Alle inzendingen over sirenen

Schril gillen de sirenen: Schril gillen de sirenen. Onzeker gaan de mensen Ter Music-Hall; Onzeker staan de mensen In de zwarte zaal. -------------------------------- Music Hall (1916)…

The Odyssey staat bol van heldenmoed Gevaren, avontuur en tegenslagen Cycloop, Sirenen en de Lotofagen Uiteindelijk komt alles toch weer goed Omdat de film een paar uur zitten wordt Heb ik dit epos hier wat ingekort…

Ach de onvervulde wensen ze vormen een combinatie van zoetgevooisde sirenen en het zwaard van Damocles Alles wat zou moeten drukt op wat zou kunnen de schaduwen zijn sterker dan hun eigen spiegelbeeld Hij wil verzwinden in obstructie maar twijfelt nog over het begin die eeuwige hang naar perfectie is sterker dan zijn levenszin…

Wie in zijn jeugd De wellust wil vernielen, Ontbeert de vreugd, En voert een dom gemoed. Wat is de deugd? Een tirannin der zielen, Die nooit verheugt, Maar zinnen kwelt en bloed. Koom hier bij ons aan deze waterkant. De weelde woont op dit gelukkig strand. Koom…

In de advertenties naast deze dichtrubriek staan vaak reclame-advertenties onder de noemer 'Single Russian Beauties Online'. Ik vraag me dan ook af in hoeverre Russische hackers invloed hebben op deze dichtsite. En gezien de spannende bioscoopfilm 'Red Sparrow' ben ik nog meer van slag. Zijn de Russische vrouwen inderdaad bezig om ons toch vrij…

Ronden we de Kaap of varen we blind totdat we de Sirenen horen? Laten we koersen op de sterren Sirius lonkt 8,6 lichtjaren ver.…

ontsnapt aan hemels sirenen-gezang eenogige reuzen verslagen zo nu en dan de handen gebrand soms te hoog naar de zon gevlogen zij leerden het vallen kennen bleke tijden te doorstaan bufferden zich tegen de felheid van tegenslag en pijn toen zij veranderd waren niets meer hetzelfde was brak de thuisreis naar binnen aan de odyssee hun…

Waar langgerekte plantages uitgestrekte bosschages ruisen als een prélude à l'après-midi een reeboksater die als volleerde balletdanser over kali's van modder en drijfzand springt staat een mandoer die hem dubbelkoppige Ianus, opwacht en tot bedaren dwingt als achter hem over de brug een koor van sirenen als karyatiden het klaaglied…

betoverd werd hij door haar betoverd door haar woorden haar lach door haar stem zoals schippers bij 't verleidelijk zingen van de Lorelei met hun schip op de klippen liepen zoals Odysseus bij hemels gezang van Sirenen aan een lokkende dood ternauwernood ontkwam een betovering die werd verbroken in één enkel moment…

De blauwe lucht is al beschreven evenals de dauw en dageraad De zon is reeds de hemel ingeprezen en zelfs de maan pleegd' op de nacht verraad Cupido verschoot sinds lang z'n pijlen en de sirenen lonkten in een grijs verleden Verveling staat al op wat wit papier en ook emoties als plezier Waar moet ik dan in godsnaam…

Uit haar schoot weerklonk sirenen, gezang zonder woorden, stapte ze uit haar lichaam, gebaarde met de ogen en haar lippen, vast besloten, alsof ze mij haar zegen gaf,- wacht met wegen niet te lang -, er ligt een een zoete vrucht te rijpen met onontdekte pit, die zal botten, als de Alpentoppen gloeien tegen het decor van het naderend…

en spoelt ze de netten schoon, die visloos wachten op Siel , de oude zeebonk, met zijn kromme pijp en aftandse zuidwester Een oud vissersvrouwtje kaakt wat verse haring De stank van vis lokt meeuwen die -op de hun zo eigen wijze- danken voor dit uitgebreid banket en zij vertolken daarbij onafgebroken het meeslepende lied van sirenen…

Toen kwam hij bij een ijskoud meer, hoorde sirenen zingen, ze vroegen hem heel lieflijk om in het diep te springen.. Nu ligt hij in de aarde, nog steeds wordt hij bezongen, een droeve merel is geroerd en zingt uit volle longen.…

De goden die je zo goed kende, op jouw hiel vertrouwelijk berispt door Rechtvaardigheid: omdat je ongevoelig bent voor het valse gebuzz der Sirenen en de raad van Bacchus.…

Hij gunt jou de schoonste met liefdeslicht omrande zicht- en adembenemende Sirenen-gelijkende Nereïden-overstijgende vrouwe uit ‘t Baarnsche bos of zomaar gevonden in het zicht van Cupido losjes in het Cantonpark Hij ziet jou vrij in de wind ongehinderd verder stijgen op de thermiek van het vuur van het aangewakkerde hart wat herinneringen…

depressies in ons bolsegment Zich zamelen tot een storm geducht Dan drukt zich zelfs de arendsvlucht En zweeft omhoog de circustent Natuur kan zich in lucht wel staande houden Natuur is aan zich zelven aangepast Maar als we op mensenwerk gaan bouwen Blijkt dat al snel een rammelkast Men bindt zich aan de fokkemast En gaat afstandelijk van de sirenen…

in angstig donkere nachten fluit de storm in het want kraken de masten en ra’s roepen schorre doodsvogels het verderf over deze wereld de stank van de slagvelden zingen de sirenen hun lied van de dodelijke verleiding de honingzoete ondergang klinkt ’t zwakke hulpgeschrei van d’ontheemden en vertrapten verdrinkend in de zwarte deining…

dan wijkt het lange lint van zilver zand voor uitgestoken broodmagere armen sirenen vluchten lijdzaam voor erbarmen geen scherpe rotsen maar een veilig land na de havenhoofden zwarte kaden verworden zeebenen tot vaste voeten geen lager wal meer of het eeuwig boeten van hun vrouwen door de zee verraden het onheil komt niet van de woeste vloed…

Uit haar schoot weerklonken sirenen, gestrand zonder woorden, stapte ze uit haar lichaam, gebaarde met de ogen en haar lippen, vast besloten, alsof ze mij haar zegen gaf,- wacht met wegen niet te lang -, er ligt een een zoete vrucht te rijpen met onontdekte pit, die zal botten, als de blanke toppen in dat silhouet van het snel…

Ze zingen zacht een lied: sirenen met een lofzang op weleer. Ze wenken naar me. Maar ik wil nog niet. --------------------------------------- uit: 'Ongekuste kikkers', 1998.…

In je mals vlees zwem ik uitgelaten, jouw haren zwaaien me friste toe, sirenend zing je, jaja, ik kom, ik kom al! Met genoegen nestel ik mij in jouw kruis dat ik aanraak, schroomvol. Ik verdiep me erin. Lofbloesems spreid ik als een loper neer Rondgeslingerd zaad, heen en weer, komt hier uiteindelijk tot bedaren.…

Maar neem dan het gezang van de sirenen, die uit de overleveringen, nimmer zullen zwijgen in hun diepste stilte daar huist de realiteit waarin de waarheid zich onderscheidt uit het concept van chaos, spoelt het aan als we de verbanden zien, valt het zomaar in je schoot…

Uit haar schoot weerklonken sirenen, gezang zonder woorden, stapte ze uit haar ziel, wenkte met de ogen en haar lippen - vast besloten, alsof ze mij haar zegen gaf, “ Wacht met wikken niet te lang, er ligt een niet ontdekte vrucht te rijpen met een honingzoete pit."…

Mens, ik ben goed geluimd Mijn lust tot zingen heeft vandaag de overhand Ik zing van heldhaftige grote daden Maar ook van kleine victories Ik zing van verlangen en hoop Ik verleid u, zoals de Lorelei Zij hoog op de rots daar in de bocht, Ik naast u, in u, met u… Een betovering die moeilijk te breken is, Een les geleerd van de Sirenen…

Hoe te spreken met honderdvijftig kelen, en het gehuil van Sirenen achter rotsen verscholen? De kamerbode in jacquet, de glimlachende beveiliger; ankers van ridderlijke mildheid. Sinds dit jaar word je wakker door één enkel keelgeluid, de nog woordeloze stem van de absolute overmacht. Jouw roer is de onschuld.…

nippertjes en baleinen waar ik het fijne niet van weet maar koers gestaag op sterren die deinen op de golven van een zeewaardige fantasie En de werkelijkheid die snijd ik scherp aan de wind zo het voor de boeg te krijgen waarbij het beeld vervaagt in de strijd met Poseidon Maar het begon met mijn naam rollend over de witte koppen de Sirenen…

veel sterren zijn er niet te zien want vandaag verschuilen zij zich achter de dikke dekens der onduidelijkheden meerduidige stemmen klinken steeds luider voor de één als tirades van Hades als sirenen voor zij die niks denken geen hoeven te vrezen voor vergaloppering door Pegasus te misbruiken of als Icarus in het ongewisse te duiken…

scheepje getuigd, werd het door passies overspoeld, als vliegende Hollander, een jachtig galjoen, bolde winddruk de zeilen met de kracht van 12 gordiaanse knopen stuurloos op een bevroren kompas, overtuigd in een nauwe wambuis, geankerd en gekapseisd bij onbekende kusten, waar het lot het zwaard in vast liet lopen, om verleidelijke sirenen…

Uit haar zachte mond klonken sirenen, gezang zonder woorden, zo stapte ze uit haar ziel, gebaarde met de ogen en haar lippen - vast besloten, alsof ze mij haar zegen gaf zo sprak ze, wacht met wikken niet te lang, het wegen ligt in een zachte vrucht te rijpen van een honingzoete pit.…

: hij heeft het octrooi op de kunst om jou, gelooid en geëvalueerd, onder gezang der terugkerende Sirenen, aan het zeildoek te nagelen met zijn kaarten van Meowth.…