Alle inzendingen over taag

Tegen Oostenrijk was ‘t gisteren “der Tag der offenen Tür”…

op het esnaaps veer ei taag heen en reew…

Het peil van de Taag stond in Praag elke dag bijzonder laag, dat wordt gemeld door een misnoegd koppel uit Den Haag, hij zegt "Dat was ook zo met de Po tijdens ons verblijf in Bordeaux !" en zij zegt "Ook het peil van de Inn in Dublin zakte gestaag !" ...…

De Donau in Praag Stroomt sneller dan de Taag, Maar zelf weer traag. Ook in Den Haag Zijn ze ontiegelijk traag.…

Gesneden boegbeeld van een trots galjoen, de borsten monter vooruit klapperende zeilen als de jurken van de hoeren aan de Taag hun keurs omhooggeduwd met buigzame walvis baleinen Zij stoppen zilvergeld in de spleet van een offerkist dankbaar buigt het negerbeeld met tekst voor behouden vaart smeken de zegen af van Isis beschermvrouwe…

Het CPB verwacht geen koopkrachtplus Door oorlog is die danig aan't verdampen Hoe worden wij gespaard voor deze rampen Herstel wordt volgens hen een lange klus So mach ich mir den ganzen Tag Gedanken Und Morgen....weiterhin in Deutschland tanken…

Ik voel mij van binnen bederven Nu weet ik waaraan ik zal sterven: Aan de oevers van de Taag. Aan de gele, afhellende oevers, Er is niets schoners en droevers, En 't bestaan verheven en traag.…

Beneden karren raatlen, kranen kreunen, Hier is het stil, terwijl alleen gitaren Een oude fado traag en droef opdreunen, En of karvelen weer de Taag opvaren. ------------------- uit: Soleares…

Of ben ik droef omdat ik traag ben, Nooit de wijde wereld inga, Alleen Lisboa van bij de Taag ken, En ook daar voor niemand besta, Liever doelloos in donkere stegen Van de armoedige Mouraria loop? Daar kom ik vele als mijzelve tegen Die leven zonder liefde, lust, hoop... --------------------------- Soleares III Saudades…

jij sleept me mee in al jouw triest naar de kade van weemoed waar het sterven steunt het o zo wankel gaan door en door getransponeerd naar mijn ziel die tussen de snaren hangt ik hoor je tonen drijven over de tranen van de Taag en tussen de voegen van Alfama waarin ik mijn eigen Fado huil…

Het hart, de kern van waarde Ogen als spiegels betreurd door de clown Het hoofd, hoogste e- tage Grimas in kleuren met lichtjes voorbij Haar lijf, op van ver- moeidheid Laat haar lachen, op- recht uitbundig, blij Haar ziel huilt, nachtvorst tranen Gesmolten in een vuur dat eeuwig brandt...!…

Alfama warrelt ons als een labyrint omlaag waar de stad langs de Taag stroomt de rivier staat stil op dit uur van de droevigen in de verte het geluid van de wegstervende fado hij, hij troont daar boven verbronst op het terras voor á Brasileira en laat zijn zangen bij voorkeur meestromen onder een deken van duisternis tot over…

je nagelde met slanke vingers langs mijn rug striemde rood ons namen in mijn vel ik las ze later terug toen hartstocht was beleefd en jij je eindelijk had uitgeleefd ik mocht het beest weer spelen en godvergeten lang met jouw de passie delen je tags staan in mijn huid hoe ik ook wend of keer kan en wil daar nooit meer onderuit…

als een springvlo zap ik opgewonden langs digitale - poetisch sensuele woorden maar in de de opmaat naar 't orgasme verlang ik hevig naar wat eerder mij behoorde dus tag ik mij vol overgave - opnieuw in boekenwurm lees boeken die ik strelen kan -en zacht betasten liever een levende - ruikende - voelende boekenwurm dan 'n dooie cybervlo in…

Ze hing haar weemoed aan de wand zodat de gasten kunnen zien waar hij voor stond er staan alleen nog lege stoelen en guitarras zonder klank dwaalt zijn geest er bovendien zijn gezang is er verstomd hij nam de Fado met zich mee over de kolkende zee nog steeds stelt ze de vraag schreiend aan de Taag: waarom ging je toch alleen we zijn…

Haar borsten hingen laag en zomaar voor het grijpen, terwijl we voerden op de Taag begon ik erin te knijpen. 'Pak ze maar eens stevig vast!', zei ze met het shirt omhoog, wij werden beiden enthousiast, ik zei: 'Ik ben theoloog!'. Zij zei: 'God heeft ze gemaakt!…

Lief, ik zit aan de oever van de Taag te zingen. Het is hier vrij goed toeven. Alsof de meeste dingen niet meer hoeven. Althans niet meer vandaag. Wel verga ik hier van de schrik, o, vraag me niet waarvoor, voor het riet langs de stroom of voor de gemelijke geest van El Greco. Wat doe ik hier?…

Tags en lijnen van woede en hoop, elk beeld een stem, geen zachte toon, het beton trilt onder hun kroon, wie regels stelt, voelt plots hun loop. Geen meester maar rebels vrij hart, de straten leven op ritme en strijd, wie kijkt en durft, voelt pure tijd, hun boodschap krast...een kunst apart.…

Stad, leer mij het onverstaanbare, het openbare, de sporen van kleine roeiers over de Taag. ------------------- uit: NWT, 1997.…

zuchten alsof ik ook voor deze dag moest vluchten ik stiet tegen een muur doch plots zag ik weer het licht een ingebouwde schakelaar was voor mijn wijsvinger gezwicht * Wenn der Schatten fällt wenn die Finsternis mich überfiel blieb mir noch übrig das Tasten und Seufzen als ob ich auch vor diesem Tag…

Werveling van Fados in brakke tranen glijden langs haar wangen, vloeibaar goud van de Taag, druppels gloeiend klaaggezang verheffen zich in het hart, laat het sneller kloppen, aan de oevers van mijn zwanenzang, in de snaren van de ziel, door de magie van klanken van alledag tot elkaar verbonden.…

werpt mij op de Praça do Comércio als een offer op het altaar van de Taag zij spreidt haar zwarte kleed over mijn schokkend lichaam uit haar stem heft aan in schoon gezang en kerft als vlijmscherp mes de fado in het hart saudade en genade haar adem streelt en fluistert; jij wilde toch zo graag?…

(Toren van Bélem) Als een ce- remonië- le toegangspoort aan oever van de Taag te Lissabon sta jij hier sinds het begin van historische 16de eeuw Neo-ma- nuelijnse versieringen invloed van Moorse de- coratieve kunst overal goed zichtbaar in zowel bastion als toren Ook Vlaamse gaaien vliegen van Noord- naar Zuid…

Stromen Fados en brakke tranen glijden langs haar wangen, vloeiend goud van de Taag, druppels gloeiend klaaggezang verheffen zich in het hart, laat het sneller kloppen aan de oevers van mijn zwanenzang en in de snaren van de ziel, door de magie van klanken van alledag tot elkaar verbonden.…

De kurkeik heeft tijdelijk z’n basten afgelegd diversiteit in andere vormen, tot in de halskraag van de Taag.…

passioneel tempo van de dag, striktheid in haar ultieme beweging, wat in spektakel toeneemt, een onneembaar temperament, fundament van de cultuur, belijd een onverzadigbaar, religieus gevoel van stromende tranen als zondeval, de wereldse trots als straf de hel, verwenst en verheerlijkt een gelouterd leven, wat uitstroomt in de Taag…

Klabund: Morgenrot, Klabund, Die Tage dämmern Waar kraait nu weer de haan? Want 't is de tweede maal Dat ik door de welbeminde werd verraân. Nu zal mijn levenshardheid harder worden Als ooit te voren; mijn arm hart, - ik wil niet wenen, - Zal tot een harde diamant verstenen.…

amarres’… Michelbach, zus van Gerolstein, stad van bruisend water… Michelbach, wandelparadijs, wieg van ‘Karel de Grote’… hier kan ik staan waar ik wil, kan ik doen wat me zint, niemand die komt zagen… hier kan ik zijn wie ik ben, ja, een bruisende bron, in ’ t land van de kraters… Michelbach, du Ideales Ziel, für erholzame Tage…

leere ich kam heute zu nichts machen sie sich keine sorgen es soll wahrhaftig wieder besser gehen morgen es gibt so eine art von tagen heute mehr als jemals hier die keine antwort erfragen und mich machen zu einem nutzlosen arbeitstier der mut sinkt mir in die schuhe ein bestürzter märtyrer von geisttötendem bestand brütet hier…

Waar ik huis beneden de stille vaart, Die niets van de Taag door Lissabon heeft, omdat hij smaller en korter is, Langs het dorp aan de rand van de drukke stad, Die men gewoonweg het centrum noemt. Mijn doodstille dorp is zomers uitgestorven vooral rond de begraafplaats. Er loopt bijna geen hond rond.…