5764 resultaten.
weg met de winter
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
1.362 Maak een eind aan het niezen,
geef de kou aan de Friezen
Maar laat het dooien in Drenthe
Weg met de winter,
Lang Leve de Lente!…
de waarheid
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
900 de waarheid, zult u vragen
dat is gemeen
u wilt zich beklagen
laten we wel wezen
heeft u het altijd
bij het rechte eind
dat moet ik vrezen
of is uw aard zeer verfijnd
ook al ga ik recht door zee
dan is nog niet gezegd
dat dit recht doet
aan mijn wel en wee
immers in de kennis
die ik openbaar
waarbij ik mijn uiterste best doe…
prelude
hartenkreet
2.2 met 5 stemmen
1.576 Avond
En eind april
Met de geur van viooltjes
En vroege seringen
En hoe jij kwam
Van ver en lang geleden
Nu zo dichtbij, zo dicht bij mij
Geef me de uren, geef me de avond
Geef me jouw verhaal
Voor het mijne
Onze lippen hebben al te lang gezwegen
Mijn grijze ogen
Ik heb ze nog helemaal
Als toen
Als in jouw herinnering
Zo zei je later…
toen ik zei, ik heb je lief
netgedicht
4.6 met 11 stemmen
971 verder reikend
dan het hobbelige spoor
op mijn hand
ik bekleed
witte vlakken
met eindeloos geduld
terwijl het licht
de trouwe minnaar
in naamloze ogen vangt
mijn stem raakt de nacht
sneeuwt sterren uit hun lange baan
toch
laat ik hem vreemd
in mijn adem bewegen
en wanneer de lucht
donker vertrekt naar een gebed
zonder einde…
Het moeten gaan
netgedicht
4.1 met 20 stemmen
1.632 de weemoed die de woorden wijdt
en sluiers legt over de dromen
omdat de tijd nog niet gekomen,
het afscheid niet genomen,
de leegte niet ten einde toe
doorvoeld is.
Het moeten gaan
en 't nog niet kunnen;
de warme kleuren nog te fel
de dagen vullen met hun gloed,
omdat het hout nog branden moet
en iedere adem leven doet.…
De zilvergrijze dood
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
619 witgestreepten in hun blauwe luchten
Schiphol deed geen reet
aan al die laatste zuchten toen
de Boeiing ze aan flarden sneed
ze wolkten dansend langs de hemel
vlaagden zwevend zwart in gras en kwetterden
steeds luider in het dimmen van het gas
hun vrienden stonden zachtjes brommend
de grote vleugels licht beijsd hun dood
te hijgen aan het einde…
in het wiegen van de dood
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
698 je schemerde verdriet
je smal figuur vaag zichtbaar
in het onderdrukte snikken
het stille hopen was er niet
doelloos pak je zachte handen
verdwaald zoek je naar troost
pijnen zijn geen schande
in het wiegen van de dood
die neemt beleefd het leven
overhaast het einde niet
zijn komst verkondigt overlijden
er is geen keuze want hij gebiedt…
Pril geluk
netgedicht
4.3 met 19 stemmen
3.308 totaal gefocust op elkaar
straalt het jonge paar in roze
is de bruid gehuld
en hij werkt al zijn dromen uit
ziet zelfs de kleinste wens vervuld
gedreven door beloften
glorend aan hun horizon
want sinds de band ontstond
breekt schaduw op in kleuren
kieren alle deuren naar een open eind
waar niets finaal
deze liefde kan verbeuren
zo…
Spiegel
hartenkreet
4.4 met 22 stemmen
2.876 drogen
Het verdriet dat niet weggaat
Geen arm die om hem heen slaat
Geen schouder om op uit te huilen
Zijn ziel zit vol schrammen en builen
Hij heeft niets meer om te winnen
Dat weet hij ook, diep van binnen
In gedachten loopt hij door donkere mijnen
Hij wil van de aardbodem verdwijnen
Niemand zal er iets om geven
Als hij een einde…
pluk de dag, a.u.b.
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
522 de generatie van nu
is morgen hulpbehoevend,
degenerend een leven
naar de horizon
van een gewisse dood
iedereen weet dat
en gaat toch vol door,
een einde negerend
de mens accepteert doodgewoon
niet dat men gewoon dood gaat,
en derhalve geniet hij
niet genoeg van het leven
vandaag vroeg een klant mij
of ik nog naar een ander adres…
Harnas
hartenkreet
4.7 met 9 stemmen
1.537 me tart
Een liefdesbootje meert aan
in een moment van verlies
De wijsheid van levensvisie
een thuishaven die ik verkies
Meer dan ik ooit kan uitspreken
omhelst die glimlach het gemoed
Een zichtbare engel die ik erken
met zuivere stem als erfgoed
Spel der liefde eindeloos in tijd
blikt terug en kijkt vooruit
Een begin met onbekend einde…
De dag deelt prima open
hartenkreet
2.5 met 17 stemmen
1.984 wat jij van mij weg liet
in draaiende seizoenen
van het levenspad
dat verraste mij nog het meest
jij ging weg in stappen verder
voorbij muren/deuren
toch blijven er raakvlakken bestaan
tussen jou en mij
biedt deze ruimte duidelijkheid
is dit niet het einde
het pad loopt alsmaar verder
de dag deelt prima open
als je ‘s morgens wakker…
Samen gaan
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
2.002 Laten we gaan
Een andere weg inslaan
Samen hier weg van lopen
Het steile het pad van de hoop
omhooggekropen
Uitgeput ten einde raad aangekomen
op de berg waar de eewige liefde gevonden wordt
De gitzwarte onweerswolken van pijn en verdriet
worden opgelost door oneindig veel stralen van warmte en licht
Liefde is ook werken, elkaar over…
mijn dagen als hond
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
572 het zij aan zij lopen het was het
dragen van de eindigheid op een
drafje, God kan niet sneller meer
verdragen op deze technologische
paden, Hij vreest het eind van zijn
dagen de straatplaveien gevlochten
mensen vaag in hun onbestemdheid
van lange dagen en bevruchting onder
de tegels, mijn hond en ik ingebeeld
hij behoedt me niet van het…
Een oude dag
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
806 zo laat nog in de avond
zeker
deze dag nadert zijn einde
prevelt mijn stem onderwijl
het gebed
van wat was
over vandaag
dus haast het oude zijnde
ik ben nu en hier
in gedachten verzonken
doch ook zowaar
reeds zwevend
op weg naar boven
en verguld
een balsem van rust
stilte rond de ziel
al raak ik door de jaren
immer…
Jouw vlekkerige dood
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
759 handicap
en stierf jij de wraak die onbezonnen
de strepen aan de horizon bedonderde
salvo’s uit klankgitaren priemden
door het as waaruit jij kwam om
tenslotte als een trotse bombardon
te ontwaken uit jouw tijdelijke kleed
onkundige tranen die als desperado’s
op de vlucht de tekenen van sterren
trachten te volgen, vernamen
aan het eind…
Bij 'Rood huis in het park' van August Macke
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
633 Het pad in de bloeiende tuin
is een rode loper, die aan het einde
opklimt en vervloeit met het huis,
het huis van rode aarde. Geschilderd
in zijn laatste jaar lijkt het huis
mij een voorschouw op de bloedige
terugkeer naar de rose moederschoot
de dood.
Een vredig droombeeld, het huis dat
staat als een Chinees kamerscherm.…
Het wiegen van de dood
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
498 je schemerde verdriet
een smal figuur vaag zichtbaar
in het onderdrukte snikken
het stille hopen was er niet
doelloos pak je zachte handen
verdwaald zoek je naar troost
je pijnen zijn geen schande
in het wiegen van de dood
die neemt beleefd het leven
hij overhaast het einde niet
zijn komst verkondigt overlijden
er is geen keuze hij gebiedt…
Ik zwijg in belofte
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
517 Laat me zwijgen wanneer ik
mag spreken van schijn en bedrog
en haak mijn wiel aan het einde
van jouw stem
alwaar ik mag wezen
zonder jou aan te raken terwijl
ik weet dat liefde ons zoet zal smaken
in hebbigheden waar ’t geluk
onze voorspoed zal ontbinden
want voor elkander geschapen
maakt van de morgen nog geen nieuwe dag
doch ik…
Uitzichtloos
hartenkreet
3.3 met 9 stemmen
1.404 uitzichtloos
en kun je vaak niet denken
dat liefde toch nog echt bestaat
weet dat er ergens iemand is
die het je eens zal schenken
Vergeet wat er geweest is, en
zet je stappen in een nieuwe morgen
zie en voel de zon verwarmen
en laat mij voor je zorgen
Ik kan en wil je niet zien lijden
het doet me pijn je zo te zien
aan alles zal een einde…
Je stem wist nog niet van sterven
netgedicht
4.1 met 22 stemmen
758 Ik las boeken
en hun einde. Ik trad binnen
en weer buiten.
Halverwege.
Droefheid
veroorzaakte een geloof
in klaverblaadjes; een onuitgewerkte uitgave.
“Bomen kraken.
Ik hoor ze elkander strelen. Ik heb hen
en hun wereld lief. Het omhoog dwalen van een enkele vogel
tussen het wisselen van de stemmen.”…
vechter
hartenkreet
3.0 met 36 stemmen
3.665 Vanaf een afstand
Zie ik je pijn
Het verdriet in je ogen
Omdat het zo moet zijn
Ik zie je vechten
Ik zie je gaan
En voel me machteloos
Aan de zijlijn staan
Met kleine stapjes
Die je zelf niet ziet
Kom je lichamelijk verder
Maar niet met je verdriet
De weg van accepteren
Is nog een heel eind te gaan
De tijd heelt veel wonden
Maar…
Koffie of thee?
hartenkreet
2.6 met 8 stemmen
1.455 die zo mooi naar je lachte,
dat was ik,
de glimlach die ik niet terug verwachte,
dat was jij;
jij ging naar links,
ik ging naar rechts,
elk onze eigen weg;
de gedachte die blijft nog steeds,
ooit hoop ik je weer te ontmoeten,
ik beloof dat ik terug naar je zal lachen,
jij gaat dan naar rechts,
ik deze keer naar links;
maar op het einde…
Al de rest wel
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
764 het is soms moeilijk dingen los te laten
al weet je dat ze niet meer weerkeren
nooit meer
je blijft je immers vasthouden
aan een laatste restje hoop
nog even omkijken naar wat reeds
tot het verleden hoort
een laatste diepe ademtocht
de afstand wordt al groot
wat doet het ook terzake
het is het eind van de wereld niet
al werd de laatste…
Zoekend
netgedicht
4.0 met 30 stemmen
611 Witte duif in 't blinkend licht
op weg naar verzoening
gedragen door gesterkte vleugels
strijdend eind in zicht!…
Gedoemd ?
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
699 Verdort die éne fiere roos
in het bonte geheel om zich
moeilijk staande te kunnen
houden in een broos gekrakeel,
wat een einde maakt aan z’n
uitdagend bloeien, is het hele
rozenperk gedoemd tot snoeien?…
- De uitverkoop der dingen -
netgedicht
3.6 met 55 stemmen
858 Citytrips nemen een einde,
ontdekken promoties en kiezen
lastminute liever een ander hotel.
De uitverkoop der dingen,
verblijft karaktervol tot het soldeneinde.…
voor een verre vriend
hartenkreet
1.9 met 7 stemmen
2.117 Ver weg en toch zo na
mijn hart straalt dank zij jou
schijnt als een heldere ster
en sprankelt als ochtenddauw
dromend over duizend armen
die jou en mij verwarmen,
koesteren, beschermen, behoeden,
wordt het mij al lichter te moede
"want alles heeft een begin en een eind"
ook dit verre wachten
en…
Lissabon
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
591 zeelucht
net als overal
de vissersboot doet dansen
mijn nacht zich op
vergeten dromen
drijven laat
hoe dichtbij is het licht
dat lijkt van ver te komen
over het plein daar waar
de vrome menigte de dag ervoor
en nu mijn schaduw nog
de zegen krijgt
hoe vrij lijkt hier het ademen
het leven in de smalle straten
te argeloos ben ik
aan het einde…
Carlton (Ghost Town, Texas)
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
435 de dag is zwijgen opgelegd
verstomd door zonnevuur
alleen een krekelpaar
prevelt zachtjes, uur na uur
stof kleurt de vlakte
van een stille straat
die na het spiegelende einde
mogelijk nog verder gaat
een huizenrij, leeg, in vale kleuren
kaatst het zonlicht terug, stil
alsof zij ook deze gast
niet langer noden wil
de leegte, de hitte…