Alle inzendingen over Rust van water

hier rust het water dat tijdens het leven tegen wil en dank, vroeger of later van taken werd ontheven in robuuste armen gevangen tot stilte gedwongen neigend naar onderhuids verlangen het avondlijk vuurlicht verdrongen maar bootsman noch wachter geven zich prijs dan klinkt het alsmaar zachter; waarheen gaat de reis?…

het maan zilver schittert voor mij waar donker diep de vijver troont schuift de zilveren maan voorbij de koude nacht die sterren toont en rust het water rimpel broos in stilte van het ogenblik en deinen zacht de eenden kroos tot troost voor mijn bezwaarde ik schuift de zilveren maan voorbij en sprankelt nog gevoel van mij…

Ik voel dan rust, zoals water rustig wordt wanneer de wind gaat liggen. Je woorden hoeven niet groot te zijn— één blik van jou kan al genoeg zijn om mijn dag te dragen. En als het even moeilijk wordt, weet dan: ik sta naast je, met stille kracht, tot de zon weer schijnt.…

Roze rust het water in de Rio, Violette wolken drijven in de Rio Grande in de zon. -------------------------------------- uit: Gedichten 1946-1984, 1985.…

Groen gras over verre velden struiken zo hier en daar een boom die geschiedenis vertelt of een bos vol frisse geuren een tuin vol weelderige bloemen park met borders van kleuren waarin concerten van vogelzang mensen op bankjes langs paden rust van water in rivier, meer of beek geluid van klaterende waterval wind zacht ruisend door de…

ziet de mensen onbezonnen blakeren langs de paden op stranden bij de zee stil soms kort van stof hunne spinsels ontsponnen spanning vloeide uit aderen leven gaat nu op de pof blikken koel in tassen mee werk blijft onbegonnen gedoofd zijn alle lusten in dommel wel te rusten wat water op de akkers ach boeren arme stakkers lamlendig in het…

Waar licht water raakt ontwaakt even het leven en keert weer tot rust Het water ligt kalm, maar leeft in elk licht dat het vangt. Een blad drijft langzaam voorbij en verdwijnt zonder spoor. De stroom herinnert zich niets van wat het aanraakte - juist daarin wordt alles heel. De oude bomen buigen licht onder hun eigen gewicht.…

kwam op voor hen die geen stem hebben en worden uitgebuit vermoord voor hun huid, vlees, of gebruikt voor vivisectie zijn hart verpand aan de strijd voor rechtvaardigheid wat zullen ze hem liefdevol onthalen in de apenhemel rust zacht Opa Water…

In het beeld van zijn grijze veren draagt hij de rust van water, wind en wolken, en bewaart hij wat tijd te snel voorbij laat gaan. Wachten wordt voor hem een vorm van luisteren naar wat zich nog moet tonen. Geen wiekslag sneller dan de stroom van het licht, geen golf die de spiegel van de plas verstoort.…

Ruisende branding spoelt alle prikkels zacht weg zee brengt diepe rust Het water wast de grens van de wereld weg, waar de horizon vloeibaar overgaat in lucht. Voeten zinken diep weg in het natte zand, terwijl de vloed zachtjes de tijd terugspoelt. Een trage ademhaling van eb en vloed, diep ademhalend onder een blauwe hemel.…

Aan de overkant van het water loeien koeien in de wei wordt gras gemaaid om te hooien alles wijst op voorjaar begonnen in mei. Heel het leven nood tot rust te komen ga ook zelf eens ontspannen rustig zittend aan de waterkant genietend van die zachte bries en vogelzang als de fanfare.…

Gedachten steeds weer aan hetzelfde besteed aan zonnestralen over kabbelend water aan die zeilboot die daar tussen de oevers gleed of aan die statige zwaan daar even later. Daar achter het golvende gekrookte riet de zwaluwen die over het water scheren een schilderij waar menigeen van geniet en de schepper voor te danken en eren.…

zoals ik struin langs oester en blikken fanta hangt mijn geest reeds aan het verderf van moed te zwieren gelijk die witte reiger die me beziet vanaf de rijsdam tot aan de in verval geraakte steiger het is de overvloed die het lijden voedt met een onleesbare handschrift wiens tekst mijn mijmering in zwartgallige woorden in herinnering…

Ik gooi een steentje in het water kijk het na en zie't niet meer Dan ineens een kring in't water Ik doe het nog een keer... Ik zit hier in gedachten eigenlijk ben ik er niet bij Hier bij 't meer, kan ik ontspannen 't Is zo rustig nu in mij Nog een steentje keilt over't water En nóg een, achter elkaar...…

Ik vlij me neer in't hoge gras en sluit mijn ogen toe hier ga ik als ik rusten wil of als ik ben heel moe... De zon verwarmd mijn lichaam het water kabbelt af en aan en als ik uit mijn slaap ontwaak zijn twee uren voorbij gegaan…

Het koele water omspoelt mijn voeten Rust stroomt als een rivier door mijn lijf De horizon bestormt me als een ontkombaar lot Mijn hart weet dat ik moet boeten Ik voel hoe ik wegdrijf Angst is mij vreemd, jouw beeld is mijn vlot…

Vogelenzang en eeuwig water, altijd weer ebbe en vloed maar diep besef van de Ene die allen in allen begroet. Hartslag die duurt maar rustig wordt als het water golvend en kabbelend slechts nu, nu.... niet later. .…

water waar het licht opnieuw geboren werd de dageraad verlossend ademde nevelsluiers flirtten met de warme dromen van de nieuwe dag ik kon geen gemoedsrust vinden nu de bomen als treurige wachters me gevangen namen in dat waarvoor ik vluchtte…

Op de leuning ervan een schichtig nerveus gekwetter van musjes, bestrijdend elkaars plaats… schijnbaar redenloos… Vlak boven de spiegel van het water, de juffer ze zoekt weer een landingsplek voor één seconde….…

De weg naar de geliefde Leyen betoont zich vrij zwijgend het einde der daagse wereld bloeiende oevers vol rustgevende ruigte eilandjes met komend vogelleven bezingen de tere maar krachtige eenheid van gewezen veengrond een waterrijk schenkt vredige ruimte.…

Momenten van rust vervliedend en ongrijpbaar als water dat stroomt.…

Ver van lawaai en herrie, drammers en gedruk, van te weinig met teveel op een te klein stuk. Streel ik verre zichten waar het weids de zon verwaait, en haar waterlanden nog weten van geluk.…

Waar toef ik beter, rustiger dan aan oever van breed water verscholen tussen pluimen riet en vogels over golven scheren zonder iemand mij hier ziet. Genietend van onbeschrijflijk ritme van wind en golvenspel naar muziek door rietkraag luisteren veroorzaakt door wuivende halmen die mij gedicht toe willen fluisteren.…

Tot het water stijgt. Tot ik me laat zakken, in schuim dat mijn lippen raakt. Een zucht. Lang, diep, alsof mijn rug het eerst ademhaalt. Mijn ogen sluiten zich voor alles wat buiten blijft. En daar, in die warme stilte, vind ik mezelf. Ik ben thuis, niet in de kamer, maar in het loslaten.…

Als kind droeg ik al de stilte in mijn hart. Als puber vond ik de stilte in het bos en gaf haar een plaats in mijn geest. Nu weet ik de stilte te vinden in jouw aanwezigheid en geef haar een plek in mijn ziel.…

een roeibootje met een oude man met gekromde rug aan de riemen rook kringelt uit zijn brandende pijp vermengt zich met de witte nevel tot een denkbaar geurend aroma van tabak, transpiratie en damp zomaar een oud plaatje uit het dagboek van mijn moeder een man in een bootje op het water zo gewoon, zo van vroeger, zo’n gezellig beeld uit…

Mijn veilige plek is uit het bos geweken. Een groene hemel, voorgoed gesloten. Waar vogels zachtjes in je oren fluisterden, de wind donzig langs je roze rui streek, en het ochtendlicht zich door donkere stammen sneed. Waar witwolkende adem laagde in kou, en een roestige aardegeur als herfst op je tong lag. Mijn schuilplaats is…

nu jouw bed voor de derde nacht niet beslapen is wordt de pijn almaar dieper daar ik jou ontzettend mis mijn lief kleine mannetje zeg me waar ik je vinden kan schreeuwt mijn hart het uit lieve jongen waar ben je dan sinds het onvindbaar zijn van jou heb ik de dag verruild met nacht draai ik alleen nog maar in cirkels is het op jouw…

Een rode ballon die zacht meedeint op de wind. In de vorm van een hart dat nog niet los wil laten. Bloemen hebben hun kopjes laten hangen Veelkleurig rozen koesteren dakpansgewijs het zand. Een zacht parfum komt me tegemoet Een pas gedolven graf.…

Het nieuws is heftig en best wel naar, dus gaat de televisie uit, de radio brengt me niets beters dus is het rustig in huis! Ik sluit de wereld buiten, de gordijnen dicht hier en daar een kaarsje, wat flakkerdend kaarslicht het is zalig warm, knus en rustig binnen ook al moet de inloop nog beginnen! Maar soms moet je besluiten, wat beter…