Jakub

Hij was geen beter mens,
hield alleen vast
wat gewoon leek:
woorden die tellen,
wetten die blijven,
beschaving als afspraak.

In Krakau was moderniteit
zijn jas tegen kou.
In Hamburg fluisterde hij:
dit waait wel over.
In Den Haag dacht hij:
dreiging is tijdelijk
als regen.

Hij veranderde niet,
de wereld wel.

Zijn fatsoen
een open wond.
Zijn vertrouwen
een huis zonder deuren.
Elke keer dat hij dacht
dat de wereld niet kwaad kon zijn,
bleek zij anders te spreken.

Niet één keuze brak hem,
maar de herhaling
van zijn houding -
op verkeerde momenten.

Na de oorlog
kreeg hij woorden van erkenning,
leek het op thuis.
Ook dat verdween,
als alles.

Hij verloor niet
omdat hij faalde,
maar omdat hij bleef.
De geschiedenis
had geen plek
voor zijn menselijkheid.

... Jakub verbeeldt de tragische continuïteit van een man die vasthoudt aan fatsoen en vertrouwen, ook wanneer de wereld hem keer op keer teleurstelt. Zijn morele standvastigheid blijkt geen bescherming, maar juist een kwetsbaarheid. Het gedicht onderzoekt de spanning tussen innerlijke overtuiging en de harde regels van de geschiedenis. ...

tragische continuïteit

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.5 met 2 stemmen 28