5774 resultaten.
Bespiegeling
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
746 In stille koude
nachten
reiken mijn
verwarmende
stuurloze gedachten
naar je lief gezicht.
En wieg in
gulzend volle armen
elk zacht toenemend
licht.
Verdrink
in woorden die
ten grondslag lagen
aan wat op handen
wil gedragen.
Ga met je door zee.…
Dromenspel
hartenkreet
4.2 met 11 stemmen
1.130 Ik meen je te ontwaren
op de weg van emerald
Jij die ik mij eeuwig
zoet herinnerde
Verborgen
in de stille koralen
van mijn dromenspel
Ik verdwaal zonder spijt
in je zilveren labyrint,
in de kristallen
van je tijdloos licht
Wever van visioenen,
met je
dwaalspinsels van amarant,
je ijle bloemenzeeën,
smachtend naar de koelte
van levend…
die mooie beloften
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
9.597 De grazige weiden, de stille wateren,
ik heb ze gezocht en inderdaad
gevonden, ze waren nog mooier
dan mij was beloofd,
prachtig.
En in dit liefelijk landschap de zoon
van de maker, aan een boom genageld,
maar geen spoor van geweld
of verzet, alleen maar
vrede, rust.…
De schilder
netgedicht
4.4 met 16 stemmen
783 de vlinders die de gek benoemt
in een woordgeschilderd omlijsten
van stille, wakkere nachten
snijden het weefnet van
gevangen dromen die
onder het tweehoofdig lijf
tollen als waren zij verkrampt
door de weeën van het baren
de dwaas laat zijn vleugels los
in het stuwen van het bloed
en zegeviert om wat hij achterlaat
onder het presse-papier…
liefde omsloten door haarzelf
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
634 liefde omsloten door haarzelf
kreukelend in slaap van intimiteit
in besef van het niets waaruit het ontstaat
bedekt over nieuwe lagen van aarde
verborgen in zomen van toekomst
bedekkend dwalend in gedachten
ontluikend in stille sprongen
van oneindige lentewinden
koesterend en strelend in elkaar opgaand
ritmisch bezielend als ooit tevoren…
Stilstand
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
838 Ik pluk verlate bloemen
uit eigen rozentuin
en oogst van schrale malus
de allerkleinste appels
de rode berberis omrandt
het dunne gras in 't veld
waar onkruid nog wil bloeien
maar muurbloem wacht op herfst
toch tjirpt in stille middagzon
de krekel mateloos
en is de snelweg verderop
nog nauwelijks te horen
als ik me neerleg bij
de…
112 jaar
netgedicht
2.2 met 9 stemmen
664 geleden
verstomde het geweld
herinneringen bleven
indringend en wreed
de somme ieperen
verdun en de ijzer
op de 11de van de 11de
wilde hij nog iets zeggen
nog in de houding staan
maar alles weigerde dienst
veteraan henry allingham
zijn zwijgen sprak boekdelen
afgevoerd in een rolstoel
het applaus hoorde hij niet
in zijn nu stille…
Liefde
netgedicht
3.8 met 26 stemmen
1.259 Een stille morgen, laat nog licht,
een avontuur begonnen,
een veld vol duizend zonnen,
zo werd de wereld mooi.
En altijd weer het lied van liefde,
de nacht doorleefd tot waar
een mens een stil gebaar,
een liefde eindeloos mocht vinden.…
De veluwe
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
632 Van dode hoek
Tot stille bron.
Heide dat aan de enkels jeukt
En zand dat in de schoenen kruipt.
Fiets de trappers rond
Naar het volgende terras.
Waar de koffie lauw
En de salade warm
Naast een pakje peuken wacht.
Gedeelde smart
Blijft gedeelde smart.
Zo ook de zadelpijn.
Lucht van dennen
En parelnat.
De veluwe.…
Ave, Maria
netgedicht
2.2 met 26 stemmen
2.033 Waar rust van lawaai wint
en verspreidt in stille akkoorden
geluiden als streling voor gehoor
om uit diepte van genieten
te stijgen tot hemels zachte tonen
ongekend aan aardsgenot.…
Zij wenst de wereld licht
hartenkreet
4.9 met 69 stemmen
3.193 balancerend tussen wit en zwart
wenst zij de wereld licht
in het hart van haar gedachten
bloeien witte rozen
de mooiste is gekozen
gedragen over de drempel
van een grijs verleden
waar meeuwen krijsen
in het stille sneeuwen
van pijn..…
Lach over de grens
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
1.315 zo ver weg
maar toch ook niet
harten dragen mee
de merel zingt ook daar
ons vriendschapslied
een treffend deuntje
een verstaanbaar verhaal
over de grens
van onze moedertaal
o, stille dromer
speur, proef, ontwaak
in die illustere zomer
ik schrijf een blauwdruk
witte onveranderlijke lijnen
in vergeet-mij-nietjesblauw
en…
Zij is mijn bruid
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
517 Het stille water uit de wintertijd
Wordt van de ijskap bevrijd
Door een zon die warmer straalt
Mij uit mijn winterslaap haalt
Lente laat leef tijd ontwaken
Zintuigen voelen groeiend raken
In diepe gronden treft het doel
Ontkiemt een tinteling gevoel
Voel in mij de levensstroom
Ondanks de flink gesnoeide boom
De knop is om, ik…
Verduistering
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
601 Als nacht de dag verlaten heeft
de zon de maan beschijnt
verliest de koude van de warmte
tot de zon in harmonie
haar licht doorgeeft aan de maan
Maar als de nacht
de dag vast blijft houden
in haar onrustgreep
mis ik je zo, mijn maan
je stille zilverglans
die waakt terwijl ik slaap
want ik zie alleen een zon
die mijn maan overbelicht…
Een triomf
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
489 in het duister van een
stille doorwaakte nacht
verloor de straffe winter
zijn laatste beetje kracht
een mens vocht
in een aardse zucht
triomfeert weer, bloost leven
in de morgenlucht
een sterke schouder
draagt wiekjes fijn besnaard
naar een kersenroze
bloesemrijke boomgaard
het licht tekent zijn glans
over het schaduwblad
de…
Aanwezig
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
818 gezondheid, levensvreugde
vergezellen haar dobbergedachten
bij het gewemel van banden
uit diepe waarden
troost knielt aan haar voeten
ze verbergt een stille traan
en droogt ze weer
door ontroering
op het moeilijke pad van ‘t leven
leent zij nieuwe kracht
door het licht der maan
van grootsheid
het eigen uitzicht blijft
bij hoop schijnt…
boven smart
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
666 waar licht voorzichtig
eerste stappen zet
loopt tijd door ijle sluiers
in nevelwerelden vol zon straalt weten
als de stem van nu
een gezang dat zware tonen blaast
vol levensmelodiën
op mijn knieën lig ik kleiner
als gebogen spiegelglas, de ingehouden smart
van nu
heeft zich ervan gekweten
water glanst haar stille charme
tot een lang…
ga maar
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
1.131 nu je sterft uit een verlaten lichaam
vogels zingen van de voorjaarszorg, uitbundig
blij en tomeloos het leven vieren
zucht ik vrijer
over zeven uren zweeft jouw stille lach
zonder machteloze durf een andere tijd tegemoet
hoe zoet is dan het sterven
blijer zal ik zijn
als jij jouw haren glanzen laat
in bovenaardse zon
In memoriam…
Vriendin
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
1.218 Laat mij de stille kracht zijn
die met je mee vecht
pijn verzachten
als ik mijn arm om je heen leg.
Laat me bij je zijn als het
te veel wordt, zoveel jaren
vriendschap schept een band
laten we het samen dragen.…
geheel het leven
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
750 kan je alles betasten
zoals een blij vers
of een gebroken vijver
waarin woorden zijn verdronken
het fluitje van de winter
dat met stille tonen
de brok in mijn keel overneemt
kan je
wanneer ik huil
en de dag te donker is
jouw hand leggen op de mijne
tot leven brengen
zonder wijzer en woorden worden
mij tegemoet
in een witte winterochtend…
je hebt me verlaten
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.529 het
gevecht van wind en regen
verloor
mijn geliefde,
Ik herinner me hoe je me in
de ochtend je warme mond
bood
oh, ik mis je zo
dat zal nooit veranderen
woorden
van eeuwige liefde
waren van ons op
toepassing
meisje toch…
je hebt me verlaten en ik weet
weet niet wat te doen
dus vouw ik mijn handen
in gebed
en schrei stille…
Alphaman
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.300 is te groot
Grijp de teugels, omarm het bange
Het kleine is niet anders
De leidsels liegen niet
De schaduw van het goede
Is niet gevangen
Het ligt in de moederschoot
De kinderen dragen
Hun eigen verlangen
Brengen zichzelf waar ze kunnen
Verlangen naar grenzen
Waar ze buiten kunnen
Omvorm de grenzen
Tot waar ze lichtend zijn
Aan het stille…
je hebt me verlaten
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
666 het
gevecht van wind en regen
verloor
mijn geliefde,
ik herinner me hoe je me in
de ochtend je warme mond
bood
oh, ik mis je zo
dat zal nooit veranderen
woorden
van eeuwige liefde
waren van ons op
toepassing
meisje toch…
je hebt me verlaten en ik weet
weet niet wat te doen
dus vouw ik mijn handen
in gebed
en schrei stille…
NASTORMSE BAREN
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
627 De zee toont bij vergane wind
nog hoge gelaten golven
met bolle gladde ruggen
vol stille schuimslierten
waarin luchtbellen
steeds verstoppertje spelen
de traag slinkende welvingen
tillen en duwen het schip voort
geven de reizigers
bemoediging en verlichting
het loerende gevaar verdwijnt
voert kwijnend een griezelspel op
grappen zegevieren…
Wat ik je wens
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.357 Een plekje om te schuilen
Dat je niet meer rennen hoeft
Nooit meer stille tranen huilen moet
Die van blijdschap dan weer wel
Jezelf te kunnen zijn
Nooit meer hoeft te twijfelen
Aan wie of wat je bent
Want van binnenuit is het zo goed
Handen die je vast kunt houden
Om te delen, warm en zacht
Heel veel zonlicht dat zal schijnen
Geen kou…
Regennacht
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
535 Het is bijna alsof je de zomerse zon
achter de horizon hoorde dalen
nu je met de blauwe verf
van jouw stille liefde
jouw geweten kleurt
om te overleven
onder het maanlicht
van de nacht
ben jij de mens
die jij voor ogen ziet
en ook de druppels
van de nachtelijke regen
blijven dalen in jouw gehoor
door het vertrouwde
van de regennacht…
getogen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
527 hoever gaat het gedogen
worden ogen gesloten
waar mensen creperen
van ondragelijke lasten hoe ver gaat gedogen
bij zinloze gesprekken van het niet willen zien waar beelden kermen
hoe ver gaat gedogen als maskers weg vallen de kern zich openbaart
boze stemmen fluisteren het was geen gedogen maar stille gemakzucht
van kromme gedachten die de…
Dwaasheid
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
532 Het verlangen naar jouw blauwe ogen,
vervult mij telkens weer met stille hoop.
Een mens moet blijven hopen,
op zich is dat ook niet verkeerd.
Het hier en nu is de realiteit.
Maar met alle zorgen, moeite en frustratie...
Is fantaseren soms fijner dan de werkelijkheid.…
zonneboot (voor Marina)
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
621 ik
de wereld
wil zien
sla ik een
boek open
nu val ik
stil in jouw
dodenboek
je stem kan
ik niet horen
je kleine lijf
niet van jezelf
een eiland van
pijn ingesloten
als een insect
in barnsteen
vanuit de dood
ontvouwt zich
het broze alleen
zijn dat je in
een trage rit naar
de dood voeren zal
je stille…
Gilde.....
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
624 Dit zijn mannen
mannen
die niet gilden
Ze willen
en wilden geen oorlog
geen krijg, geen strijd
en als je
dat vermijdt
besteed je
op een goede wijze
je schaarse vrije tijd
met het vaandel zwaaien
of op de trom te slaan
-de stille soms-
dat zich
niet zomaar laat leren
Voor enkele keren
is het-voor God en Vaderland-
door…