3533 resultaten.
Genoteerd, niet genoemd
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
427 het lijkt verdomme wel
of ik ben opgegroeid tussen witte jassen;
altijd pogingen een wankel evenwicht te verruimen
of bezig lege bladzijden te vullen
met opgeraakte gedachten
het moet geen obsessie worden
geen ontworteling van maangewassen
dan liever op pad met dode paarden
die niets zeggen terwijl de levenden
op ontknaping van gemis wachten…
De verloren zoon
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.128 Ga, mijn jongen, leef je leven, volg je pad.
Sla je vleugels uit en vind jezelf!
Want daar gaat het toch om in dit leven?
Af en toe vul ik de leegte met mijn tranen.
En het is goed zo.…
Wat er overbleef
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
471 met fictieve realiteit betaald
als dagelijkse waarheid onecht,
perforatie van ideeën gevonnist
tot de prullenbak, de loep stelt
elk detail in een breder
prisma vast, versnippert het
taalgevoel, dingt naar de gunsten
van de muze, gefilterd uit de
magere vingers van ethiek,verknipt tot
confetti en uitgestrooid over het pad…
Speeltijd
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
614 De dagen van ooit zijn vol rust
en van staal
ook lang genoeg om bij het inwikkelen
van het stervende zonlicht
roestig de rust te zoeken
ongebarsten slingeren de glazen paden
door polders en beekdalen
elke minuut door het licht verschillend gevormd
zoals zwierige linten in een zomerbries
onophoudelijk onverwachte danspassen zetten
de statige…
Omdat ik zag
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
524 Plotseling, alsof beschikt,
een jonge man, in zekerheid stappend,
zijn pad verlicht:
hij weet zijn weg te vinden.
Dan, bekommernis,
eerst voorbijlopend,
maar wendend, en de wanhopige
vragend wat er scheelt.
En nu het laatste beeld:
Arm in arm gehaakt
gaan zij gezamenlijk op,
beiden hebben nu richting.
Waarheen? Ik weet het niet.…
Verjaardag.
poëzie
3.5 met 29 stemmen
4.946 geest dan mij vervult bestierd;
Op stelsels prat, die slecht bij wat ik voorsta passen;
Dat weinig missen zal als 't ook mijne uitvaart viert:
Ziedaar wat ernstig maakt; maar niet gebiedt te treuren,
Zolang mij huwlijksmin en kinderliefde omringt,
Een Godlijk avondrood mijn westerkim blijft kleuren,
Zo menig lieve bloem mijn dalend pad…
twijfels
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
547 geven
Een tijd in verwarring moeten leven
Omdat we twijfelen over de keuzes die ons worden gegeven
Terwijl we het beste gewoon na ons hart kunnen leven
Twijfel niet aan het gevoel wat je hart aan je geeft
Volg je hart en weet dat je leeft
Twijfel niet om het oude te laten
Soms kan je het ouwe beter los laten
Nieuwe kansen komen op ons pad…
De bekeerling
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
464 afgrijselijkste zonden
~Belust op vrouwen, steeds beschonken, opgewonden~
Nog tot voor kort was hij een barrel van een vent
Maar God zij dank heeft hij onlangs de Heer gevonden
Zijn slechte daden met gebogen hoofd bekend
Zodoend’ verlost van ‘t kwaad en ‘t duivelse serpent
En zie, nu is hij rein, geheeld van zweer en wonden
Hij gaat het rechte pad…
Geen woord
gedicht
4.8 met 6 stemmen
5.473 Je zat
laat op de avond in je stoel en zei
dat het voorbij was en ik vroeg me af
waarom ik geen woorden had, maar stuivend
zand licht als kruim, duin zonder pad.
Ik wist van kindsbeen af dat brood
geen weg bezat. Ver weg hoorde ik
vleugelslagen. Klap na klap.…
ga ik diep
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
549 hoe voelt gij
vraagt iemand mij,
zomaar
"en plein public"
geef ik iets prijs
als ik in mijn diepste glij
en kond doe van roerselen
die ergens klinken als muziek
met tussen de balken
mijn eigen wisselende wijs
gister ging ik nog onbestemd
over wegen van verwachting
thans weer over paden
waar mijn zin wordt afgeremd
en…
De smalle weg
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
743 Dat we allen de smalle weg mogen bewandelen
De keuze van het smalle pad
Dat we naar Gods wil mogen handelen
Dan worden we niet moede noch mat.…
Aan een Dichter
poëzie
4.0 met 5 stemmen
1.094 Dichter, van uw zachte woorden
waar gij omgaat begeleid,
aan de nooit betreden boorden
zwervend uwer eenzaamheid,
uit de weelderige wegen
van het leven tot de rots
van uw vast geluk gestegen
langs de paden van uw trots,
als de morgenzon gerezen
boven damp en duisternis,
Dichter, uit de streek der vrezen
in het rijk, waar vrijheid…
De grote tuin
gedicht
2.6 met 12 stemmen
4.811 De grondwet van de aarde
is langs de kanten
van wegen en paden
nu al uit planten
en bloemen te raden:
waarom hier dit gras?
Omdat iemand zo pas
of ooit, zeg maar ooit
een eeuw geleden
langs is gereden
en zijn bakje as
had leeg gestrooid.
Waarom daar die planten?…
Spiegeling
poëzie
4.0 met 1 stemmen
949 In ’t bochtig glas zie ’k schelle groene vlekken,
Die krimpen of langwerpig vierkant rekken,
Al naar de wind suist door de dichte kruin
Der wit-bethyrste blâre-boombazuin,
Waaruit doorvonkte groene wuivers strekken,
Die ’t pad met wieglend schaûw-gewoel bedekken,
Nu ’t avondlicht al schuiner valt en schuin.…
idolatrie
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
657 tafelen
liefst aan het plafond
de keuken mijn habitat
de grijze haren
twintig jaar eerder dan verwacht
toen de ijdele toekomst
me nader stond dan enige wijsheid
had ik iets anders in gedachten
O beuzelachtig prakkeseren
in haar voetstappen
trekt zij lijnen door mijn territorium
ik loop verloren in haar zog
kilometers verwijderd
van het pad…
Liefde is III.....er weer
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
656 Nu weer leven met liefde en geven
en ga op pad met deze zegen.
Geef niet op mijn liefde medemens
ook voor jou doe ik deze liefdeswens.…
Voorbij de Appelboom
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
1.952 Ik las in jouw gedachten
Zoete dromen van een kind
Dat blijft zoeken naar houvast
Om in een sprookje te verdwijnen
Haastig zoekend naar geluk
Naar iets dat altijd maar kon blijven
Iets dat scherven weer tot glas brengt
Iets dat ogen weer doet schijnen
En twee mooie stenen raapte ik
Gelegen op jouw pad
Hield ze vast met de gedachte
Wie jij…
winterwandeling in de Cevennen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
843 donkere onweerswolken
die boven mijn hoofd lijken samen te kolken
in een vorm van noodgedwongen overleving
op mijn hoofd voel ik reeds neervallende regen
grote en kleine druppels koud en nat
mijn tijd zit er op, heb het hier wel gehad
tracht mij moeizaam voorwaarts naar huis te bewegen
tocht door de Cevennen natuur over moeilijk begaanbare paden…
Wat ze zagen ..
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
594 En dan hun dochters waarin ze zich spiegelden
wat zagen ze toch in hun mooie ogen
het voorlezen op bed, de armen en benen
verstrengeld in een tedere worsteling
al gauw ingeruild voor hun meanderend pad,
even niet opgelet en daar gingen ze.
.
De zorgen, de ruzies, het vechten om ruimte,
de nooit betekende bestanden.....…
Niks zeggen is ook veelzeggend
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
492 Het is koud en het wordt kouder in mijn mond,
zie het blad in de tuin de kiezels op het pad
aanwassend mos maakt veel los ik zag dat,
kouder dan gisteren is nu deze ochtendstond.
Net als de woorden ook uit mijn mond,
want alles is slechts een onderdeel
en no more, onderdeel van een decor.…
Ik kwam laatst een steen tegen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
532 Ik kwam laatst een steen tegen
en die zei
“Ik ben rots, ik ben steen
ik ben de onverzettelijkheid”
Ik werd bang en vluchtte
Ik keek nog achterom
maar ik zag hem gelukkig
niet meer
Er lag een blad op mijn pad
Eens was ie met velen
Genietend in de zon
Maar het licht dimde
De warmte werd koud
en het blad viel
“Let maar niet op mij…
wensendag
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
357 klein
eindeloos vol vreugde mooie dagen
die vol geluk en echte vrijheid zijn
dat wij elkaar aankijken kunnen
met een lach in plaats van verwijt
over niet passend genomen afstand
die ons bang maakt en vrezen doet
dagen vol van wederkerig de liefde
die even kleurrijk als lentebloemen
harten en hoofden vult met gejuich
als op wegen ons de paden…
Speelbal?
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
519 maken om alle
consequenties ten spijt
excuus op voorhand te
maken en uitkomsten
ook humaniteit vermijdt
alle leed dat straffeloos
werd afgedaan in al het gene
van ambities bleek de uitslag
naïef en nalatig was, de uitkomst
stond bij voorbaat vast, verliest
de povere glans wat eerst de bedoeling
was, plaveisel van het onbedoelde pad…
Onze nationale kijkdoos?
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
646 territoriale gedachtegoed, niet
gebonden aan enige culturele orde,
zelfs de sterren niet zijn te benijden,
als zij naar ons kijken, onberekenbaar
vanuit hun afdruk van hun stralen,
ontstaat nieuwe chaos tussen schaduw
en het licht, onmogelijk te weten welk
patroon die juiste weg zal zijn, als
de heersende zon voor wie en
waar het pad…
Even ontladen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
510 Wandelen langs stille
paden, gekleurd door
vallende bladeren doet
een mens goed.
Een klaterende vijver
met ganzen die heel
veel lawaai maakten,
waar ik even bij
stilstond.
Heel soms denk je dan
aan woorden die je
raakten en verdrietig
maakten, het kwam als
een volledige verrassing.…
Zorg voor mijzelf
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
601 Dit is
Altijd
Zo belangrijk
Maar vooral
In deze coronatijd:
Ik luister goed
Naar mijn
Hart en ziel
Deze
Helpen mij
Op mijn levensweg
Ik ga
Mijn eigen gang
Ik mag er zijn
Ik doe er toe
Ik neem mijn ruimte in
Ik ben waardevol
Een waardevol mens
Ik ben bijzonder
Ik mag er zijn
Ik ben mens
Ik wandel
Mijn eigen pad…
Manipulatie
hartenkreet
5.0 met 16 stemmen
884 Maar goed samen op pad met de bus
Wellicht denkt iedereen het is mijn grote zus.
In de stad werd mijn uitje ruw verstoord
Want ik werd uitgespeeld en uitgehoord.
Mijn vader was voor haar niet de juiste man
Dus moest ik luisteren naar haar plan.
Mokkend liep ik met haar mee
Dit is geen leuk uitje met zijn twee.…
Onkruid
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
495 Het wildgroeiende groen door de zon belicht
De mooiste bloem die voor het onkruid zwicht
Hoe langer de tijd verstrijkt,
Hoe meer kleur voor het groen uitwijkt
De gele schijn, zo fel op het niet onderhouden leven
Bomen zijn niet omgekapt, zaadjes blijven nutteloos in de rondte zweven
Paden worden langzamaanaan onbewandelbaar
De stammen drukken…
Ree
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
496 En we liepen over bruggen,
langs water, een bos en een pad
en ik zag je een ree naderen
Waarschuwde om stil, wij allebei
Zo lang...ik zei wacht tot hij gaat
Eindelijk toch nam ik een pas
Zag toen pas zijn jong
Waarschuwde je weer
Hij is niet echt, zei je
En ik..zag toen het verroeste metaal
En ik bleef zeggen: verroest!…
Eerbertoon aan de liefde
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
512 De maan met zijn zwakke licht,
verlicht het pad wat me naar jou moet brengen.
terwijl een paar wolkenflarden het weke licht verduisteren,
als of boze tongen beweren dat liefde niet puur is.…