijn oprechte liefde geven Dan zou ik niet van haar zijde wijken Mijn idool is met niemand te vergelijken…
merle ;-)26 augustus 2004Lees meer >

Een glimlach

hartenkreet
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.134
Om zoveel goede wil en hartverwarmend kijken; om hier en daar wat blauwe lucht en moed die niet wil wijken, een glimlach naar Hierboven. Om 't kind dat speelt en ademhaalt, dat drentelt rond zijn moeder; om 't vallen van de avond nu, een vriend zijn broeders hoeder, een glimlach naar Hierboven.…
Adeleyd2 december 2005Lees meer >

Mijn oude stad

netgedicht
1.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.070
In de nevelige vroege morgen Nestel ik mij in warm nat gras En staar ik naar de zon die ras De resten van de nacht doet worgen In de verte zie ik contouren Van mijn oude stad, het doet deugd Zij herbergt mijn begin en jeugd Wat heeft mij toch kunnen ontvoeren Ik zal later haar schoot betreden De wijken waar ik ben groot gebracht Rouw…

Columnistenkwartet

netgedicht
2.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 619
Veel gezelligheid moet wijken, als er niet meer wordt gepaft. Durf te roken!' staat te lezen. 'Dood aan carcinofobie!' 't Viertal ondertekent deze nicotinetheorie.…
Aubrey22 december 2008Lees meer >

Lila ondertonen

netgedicht
3.3 met 31 stemmen aantal keer bekeken 13.993
ik schets je wel in mijn gedachten met lila ondertonen tussen ‘t groen laat wind tussen de bladeren dwalen op zoek naar ongeschreven wetten regels vraag ik even te wijken om het zicht niet te belemmeren laat grijze achtervolgingen maar eigen keuzes maken mijn leven draagt meer kleur dan nachtlicht kan verdragen door de dagelijkse openhartigheid…

standvastig (A. Gormley)

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 506
in deze uitgestorven kustplaats zie ik je staan op het strand je tuurt -vastgenageld- over het water een laag roest bedekt je naakte, harde huid de deinende golfslag valt stil in je hoofd het wassende water dat niet van wijken weet maakt je weerloze kop kleiner het tandenknarsen van de tijd de zeewind tart je zilte huid een albatros…
j.bakx26 januari 2011Lees meer >

Hoge gronden

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 658
De uren duren langer, de tijd weet van geen wijken, als herinnering aan het licht glooiend groene land.…
Iniduo5 augustus 2011Lees meer >

Verpakt in klatergoud

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 449
de lach is weer verpakt in klatergoud spiegels kaatsen vol de schijn van het uitbundig samenzijn staan bol van holle frasen en platvloerse gein maar het is voorgekookt de bordjes smile weten van geen wijken als wij kijken waar is de lach die prikt achter de ogen voelt als een brok in mijn keel die mijn hart nog diep kan raken…

contrast

hartenkreet
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 566
Maar zijn wijk is platgebombardeerd. Zij zoekt al uren in het puin. Een tank staat roerloos in de tuin. Ze roept en huilt allang niet meer. Omarmt haar pluche teddybeer. Er loopt een kind dwars door de stad. Met een mobiel, en een zak patat. Weet niets van oorlog, speelt op het plein. Waar het gewoon nog kind mag zijn.…

Op zoek naar riet

netgedicht
3.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 477
Geen kerstboom te zien, En toch lopen hier allemaal Mensen voorbij met een kluit In hun handen geklemd - Langs de scheuren in De aarde - hun aarde - Zijn ze op zoek naar Het riet dat hier onder Ergens moet groeien, Zo hadden de beleidsbepalers Hen in vertrouwen gezegd; Maar net zo min als de huizen In hun luxe wijk verkoopbaar…

Later is morgen geleden

netgedicht
4.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 511
adem de wolkenhemel vatbaar voor langer verblijf hangende het verleden is er nog een rimpel in volkomenheid, een ader met vloeibare twijfel of we niet in herhaling vallen weer opstaan en verpozen ons van geen kwaad weten kunnen we nog eenmaal onze gangen herroepen de rivier verleggen en de stoflaag herlezen zonder blijk van wijken…
Iniduo5 augustus 2015Lees meer >

Abnormaliteit

netgedicht
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 590
Zij wijken af. Van wie of van wat? Van kabouters en van dwergen. Kleine kinderen begrijpen dat. Normaal willen zijn is erg abnormaal. Koningen die gewoontjes willen doen. Generaals die liever pacifisten zijn. Populisten die zoeken naar nette taal. Wie zijn eigenaardigheid verliest, is pas echt verloren. Wie gaan op zoek? Wie vindt?…

Tweede exodus

hartenkreet
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 630
Waar de zee moest wijken en een Spaanse koning werd onttroond, ontstond een uitzicht op het vooruitzicht dat sedertdien door de onafhankelijkheid kan worden bewoond.…

Achterom kijken

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 669
Mijn zintuigen gaan op avontuur zwervend door mijn contacten nu tilt iets mij boven mijn kunnen zelfverzekerd kijk ik achterom wil van geen wijken meer weten de wervelwind van het bestaan trekt aan mij voorbij en fluistert mijzelf leren kennen in al mijn vezels mijn nadenken geeft mij achterdocht het leven duwt mij nog steeds voort…
HANS UDING2 februari 2017Lees meer >

dierendromen

hartenkreet
4.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 471
Ongerept en wild geschapen waren bossen op zijn mooist maar door tijd en evolutie werden dierendromen stil vermoord wilde dieren moeten wijken want hun habitat werd afgenomen mede door de slimmen en de rijken die hun bossen kolossaal onthoofdden ik kan hier enkel maar wat hopen dat industrie en bondgenoten éérst wat denken alvorens zwaar…

LAIS CLXIX

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 381
Haar ogen wijken niet, haar lach klinkt klaar, haar hand herhaalt het denken als gebaar, het haar omkranst haar woordeloos gebaar en alles haakt met alles in elkaar en het ontdoet zich van het lijden daar.…
Dirk Vekemans30 november 2020Lees meer >

Vlucht

hartenkreet
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 975
Vlucht Nu het nog kan Ver weg Waar niemand is Alleen jezelf Weet Ik zal wachten Tot je terug komt Vlucht Nu het nog kan Ver weg Weet Als je ooit besluit Van je vluchtroute Af te wijken Ik zal wachten Totdat je terug komt Vlucht Nu het nog kan Ver weg Ik zal wachten Op je antwoord Misschien...?…

De top

netgedicht
3.8 met 10 stemmen aantal keer bekeken 798
onvermoeibaar zwoeg ik voort de weg is lang en zwaar obstakels vliegen rond mijn oren mijn hiel prikt in een blaar elke rots en kei versperren delen van mij spreken me aan ga heen, vandaan ik verman me, stap door volg verbeten het spoor geef als het ware mijn leven voor ’t hare zij is onweerstaanbaar en weet van geen wijken maar…

Gebroken hart

hartenkreet
4.6 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.520
Het honingzoete licht van de zomerzon glansde in haar ogen Eindeloos ver verbleef haar blik vertoefden haar gedachten Eenzame roos, zo onbereikbaar dichtbij In haar hart schrijnde een traan een smart die niet wou wijken Ze vertrouwde het me toe op een avond in het amberschemer van een bruine kroeg Verloren voelde zij zich…
troebadoer29 januari 2008Lees meer >

VLIEGER IN DE WIND

netgedicht
3.8 met 8 stemmen aantal keer bekeken 860
Voor hen die wijken, stil en neergeslagen, in de bijsternis van nog niet weten hoe de liefde wegen vindt, Voor hen die zwijgen, bij het hoogtij van verbondenheid van wat niet kon, niet mag en dus niet duldbaar is, Voor hen die smeden aan het hek dat binden moet, behouden zal, bezweren wil, laat ik een vlieger op met een lint dat…

Zijn mozaïek

netgedicht
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 740
ieder legt zijn mozaïek de steentjes heb je meegekregen patronen echter niet we voegen ze met groeien laten kleuren bloeien in geluk en harmonie tot de steentjes breken wij het geëigende patoon vergeten niet kunnen volgen onder kritiek worden bedolven door af te wijken van wat gangbaar is ja ook jij wist weet dat jouw patroon…
wil melker8 oktober 2008Lees meer >

Wind op zee

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 435
een golvenkreet stijgt op gegeseld door westerse wind water spat en spettert kabbelt en kibbelt raast en slaat het strand baar na baar halsoverkop hoog opstuivend water zeegeboren wind als wispelteurige geweldenaar van elke donderse golf dan een flitsbericht rechtstreeks van de zon licht schroeit langs donkere wolken die uiteen wijken…
Nadine23 november 2009Lees meer >

eetbaar oud west

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 656
ik droom van appelbomen in mijn wijk of kersen, pruimen, peren in straten die zo lommerrijk oud west met ooft garneren ik droom van groentes in mijn stad in kleine pleinplantsoenen ja, kruiden ook, van alles wat voor elk van de seizoenen en de bewoners van oud west tuinieren met elkander ze harken, zaaien, strooien mest en raken zo…

Verloren vuur

netgedicht
0.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 496
Krampachtig het gesprek gaande, geen moment te laten blijken, alle dagen ten overstaande voor een obligate pose te wijken. Verloren is het juiste moment. Achteloos, voorbij voor je het weet. Voor iemand wiens naam je nog kent, de herinnering aan dagen die je vergeet.…
Iniduo23 september 2011Lees meer >

Ankerplaats

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 448
tot buitengaats reikt mijn verlaten, valt in stukken mijn kracht uiteen veroordeeld, tot wijken naar verleden naar fossielen uit het Laat-Mioceen aldus, een schaduw waar ik aanlig waarin ik evenbeeldig verschuil tevens dorst naar ademwater in smetvrees aan de klif boven vuil hangende het verloop in diepte noch tanende gewaden van heden…