Alle inzendingen over vriendschap

Ach nee doe het maar niet. Vertel maar niet wat er werkelijk in je omging. Ben maar liever lief en aardig voor de anderen de vijand. Vertel niet dat je wakker lag met gedachtes dichtgeknepen van jaloezie die je hart verteerde omdat je dacht dat je achterbleef. Alleen en met lege handen. Vertel maar liever over de vriendschap…

Omdat ik puzzels voor familieleden liet maken, ‘k ‘t leuk vond ze te ontwerpen maakte ik er ook een voor mezelf met de gedachte mijn vriendinnen in kersttijd uit te nodigen, hem inelkaar te zetten, zichzelf langzaam ontdekkend in de collage fotootjes van hen, met middenop de titel als ik jullie niet had… Heb ook daar foto ‘s…

Hij kwam van ver Zijn rugzak vol met rauw verdriet en afscheid zo verscheurend Maar dat zei hij niet Hij noemde wel zijn reis De route Maar hij sprak niet van de hardheid, de versteende kou. En noemde niet het kille zweet onder zijn jas En niet het zwarte zuigende moeras Hij noemde niet de kracht van ‘t koude water Dat drukte op zijn…

Gewoon met mij omgaan Samen eropuit en over van alles praten maar niet over mij want als ik jou aan het woord laat lijkt niets op zijn plek te blijven staan: met gewaagd vragen te verkennen die ik nog niet heb beweeg je mijn gedachten Je jaagt ze uit elkaar en verward verlaat ik jou Laat ons toch vrienden zijn…

Wat ik lees in jouw woorden, goede vriend van mij, wat ik hoor tussen de zinnen door en wat je net niet hardop zei; wat je doet door de dagen, door het houden van, hoe geven doorwerkt in het leven en het zelf overtreffen kan. Wat ik zie in jouw beelden, als jonge leerling van, wat ik voel boven de namen uit, maar wat er toch niet…

Dat, het gebeurde gisteren toen ik hem zag zeer spontaan en zeker na ruim 10 jaar hij nodigde me hartelijk uit voor gesprek we wisselden verleden en heden uit hij zijn zo bijzondere vrouw verloren, overleden ik mijn donor-dochter (19): zwaar gehandicapt vanaf 1ste jaar hij nu Opa van een kleinkind (1) via zoon van 40 ik (74) nu OpaPa voor…

Vliegensvlug, schoten door zijn snelle vlinderslag zijn billetjes door het water van het Amsterdamse Marnixbad, telkenmale zich blootgevend aan de oppervlakte als drooggevallen zandplaatjes van de Waddenzee! Wat zou ik graag een zeehondje willen zijn!…

Geen storm die de wortels los kan maken, geen overtogen woord dat de basis breekt. Want vriendschap is niet iets om simpel te staken, wanneer een hart even een ander taaltje spreekt. Vriendschap zit diep van binnen, een stralend licht, een bron van warmte, zo veilig en puur. Een anker dat niet meteen voor tegenwind zwicht, maar standhoudt…

Koester mij, beschut mij omarm mij met jouw aandacht .....jouw bloed wil mij .....huid op huid verwarmen Vrede in mij, jouw hand straalt van verre in mijn buik .....ik ben niet alleen .....geen dag, geen gedachte Jouw geestlichaam is met mij jouw hart volgt het mijne .....in verlangen .....in liefde Adem met mij en kom me gauw omhelzen…

Er is geen antwoord op de lethargie die uit jouw schizofrene verveling straalt in de verwarde melodie van het zwijgen dappere nieuwsgierige Kolibrie je bent op zoek naar verse nectar in het diepe hart van een zoete bloem jezelf als centrum van de wereld in het schimmentheater van gisteren door uitgewoonde droomavonturen het dwangmatig…

Dan gaan we lopen tot de sigaretten op zijn en praten, praten tot het einde van de stem We zullen zitten en staren oranjerood in onze ogen want wij zijn de jagers, niet de slagers van ons lot Tijd voor het berouw van het hoge draven, dat ligt daar ergens achter het einde.…

Zo’n dag met jou moet ik beschrijven zodat iets, wat? kan beklijven Bij Breda station zoek ‘k ‘t busje en zie dan ginds iets met oranje, klim erin en geef j’ een kusje We rijden over bruggen, tunnels door, langs ‘t water, beluisteren lachliedjes rijden nauwe straatjes door arriveren na twee uur, wachten op parkeerplaats met onze mobiels…

Afstand bereken ik niet als een vogel wanneer ik denk te vliegen ontbreekt mijn verstand in onbezonnen illusies maar dat zegt niets over de oevers van mijn onkunde over de gevaren van mijn gebreken nu ik niet meer in de psychiatrie geloof kleine ondeugende Narcissus ik hoor jouw echo uit de groene heuvels angstig door het zoemende geluid…

Je bent hier met die stille warmte om een eenzame vrouw te troosten omdat dat haar verstandelijke vermogens afgenomen zijn met de voortgang van tijd is zij niet meer zo slim als voorgaande jaren je kunt het de kunst van het weglaten noemen dat ze het nieuws niet meer volgt en zich afzondert van de werkelijkheid die in het journaal komt vergeten…

Zij zijn met vieren de tijd is van elastiek zorgeloosheid valt als manna uit de hemel jonge stemmen buitelen in het zonnelicht. De kleine bende geeft ruimte aan wind en stroming het zoete leven en de teugels worden uitbundig gevierd een stel stoeiende jongens gewoon een vriendenkwartet. Tot een kille winterstorm het laatste blad…

Het stemt mij verdrietig dat ik nu als waarheid moet lezen dat jij in jouw stilte bent verdwaald stille vriend, beleden schaduw eenzaat van de wandeling in de witheid van de winter ik volg je, ik volg je   ritmisch vormen zinnen strofen onderweg naar nergens op zoek naar niemand en eindelijk zonder vermoeden terwijl een enkeling het…

In een lommerrijke omgeving bedekt met mooie witte sneeuw waar de zon af en toe vol op glansrijk en oogverblindend straalt zat ik lekker loom aan tafel op visite bij vrienden na langverstreken tijd! de tijd stond heerlijk, eerlijk even stil het sneeuwde onophoudelijk, zo winters veel lekkers stond op tafel het gesprek was lang en inhoudelijk…

Films kijken op het eind van het jaar: hoe het kan, hoe het moet en thuis niet is? Voorbeelden genoeg Ik zoek en vind mensen en vrienden die ik nodig heb en ook mijzelf - in hun gevoelens, en hun behoefte aan mij, zo blijven wij aan elkaar haken en vieren we samen het geluk dat ons hart uit bloedt en zich mengt…

Weet je nog Hoe we vroeger alsof deden Op een leeftijd van zeven Op oude bezemstelen zweven Een interpretatie van grote mensen Die onze verbeelding beplakten als verdwijnende wensen Hoe onwaarschijnlijk ze het achtten Bleven we elk jaar op elkaar wachten En in kartonnen dozen Herbeleefden we dagen die jou deden blozen Ik weet nog Hoe we…

[terwijl het kunstzinnig ontworpen slim verrijdbaar paneel van het toneeldecor vervangen wordt door fluweel] [Rindr] “Jij in mijn droom, o Morpheus; jij stond in vol ornaat, pontificaal voor mij! Je keek me aan, bewoog je linkerarm naar mij, zei iets wijs. Je droeg een okerkleurig pak, klein van stuk, duidelijk een mixgezicht…

Jouw zilte golfstromen maken weidse gebaren beademen het voorjaar met nieuwe zomer in de stilte van die intieme heimwee ben ik het spelende kind van de duinen te klein om de horizon te aanschouwen te groot om de zandkorrels te tellen in de verte van dat grote verlangen blijf ik zo kinderlijk omdat het gaat zeevriend, leen mij de weemoed…

“Al zoveel gaatjes gedicht, gezichten op- en afgetuigd, maar de ruimte overtuigt niet meer” Aldus dobberend als Perseus, onwetend in de zee der eindeloze mogelijkheden; “gezegend zij de ideeënstrijd!” Dan maar buitelen over Slift, of soortgelijke, een allesbehalve giftige cocktail eigenlijk, maar de op hol geslagen pronkstaart van…

Zestig Gisteren zestien Sindsdien bevriend Vet als fijne marmering In een zacht stuk vlees Bracht jouw vriendschap Mijn leven mee op smaak…

Tot ik verliefd word op precies die ene vertrouw ik me geregeld toe aan een vriend zo mooi als Apollo en Ogma is hij Lakshmi en Isis ben ik en een en al vervulling van onszelf zijn wij dan Hoe vaak, hoe weinig gunnen mensen zich dat gevoel van heelheid in de buik van Moeder Aarde? De buurman taxeert me terloops als bedgenoot anderen…

Alsof het dicht bij het vertrouwde bed ligt het verdriet en het vermoeide bedrog alle muizenissen van de unieke ratio zijn authenticiteit wanneer hij naakt en verlegen door de bossen dwaalt wanneer hij zichzelf denkt te troosten nu keert hij de gevoelswaarde om naar een oude kringloopwinkel in het moerasland van gevallen engelen eindelijk…

luister: toen ik nog met hem leefde en wij de wereld samen maakten, wevend en rafelend toen ik zijn oog bij mij had en zijn witte handen toen heb ik de sneeuw gezegend en in de regen gelachen. toen ik de middagen in zijn kamer doorbracht en in zijn lichaam rondliep of neerzat, een boek las of sliep, toen ik de weg van zijn oor kende…

Wanneer ik afstand met stilte kan overbruggen is mijn zwijgen tijdloos en de hunkering naar jouw aanwezigheid zonder woorden in de nacht verzonden blijft zonder lethargie Omdat ik leef met jouw ratio bestaan er geen grenzen aan werkelijkheid van horizon er is een verder weg dan hier in de heuvels achter de oceaan waar ik mijn…

Daar zit ze weer, die lach van goud, Laura, die nooit van stilte houdt. Ze praat, ze zingt, ze klapt haar hand — en overal breekt zonneschijn in het land. Ze is het rumoer, de lach, het licht, een vrolijk gezicht dat nooit verplicht. Waar Laura komt, daar bloeit de tijd, in geuren en kleuren van heerlijkheid. De nacht kust zacht haar gouden…

Dat je je niet los kunt maken van een fijne gebeurtenis Je telkens teruggaat in dezelfde film Alsof dat het belangrijkste was Dat alles wat je nu doet daardoor gekleurd wordt Dat je niet naar politieke podcasts kijken kunt meer Alleen maar die zon Die mooie weggetjes Alleen maar de grappen maar ook de ernst, met jou Dat alles zo…

Soms ben ik stil, een tikkeltje gemeen, ik hoor hun lach nog in oude dromen, herinneringen die blijven komen, en zo voel ik mij niet echt alleen. De tijd gaat door, maar niet voorbij, ik draag hun woorden in mijn oren, wat eens vertrouwd was, blijft geboren, ze wonen nog altijd stil in mij. En als de stilte wat harder slaat, dan hoor…