869 resultaten.
Het oude woud
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
483 Hier lopen wij,
vrij van stenen,
vrij om stil te staan
bij het oude woud
dat voortleeft
in deze groene long
tussen twee wijken.…
een bed van blauwe bloemen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
641 met doffe huid gingen wij
door geweld door
ijzer en ijs
duizendmaal gaven we tol
om door te kunnen gaan
onze ogenglans was gebroken
we zagen een gouden schijn
op de vleugels van de
roofvogel daarboven
we braken bloemen in
het gras we zouden wachten
op het rijzen van de dag
op het wijken van de tijd
de tijd was iets en niets…
Kijken in de zon
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
464 Ik faal bij mijn kijken,
Zie niet wat rond mij geschiedt,
Mijn blik moet wijken
Voor wat ik wel en zij niet ziet.
Als de zon achter de kim schuilt,
Ziet zij dan ’t licht,
Achter de tranen die zij huilt,
Wijl ik in te nachtelijk duister,
In haar wil schuilen,
Wijl 'k naar haar tranen luister.…
Betongreep
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
19 ik herken je,
je valt en beklemmend
klem je, je vast
en zeker wederom,
moeten weken
wijken
voor de buitenwijken
het is kouder,
je voelt de ijspret,
prettig, maar niet met
puntige pegels in
het verschiet, enkel
de heg, aan beide
kanten
snoeihard geveld,
vanaf de zijkant
niet naast mij,
maar in mijn schoenen,
draag je beton…
gekleed in steen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
1.092 gekleed in een jas van steen
kruipen de huizen strak geleed
nauw sluitend tot aan de keel
op de hoekige golf van wijken
waait wind dicht aan het lijf
vaak lijkt het alleen maar stil
het verkeer sluit onverschillig
in panden van de nieuwe wijk
waar licht een rimpeling begint
op een plas de trillende jonge
boom staat in een kom van beton…
Mijn kleine idool....
hartenkreet
3.8 met 23 stemmen
3.638 Niet lachen, maar
ik heb een heus idool
Dat klinkt op mijn
leeftijd nogal frivool
Maar ik kan haar
charme niet weerstaan
Mijn gevoel voor haar,
is als een orkaan
'k Zou het liefst bij
mijn idool willen leven
Haar vooral mijn
oprechte liefde geven
Dan zou ik niet van
haar zijde wijken
Mijn idool is met
niemand te vergelijken…
Een glimlach
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.134 Om zoveel goede wil
en hartverwarmend kijken;
om hier en daar wat blauwe lucht
en moed die niet wil wijken,
een glimlach naar Hierboven.
Om 't kind dat speelt en ademhaalt,
dat drentelt rond zijn moeder;
om 't vallen van de avond nu,
een vriend zijn broeders hoeder,
een glimlach naar Hierboven.…
Mijn oude stad
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
1.070 In de nevelige vroege morgen
Nestel ik mij in warm nat gras
En staar ik naar de zon die ras
De resten van de nacht doet worgen
In de verte zie ik contouren
Van mijn oude stad, het doet deugd
Zij herbergt mijn begin en jeugd
Wat heeft mij toch kunnen ontvoeren
Ik zal later haar schoot betreden
De wijken waar ik ben groot gebracht
Rouw…
Columnistenkwartet
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
619 Veel gezelligheid moet wijken,
als er niet meer wordt gepaft.
Durf te roken!' staat te lezen.
'Dood aan carcinofobie!'
't Viertal ondertekent deze
nicotinetheorie.…
Lila ondertonen
netgedicht
3.3 met 31 stemmen
13.993 ik schets je wel in mijn gedachten
met lila ondertonen tussen ‘t groen
laat wind tussen de bladeren dwalen
op zoek naar ongeschreven wetten
regels vraag ik even te wijken
om het zicht niet te belemmeren
laat grijze achtervolgingen
maar eigen keuzes maken
mijn leven draagt meer kleur
dan nachtlicht kan verdragen
door de dagelijkse openhartigheid…
standvastig (A. Gormley)
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
506 in deze uitgestorven kustplaats
zie ik je staan op het strand
je tuurt -vastgenageld- over het water
een laag roest bedekt
je naakte, harde huid
de deinende golfslag valt stil in je hoofd
het wassende water dat niet van wijken weet
maakt je weerloze kop kleiner
het tandenknarsen van de tijd
de zeewind tart je zilte huid
een albatros…
Hoge gronden
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
658 De uren duren langer, de tijd weet van geen wijken,
als herinnering aan het licht glooiend groene land.…
Verpakt in klatergoud
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
449 de lach
is weer verpakt
in klatergoud
spiegels kaatsen vol
de schijn van het
uitbundig samenzijn
staan bol
van holle frasen
en platvloerse gein
maar het is voorgekookt
de bordjes smile weten van
geen wijken als wij kijken
waar is de lach
die prikt achter de ogen
voelt als een brok in mijn keel
die mijn hart
nog diep kan raken…
contrast
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
566 Maar zijn wijk is platgebombardeerd.
Zij zoekt al uren in het puin.
Een tank staat roerloos in de tuin.
Ze roept en huilt allang niet meer.
Omarmt haar pluche teddybeer.
Er loopt een kind dwars door de stad.
Met een mobiel, en een zak patat.
Weet niets van oorlog, speelt op het plein.
Waar het gewoon nog kind mag zijn.…
Op zoek naar riet
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
477 Geen kerstboom te zien,
En toch lopen hier allemaal
Mensen voorbij met een kluit
In hun handen geklemd -
Langs de scheuren in
De aarde - hun aarde -
Zijn ze op zoek naar
Het riet dat hier onder
Ergens moet groeien,
Zo hadden de beleidsbepalers
Hen in vertrouwen gezegd;
Maar net zo min als de huizen
In hun luxe wijk verkoopbaar…
Later is morgen geleden
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
511 adem de wolkenhemel
vatbaar voor langer verblijf
hangende het verleden
is er nog een rimpel in
volkomenheid, een ader
met vloeibare twijfel
of we niet in herhaling vallen
weer opstaan en verpozen
ons van geen kwaad weten
kunnen we nog eenmaal
onze gangen herroepen
de rivier verleggen
en de stoflaag herlezen
zonder blijk van wijken…
Abnormaliteit
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
590 Zij wijken af. Van wie of van wat?
Van kabouters en van dwergen.
Kleine kinderen begrijpen dat.
Normaal willen zijn is erg abnormaal.
Koningen die gewoontjes willen doen.
Generaals die liever pacifisten zijn.
Populisten die zoeken naar nette taal.
Wie zijn eigenaardigheid verliest,
is pas echt verloren.
Wie gaan op zoek? Wie vindt?…
Tweede exodus
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
630 Waar de zee moest wijken en
een Spaanse koning werd onttroond,
ontstond een uitzicht op
het vooruitzicht dat sedertdien
door de onafhankelijkheid kan
worden bewoond.…
Achterom kijken
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
669 Mijn zintuigen gaan op avontuur
zwervend door mijn contacten
nu tilt iets mij boven mijn kunnen
zelfverzekerd kijk ik achterom
wil van geen wijken meer weten
de wervelwind van het bestaan
trekt aan mij voorbij en fluistert
mijzelf leren kennen in al mijn vezels
mijn nadenken geeft mij achterdocht
het leven duwt mij nog steeds voort…
dierendromen
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
471 Ongerept en wild geschapen
waren bossen op zijn mooist
maar door tijd en evolutie
werden dierendromen stil vermoord
wilde dieren moeten wijken
want hun habitat werd afgenomen
mede door de slimmen en de rijken
die hun bossen kolossaal onthoofdden
ik kan hier enkel maar wat hopen
dat industrie en bondgenoten
éérst wat denken alvorens zwaar…
LAIS CLXIX
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
381 Haar ogen wijken niet, haar lach klinkt klaar,
haar hand herhaalt het denken als gebaar,
het haar omkranst haar woordeloos gebaar
en alles haakt met alles in elkaar
en het ontdoet zich van het lijden daar.…
Vlucht
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
975 Vlucht
Nu het nog kan
Ver weg
Waar niemand is
Alleen jezelf
Weet
Ik zal wachten
Tot je terug komt
Vlucht
Nu het nog kan
Ver weg
Weet
Als je ooit besluit
Van je vluchtroute
Af te wijken
Ik zal wachten
Totdat je terug komt
Vlucht
Nu het nog kan
Ver weg
Ik zal wachten
Op je antwoord
Misschien...?…
De top
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
798 onvermoeibaar zwoeg ik voort
de weg is lang en zwaar
obstakels vliegen rond mijn oren
mijn hiel prikt in een blaar
elke rots en kei
versperren delen van mij
spreken me aan
ga heen, vandaan
ik verman me, stap door
volg verbeten het spoor
geef als het ware
mijn leven voor ’t hare
zij is onweerstaanbaar
en weet van geen wijken
maar…
Gebroken hart
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
1.520 Het honingzoete licht
van de zomerzon
glansde in haar ogen
Eindeloos ver
verbleef haar blik
vertoefden
haar gedachten
Eenzame roos, zo
onbereikbaar dichtbij
In haar hart schrijnde
een traan
een smart
die niet wou wijken
Ze vertrouwde het me toe
op een avond
in het amberschemer
van een bruine kroeg
Verloren voelde zij zich…
VLIEGER IN DE WIND
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
860 Voor hen die wijken,
stil en neergeslagen,
in de bijsternis van nog niet weten
hoe de liefde wegen vindt,
Voor hen die zwijgen,
bij het hoogtij van verbondenheid
van wat niet kon,
niet mag
en dus niet duldbaar is,
Voor hen die smeden
aan het hek dat binden moet,
behouden zal,
bezweren wil,
laat ik een vlieger op
met een lint dat…
Zijn mozaïek
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
740 ieder legt
zijn mozaïek
de steentjes
heb je meegekregen
patronen echter niet
we voegen ze
met groeien laten
kleuren bloeien in
geluk en harmonie tot
de steentjes breken
wij het geëigende patoon
vergeten niet kunnen
volgen onder kritiek worden
bedolven door af te wijken
van wat gangbaar is
ja ook jij wist
weet dat jouw patroon…
Wind op zee
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
435 een golvenkreet stijgt op
gegeseld door westerse wind
water spat en spettert
kabbelt en kibbelt
raast en slaat het strand
baar na baar halsoverkop
hoog opstuivend water
zeegeboren wind
als wispelteurige geweldenaar
van elke donderse golf
dan een flitsbericht
rechtstreeks van de zon
licht schroeit langs donkere wolken
die uiteen wijken…
eetbaar oud west
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
656 ik droom van appelbomen in mijn wijk
of kersen, pruimen, peren
in straten die zo lommerrijk
oud west met ooft garneren
ik droom van groentes in mijn stad
in kleine pleinplantsoenen
ja, kruiden ook, van alles wat
voor elk van de seizoenen
en de bewoners van oud west
tuinieren met elkander
ze harken, zaaien, strooien mest
en raken zo…
Verloren vuur
netgedicht
0.0 met 2 stemmen
496 Krampachtig het gesprek gaande,
geen moment te laten blijken,
alle dagen ten overstaande
voor een obligate pose te wijken.
Verloren is het juiste moment.
Achteloos, voorbij voor je het weet.
Voor iemand wiens naam je nog kent,
de herinnering aan dagen die je vergeet.…
Ankerplaats
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
448 tot buitengaats reikt mijn verlaten,
valt in stukken mijn kracht uiteen
veroordeeld, tot wijken naar verleden
naar fossielen uit het Laat-Mioceen
aldus, een schaduw waar ik aanlig
waarin ik evenbeeldig verschuil
tevens dorst naar ademwater
in smetvrees aan de klif boven vuil
hangende het verloop in diepte
noch tanende gewaden van heden…