Alle inzendingen over gaandeweg

wat eerst een oppervlakkige blik is kan zich door seizoenen heen veranderen tot een glimlach maar nog steeds zonder een vraag is het zo bedoeld dat op een dag er sprake kan zijn van een diepere laag hebben onze zielen iets gemeen is het een uiting van herkenning dan wel gemis of gaan enkel losse woorden door beider heelal heen plots werd…

Vrijheid genoten reizen zonder plan eindeloos de horizon uitgestrekt het land Optimale bezinning maximale rust doel voor ogen gaandeweg zelfbewust…

Zo’n verveloze deur met afgesleten klink de drempel uitgehold door eindeloze stappen die kwamen en weer gingen en verdwenen in het voetspoor van de tijd – gaande weg.…

Op wat haar Hangplek is Vertelt zij Haar verhaal, Tachtigjarige Diva die terugkijkt Op een turbulent Bestaan, door Beroertes teruggeworpen Op haar naakte zelf, Heeft zij geleerd Te leven met de Beperkingen die haar Werden opgelegd - En gaandeweg haar Evenwicht gevonden, Na een voor Haar doen drukke Dag leerde ze…

ik leg de weg naar berusting slenterend soms dralend af gaandeweg begon ik aan wat ik nog niet eens zo lang geleden later noemde het is het afscheid van hoge woorden en vervlogen jeugd van het ongrijpbare verwaaide leven van verloren dromen het is de onbekende weg die me in het duister tasten laat naar barsten en scheuren in…

Volg de hoge golven van het glooiend landschap gaandeweg de grote levenstrek hoe lieflijk fluisteren beekjes woorden die je graag wilt horen soms grotendeels vergeten zijn omhels me kus me bemin me heb me lief mijn lief…

Hoe wij ons ook verzetten blijven, gaandeweg begint elke dag. Elke dag opnieuw.…

gaandeweg wordt men op de proef gesteld omdat als alles bij elkaar is opgeteld voor en tegenspoed zich bewegen als de klepel van een staande klok en wanneer die stopt, op het dode punt is de oprechte menselijke hoop dat er een evenwichtige tevredenheid is achtergebleven deze strofen ogen toch nog vaak als een sprookje want als ik dichtbij…

Bij geboorte is iedereen een blanco blad Waarna verhalend wij onszelf beschrijven Eerst zet men ruw schetsend iets op in klad En daarna netjes zodat het mag beklijven Maar wordt men oud dan heeft men het gehad En menig medemens is zat van je Je datum verstrijkt en je wordt geringschat Want wat voor bergen nog verzetten kan je? En zijn de…

gewicht van mijn ziel rustend op de aarde Zinnelijk van welbehagen flaneert mijn stem en vertelt ze het aan een vriend, andante De muziek die ik ben Daarna aan tafel de potloden geschikt Ik teken in stilte ga er in op, glimlachend om de regenboogwaaier van droge penselen borstelstaartjes, kleine penissen in mijn handigheid (gaandeweg…

. bewust weet ik het wel gevoelsmatig is het langgeleden dat ik nieuwe woorden heb opgeschreven zeker, de tijd is een betrekkelijke meetlat en geeft ook niet altijd zelf de reden immers gevoel en verstand kennen als het ware regelmatig een eigen leven. . er gaat een paard en wagen voorbij de ijzers toetsen kletsend de stenen aan ik zie…

Het oude jaar heb ik in doos en kist geborgen Lakens als sluiers verhullen 'r voor morgen Gaandeweg vergeelt tijd geurt naar oude kranten Het nieuwe jaar staat voor m'n deur Heeft nog geen vouw geen kreuk, geen geur geen botte of scherpe kanten Gaandeweg mag ik 'r onthullen begint te blozen?…

kruisweg U bent Uw weg gegaan onbegrepen toch gegaan doorzettend ook voor mij ik ga mijn weg niet begrijpend toch gaandeweg inziend opziend naar U…

gaandeweg verzacht de rijpe zon het land in vloeiend avondrood verwoordt de einder wat onbenoembaar is vouwen mijn handen zich tot heilzaam gebed…

ze kijkt zo vreemd wanneer de maan verstoppertje speelt lijkt of ze gaandeweg voor de schaduwgezichten van de duisternis zwicht haar kloppend hart in de handen van de nacht heeft neergelegd…

ik hoef de ogen niet meer te sluiten eb en vloed zijn binnen in mij zelfs bewegen zij de dromen en ik, ouder geworden, laat de getijden bescheiden, dat wel, gaandeweg in overgave stromen…

zou de verte plots dichterbij de dag wonen het woord waardevoller de liefde dieper zijn als je gaandeweg begrijpt dat leven een schitterende lichtflits is tussen twee eeuwigheden van duisternis…

Maar gaandeweg ga ik het toch begrijpen door mijn, het levens-rijpen en daarin vooral door te grijpen met het begrijpen van anderen!! Begrijp je?…

gaandeweg ontvallen ze mij meer en meer met elke stap die ik zet lijkt het alsof ik een dans ben aangegaan met hen die ervoor kozen, of toch beduidend jonger dan ik vallen ze in grote getale nu de verkleuring is ingezet…

Als ik mijn gevoelens voor jou in woorden moet omschrijven dan weet ik wel waar ik moet beginnen maar gaandeweg met jouw beeld op mijn netvlies raak ik iedere keer weer van pure verliefdheid buiten zinnen.…

hoe angstig waren wij tot Gij ons met vurige tongen spreken liet hoe bevlogen jubelden wij een klare hymne zongen wij Uw woorden van recht en vrede gaandeweg in ons ontketend onstuimig de wereld in…

waar het verlaten huis nog voelde als een warme huid zag ik ze gaandeweg weer staan, klonk in de geur van het oude nest hun stem als in vroege jaren, van kinds been af nog zo vertrouwd…

De landbouwlobby krijgt weer eens haar zin: natuur mag in ons land gerust verkwijnen, diversiteit zal gaandeweg verdwijnen, wat telt is ondernemen en gewin. ’t Is in dit stadium ook overdreven nu nog palliatieve zorg te geven.…

nog even en de trein vertrekt in metrische cadans op weg naar een afgebladderde bestemming gedurende de tijd dat we verbijzonderen zonder dat ooit sprake is van ‘halverwege’ al doende gaandeweg te louteren voorsorterend geknipt, geplukt, gemazeld…

terwijl ik na jaren weer achter een wandelwagen loop en zie hoe zij de tijd onthaast voel ik dat ze gaandeweg ook mijn tred vertraagt en hoe deze dag zo tijdloos verglijdt, verloopt het dromend kind een beeld en geur van vroeger raakt…

Met de rug naar mijn toekomst Sta ik, het verleden trekt, Trekt mij gaandeweg steeds Meer naar zich toe, spant Zijn kleverige tentakels Om mijn magere lijf, Zodat ik geen kans heb Me om te keren om een Glimp van mijn toekomst Op te vangen die hier Onbereikbaar achter mij ligt…

doorheen je tranen verdaagt ons verleden ontsluiert ons eden zich gaandeweg fouten vervagen kwijnend en stuipend ‘t treuren ontsluitend tot blije aanzeg laat ons gewagen ontlast van het juk naar teder geluk in liefde blindweg…

zo ebt graniet zich terug in de natuur -------------------------- uit: 'Gaandeweg', 2007.…

Verdonk had steeds maar ruzie met haar staf Waardoor haar helpers gaandeweg verdwenen Ze namen doorgaans fier en trots de benen En ook haar zeteltal nam danig af Geen punt, ze heeft er nu precies nog één Wel fijn, dan kan ze het gewoon alleen…

van die dagen uit een grijs verleden die hem zo nu en dan nog onderhuids betasten bij vlagen strelen van die dagen die hem soms nog laten verwijlen in verloren jaren die zijn bestaan ooit met fierheid kleedden van die dagen die stiller en eenzamer worden, geen uitzicht meer baren gaandeweg zonder hem verglijden…