Alle inzendingen over tragische continuïteit

Hij was geen beter mens, hield alleen vast wat gewoon leek: woorden die tellen, wetten die blijven, beschaving als afspraak. In Krakau was moderniteit zijn jas tegen kou. In Hamburg fluisterde hij: dit waait wel over. In Den Haag dacht hij: dreiging is tijdelijk als regen. Hij veranderde niet, de wereld wel. Zijn fatsoen een open…

het overlopen het aanbreken van de dag een kelk in een kelk…

Een das werd onlangs overreden en toen het dier was overleden, zei iedereen dat deze das voorwaar een echte stropdas was.…

dagen druppelen voorbij de luwte legt zich al weken in de lengende schaduw benevelt het aan tucht gewende wachten als een schaar sluit ik dit hoofdstuk bemoei me niet langer met de delicate onderkant van het zijn bewaar voor mijn eindeloze vriend deze laatste litanie leg mijn hoofd in de mand bij de jonge poesjes…

Wijd wat woorden aan dit wonder: Wie gaat, bestaat en ondergaat wat tijd aan feiten aan elkaar rijgt. Alles ademt regelmaat - een trein die almaar doorrijdt... Stations zijn opgenomen in een snelheid die soms even stilstaat, maar dan weer spoorslags de strijd aangaat met het regelement: een mistig tijdgat... Zo verdwijn je. Mits je meteen…

wat nog ontbreekt is een toekomst van onbesproken gedrag alsof niemand het er ooit over heeft gehad; dat verleden voldoorleefde zonder trendbreuk, verankerd in rots, in gesteente van fluwelen bergen de vraag waar gedachten blijven als we het denken verleerd zijn het kennisnemen, zich onthouden van het voortijdig nalaten en dit alles…

Zo bijzonder als hier de zoveelste variatie op zijn favoriete uitgekauwde thema (de 'Tijd') wordt geëtaleerd zijn de 'feiten' die hier als 'waarheden' worden gepresenteerd nou ook weer niet Vanwaar, zo vraag ik jullie, zijn adepten, vanwaar deze stilzwijgende slaafse admiratie voor jullie goeroe? Is hij een door iedereen…

Mijn ruimtereizen zijn tragisch, ik ga zo ver -- en kom nergens aan.…

waar sporadisch een gedachte vliegt als een slome vogel door een stukje lucht waar verder alleen maar veel ruimte is gevuld met continuïteit even bevrijd van keuzes waar stilte terugkeert en je weldadig omhult om een weg te vinden die je nu nog blokkeert…

Behoudens enkele groten is iedereen maar klein.…

Het is wachten op de zon die ik zou kunnen achterlaten als je tragisch zegt waarom ik je schaduw zou moeten haten.…

Juist op de plek waar de continuïteit met dieren elke geloofwaardigheid verliest, begint in romans diepte te ontstaan in de psychologie van personages. In die diepte resoneren onze gevoelens als lezer. Daarom lezen we.…

Tragisch heb ik toch gekozen, alsof ik wist, ik zal verliezen. Vijf keer stond ik voor dat kiezen, vijf keer moest ik bevriezen. Niets bleef over van dat kiezen, behalve wat mij krom deed staan. Ik heb het winnen overleefd, maar ben gebogen vergaan. Ik kwam terecht in wat er niet is, in het stille, zonder stem.…

het leven kan soms tragisch overweldigend prachtig meeslepend poëtisch en harmonieus zijn als een symfonie maar vaak zijn de slotakkoorden zo atonaal…

De kast, de tafel, de wereld die kamer heet; de continuïteit der dingen lijkt zich onafgebroken te voltrekken - het is haast voorgeschreven. Dit uur ongeboren lijkt het leven uit haar verloren. Niemand wil met haar ruilen en zonder het te weten is in haar het eeuwige verlangen naar buiten komen huilen.…

Tragisch. Jammer.…

Behoud de begeerte. Vergeet waarvoor je in de kou wou staan en sterven toen je dacht dat de wereld een lente was of een vrouw. Verwacht dag en nacht maar vergeet de vrees die je was. Betaal geen rente voor je gedrag. Morgen versnelt. Gisteren zwelt liefde doodt, gaat niet dood. Behoud geen resten. Stap over haar schreef. Zij blijft…

En vannacht, in de stenen stilte van mijn kamer, het huis op het eiland, onder het web van sterren, de palmen roerloos, kwamen die andere stemmen, Auden en Frost en Elisabeth Bishop, Pound en Cummings en Sylvia Plath, woorden op mijn schouders, in mijn haren, tegen de ramen, dichters, gedichten, droombeeld, verhaal, getijden van toen, ooit,…

Een groepje acteurs nabij Schwanken Bracht tragisch toneel op de planken Zelf vond men het echt Als stuk niet zo slecht 't Publiek vond het zelfs om te janken…

de eerste burger deelt goedgemutst pluimen uit aan brandweerlieden speldt medailles op spreekt woorden van lof gaat cadeaus aanbieden de eerste burger de eerste de beste laakt de chaotische toestanden rond de hulpverlening in Beslan: huilende mensen verwrongen handen de eerste burger keek naar het journaal zag dat het niet goed was wij…

Herfst Sterft Met dat bladgeritsel in de struiken Zal alles in het water onderduiken In een week verwelken alle kleuren In geuren Troebele verhalen Zal het de stroomversnelling halen Langs de geul in de modder Een verloren zondagsfolder Weggegooid door een blaag Bedrukt vervormde toplaag Als herfst-traag Een berg oud nieuws Tragisch…

Jij bent het mooie het dunne het dikke laat bloeiend hout jij bent de doodschemer lichtekooi van hout gepende botten schaduwprofiel van deerniswekkende eenvoud jij bent de tragishe ladder naar mijn hemel.…

De eerste golven der liefde zal ik nimmer meer vergeten overspoeld door warmte verdoofd door hartenkreten Elke dag zwevend opstaan even langs haar huis dromen die ene lieve blik was genoeg om de dag weer door te komen Die pure liefde de eerste keer is nog steeds iets magisch helaas nooit meer geëvenaard en dat is best wel tragisch...…

(bij 'Daphne' van Iris Le Rütte) Apollo was nog nooit zo verliefd geweest, want deze keer had hij het zwaar te pakken, de wonderschone nimf Daphne had zijn hart gestolen, gepaaid, gelaafd, verlaten. Toch wilde ze liever onberoerd blijven. Ze vluchtte de bossen in, hij stalkte haar totdat ze een metamorfose onderging, ze werd door de goden…

Lijden loutert Zegt de komiek Die tragisch aan Zijn einde lijkt Te komen - is dit het Leven dan, de mens Die eenzaam of verbonden Is, somber of gelukkig? Het leven niet meer Dan een verzameling Van samenzijn en gemis?…

scherp schuurde vaal licht langs schrale takken valse contrasten schetsten niet bestaande unheimliche sferen het donkerde in woud en bos ondanks het gebrek aan bladeren nog priemde zon venijnig strak naar leven op de grond schijnwerpen creëerde een bewogen beeld omdat licht continuïteit doorsneed er gaat geen dood voorbij…

Eens zeiden de verlichte pedagogen: ‘Meer onderwijs voor boeven en schavuiten dan kunnen we gevangenissen sluiten’ Een voorbeeld van een simpel denkvermogen Een dom idee, een tragisch misverstandje Maar niet zo dom als Teevens enkelbandje…

Zo nu en dan doet Moeder Aarde pijn En juist zo vaak in moeilijke gebieden Waar alle huizen toch al niet solide En de omstandigheden tragisch zijn Misschien omdat ze ziet hoe men daar leeft En zonder het te kunnen helpen, beeft…

Aan moorden zijn ze gewend, maar dat andere, dat is aanleiding om een werkgroep in te stellen: Werkgroep Postmortale Continuïteit. In het voorgeborchte van de Hel dolen twee zielen. Die zijn afkomstig van een Frans echtpaar. Madame en monsieur Frigidaire hadden zich na hun overlijden laten invriezen.…

Als de meest lugubere samenloop van omstandigheden keerde alles zich tegen het leven en betekende een noodlottig ongeluk de dood Even als in een flits zat niets in het leven mee alles keerde zich tegen het leven Geen reddende engel slechts de dood onherkenbaar en rakelings snel veroorzaakte het smartelijk heengaan en immens…