4358 resultaten.
gespletenheid
netgedicht
3.5 met 25 stemmen
1.235 om jou te tarten, te kwellen
al snij je diepe wonden
om te gehoorzamen aan de
satanische dwang
het leidt slechts
tot een tijdelijk uitademen
van verwrongen lucht
gedragen door spookgezang
soms als een ja
op zich laat wachten
- immers je ogen zijn nog toe -
de leden zwaar, te moe
kunnen aardse engelen
je toch even dragen…
Eén tijd, één plaats
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
965 Gebeiteld in verleden tijd
draag ik mijn hele leven
op buigende schouders
mijn zerk tegemoet.
Ik vrees wat jij bevrijding noemt:
een naam die waait in de wind.…
Mijn schoot de zee
hartenkreet
3.3 met 12 stemmen
2.256 Als mijn hand een brug kon zijn
een brug voor al jouw vragen
dan wees ik jou de overkant
voorzichtig langs de leuningrand
en hielp jou daarbij dragen
Als mijn oog de maan zou zijn
een maan voor al jou zwichten
dan trok ik met mijn zwaartekracht
aan blauwe ogen die dan zacht
weer sterren deden lichten
Als mijn kus de zon kon zijn
een zon…
Nacht en Ontij
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
2.954 Aan de zee nog wil ik vragen
wat zij die nacht heeft gezien
toen het jammerlijke klagen
de zee niet meer kon dragen
en de zwartgesponnen kragen
zich vergrepen bij kracht tien
Waar de vogels zijn gaan zingen
in het allereerste uur
toen het licht zich liet verdringen
door afzichtelijke kringen
die de zon deden omringen
met het allerzeerste…
Pas op in Bern
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
836 Dat hele Zwitserland deugt
van geen kanten
het zit onder de bulten
de dames dragen gele lingerie
fijn bestikt tot over de knie
behalve de kortvrijwilligsters
die gaan zwart in maandverband
De heren schieten vanuit hun dakkapel
met zwaar geschut op neerlands appel
maakt niet uit cox orange of red delicious
fuji empire gala zelfs de pomme…
Zwangerschapsonderbreking
netgedicht
1.2 met 4 stemmen
883 't Was wagen:
het ijs was te dun om te dragen.
Het was ook geen wonder:
ze ging kopje onder.
Toch liep ze nog! (Op alle dagen.)
Het was dan ook echt van de mallen.
Het ijs was met enkele knallen
gebroken na 't vriezen
en tevens d'r vliezen:
Ze is onder water bevallen.
D'r man stond erbij.…
De kloof der jaren
netgedicht
2.4 met 72 stemmen
7.319 Zoveel verbondenheid
zoveel geluksgevoel
en tegelijk
zoveel weemoed dragen
om de kloof der jaren
de snelheid van de tijd.
Ik ben zestig
jij bent twintig.…
Antwerps meisje
gedicht
3.1 met 22 stemmen
12.310 ik overging
auto's passeerden remden af
reden weer verder
je vroeg de weg naar de Muze
café waar Ferre optrad
Ferre Grignard de anger van jouw lied
zijn stem die op de radio geklonken had
en waarheen je nu op weg was
'volg de tramrails maar
dan vind je hem vanzelf'
en ik onnnozelaar liet je gaan
Antwerps meisje
dat ik in mijn hart draag…
fluisterbomen
netgedicht
4.3 met 25 stemmen
983 er is geen bloem
die schreit of koude regen
vermijdt
van hen die geen hoop meer dragen
en doornig worden neergeveld
dat ik dan aan morgen denk
telkens ik een bloem bewaar
laat liefde zonder naam
III.…
Omdat het glas je zo verwende
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
649 goed je baan
je huis en echtgenoot
er was niets aan de hand
maar voor jezelf was je dood
dagen vol met hunkering
het trillen van je handen
het regelen waar wel of niet
verbergen van de schande
niemand had toch niets te klagen
alleen zij die blik in haar gezicht
jouw schuldgevoel dat wist met hoeveel
pijn zij dit zo lang heeft moeten dragen…
EINDEJAARSRING (VOORAVOND): TABULA RASA
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
767 dagen
we schaarden ons rondom wat brandend hout
we wonnen elk seizoen aan kracht, het woud
had geen geheimen meer voor ons, we zagen
de dieren, oogsten lof van jong en oud
de stam was trots, bij thuiskomst van het jagen
een schone lei, nog zonder diepe lagen
we wisten niet waarom de mens soms rouwt
want alles leek zo licht en goed te dragen…
De laatste uren van dit jaar
netgedicht
4.7 met 24 stemmen
726 Laat ons maar danken en elkander dragen,
want kort is het leven en soms hevig de haat.
Veel gaat voorbij, alles eigenlijk, maar
dat weten we soms pas te laat.
Tederheid, mededogen, mochten ze ook
in het komende jaar ons mensen verblijden.
Sluit dan dit jaar maar af zonder
verdriet omdat we van 2006 moeten scheiden.
Vredevol nieuw jaar!…
Gebral en geneuzel
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
965 13 Blonde staarten in een dozijn
De meisjes van de hockeyclub
Alles lijkt zo enig en zo fris
Jubelend van toon rolt de R
Van Margo, Merel en Frederik
Dragen braaf hun moeders kleed
De heren roepen brallerig
He kerel biertje man
En zien alleen de eigenheimers
Hun toekomst en het eigen nest
Ruiken geld en willen meer
Net als hij, hun ouweheer…
de oude mannen
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
590 er is een kind geboren, wij staan rond de wieg
iemand snikt en iemand fluistert wat lief
wij zijn oude mannen en onze baarden hangen laag
wij dragen zware jassen en honger in de maag
dan geurt het gebakken brood en stappen wij
de kamer uit wij nemen plaats rond de kachel
en praten voluit
lepeltjes en kopjes rinkelen en er valt suiker
in…
Kerstkaarten schrijven
hartenkreet
3.7 met 9 stemmen
1.767 een dubbel gevoel
de maand waarin mijn zus en broer stierven
tweede kerstdag, oudejaarsdag, je weet wat ik bedoel
Een maand van feesten, maar ook herdenken
van hen die we achter elkaar verloren
dagen die elke jaar terug zullen komen
maar ook denken aan Hem die werd geboren
Hij die voor ons op de wereld kwam
om ons het lijden te helpen dragen…
Eén januari 2008
hartenkreet
4.1 met 8 stemmen
897 gemoed
ben ik vindingrijk aan de slag gegaan
om woorden op waarde te schatten
in een zalig ontluiken
liet het ontpoppen
in een spinnenweb van traagheid
met grote loomheid in allerlei kronkels
puur in vorm gegoten
die ik met ragfijne zijden draden
in kabels aaneen heb verweven
en beïnvloeden elkaar in
verbondenheid in het delen en dragen…
Paleisgeluiden
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.554 Stof dwarrelt op van troon en kroon
vult de vergulde gangen
tapijten dragen hoffelijk het verlangen
van licht naar luchter op een gedempte toon
Ze is ontwaakt, regeert de dagen slechts
zonder besef van links of rechts
Als tegen het slaan van elfen
de warme avondwind waait uit het zuiden
dan schuifelt ze fluisterend langs de gewelven
en…
Geen afscheid, maar een vaarwel ......
hartenkreet
3.9 met 15 stemmen
2.880 In mijn handen
draag ik
jouw erfenis van
ons leven samen
Zij kijkt met
helderblauwe
ogen in mijn verdriet
Nog kan ik je horen
terwijl jij
mijn naam fluistert
jouw glimlach
kan ik bijna zien
ik voel nog steeds de warmte
van jouw omhelzing
Nooit gedacht
dat deze dag
zo snel zou komen
Zonder afscheid
draait de wereld door
mij…
Vertraagde thuiskomst
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
1.146 door vallend stof
een kiertje fluwelen avondrood
dat teder soms jouw rug nog trof
Ik blaas de tijden van het lijfje
spreid onkuis jouw helften open
hoor je fluist’ren ‘Kom, waar blijf je
mijn leesbaarheid raakt nooit verlopen’
Ik zuig de zinnen zacht naar buiten
met geur van weemoedig kolengruis
in het volle zonlicht door de ruiten
draag…
hulpeloos
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
962 Met mijn ogen blijvend op jou gericht,
Probeer ik je aan te kijken,
Twijfelend haal ik een traan van je gezicht,
Draai direct mijn hoofd weg,
om niet aan jouw verdriet te bezwijken
Ik pak onzeker je hand, en hou hem vast,
Je bent mijn vriend, ik wil je helpen,
bij al je verdriet
Nu dragen we samen de last,
Want zonder hulp red je het niet…
Verre ster
netgedicht
1.8 met 6 stemmen
1.182 glinsters behangen
jouw stralen glundert nu in mijn gezicht
toont de schoonheid waarvoor ik zwicht
nooit gedacht dat ik dit mocht ontvangen
het donker en licht vult nu mijn raam
waardoor ik grenzeloos blijf staren
in een oneindig diepe sterrenzee
in koude nachten fluister ik jouw naam
jouw fonkeling doet mijn onrust bedaren
verre ster, draag…
Vannacht
hartenkreet
4.7 met 10 stemmen
1.024 Ze hoort enkel het geschrei
van mijn dof verdriet,
vandaag zal de avondwind
mij zachtjes omhoog dragen.…
in een luchtgeschilderd paradijs
netgedicht
3.1 met 20 stemmen
5.890 door het grijs van lood
brandschildert zon
de kleuren in het marmer
de vloer is wit dooraderd
gepolijst met vele handen
uit een lang verleden tijd
zuilen dragen in etages
stukjes hemel naar de toren
in een luchtgeschilderd paradijs
heiligen staan nu vooraan
hebben voor de Heer geleden
prevelen bevroren zijn gebeden
hun litanieën…
wit rondgevlekt in kristallijn
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
778 in de langste nacht geborgen
wit de wereld zich tot morgen
vlokken stillen in hun spel dragen traagheid
zwermen zich vaarwel dwarrelen in vaagheid
poedersneeuw verzoet de kou
drift spelend in een strakkend blauw
ijzend waaien winden bloemen in doorzichtig glas
ze liggen rijpend slootgeschikt en keurig waterpas
uitgestrekt wit rondgevlekt…
waar wij ons kunnen warmen
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
1.013 de grond is wit de lucht is nevelgrijs
maar wij zijn mensen die ons buiten wagen
in donzen mantels die ons lijf behagen
vertrekken wij dik ingepakt op reis
geen angst of twijfel brengt ons van de wijs
wij stellen aan het gaande pad geen vragen
hoe lang het nog zoveel gewicht kan dragen
en denken niet aan onbetrouwbaar ijs
de bloedstroom…
De laatste dagen
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
2.018 vertellen mocht
heb je ook de witte rijst
over mijn pad gestrooid
wat bitter klinkt en
breekt je zachte stem
een beetje meer per dag
want de laatste jaren
hebben je traag vermaakt
en het mooie klatergoud
werd helemaal uitgeloogd
maar wat er overblijft
dat hoeft geen wrevel
want die groene velden
van het eerste ogenblik
dragen…
Ik heb een held ontmoet
hartenkreet
4.7 met 9 stemmen
1.037 zachte sluier
rond het tere, grijze blad
dat door licht omringd
zich nog verdiept
in de wijsheid
van zijn aardse zijn
net zoals leven en dood
kruisen poorten
zijn trage wereld
waarin hij dromen bouwt
rond vermoeide schaduwen
van zijn jeugd
maar waarin hij ook
woorden bewaart
die in slaap geschreid
zijn rijke zielsmuziek dragen…
De dood dichtbij
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
775 Het kind daarbuiten
wekt de wereld met getover
De avond valt
als de warmte woelt
Het jonge kalf
rent de oever over
De lege struiken
door de wilde wind gespoeld
De dag geschreven,
de dichters dragen voor
Lang, de dag voorbij,
het kind beklimt de hoge heg
De zonnekoning kijkt
het glazen venster door
Op de kale vlakte,
de liefde…
Dijkbewaking
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
920 Nog verder draag ik mijn verleden
het weelderige riet in
waar de mandjes groeien
bruinverpakte gorzen de wacht houden
over elke doodgeboren lentemorgen
en vroege klanken stroomopwaarts
de eerste zon ontmoeten
Een rapsodie in tegenlicht
bewaakt de ijle dijken
in de laaghangende kilte
trek ik mijn rietkraag verder op
buitendijks wachten…
je stierf toen je geboren werd...
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.209 Het is de wind
die fluistert naar de bomen
dat jij, m’n lieve, lieve kind
mag gaan zo als je bent gekomen
Het is de wind
die, ademloos,
jou zachtjes weg zal dragen,
dus laat maar los,
m’n lieve kind
en adem, met de wind...…