Alle inzendingen over uitgespeeld

De wind speelt met een lichtblauw lint streelt glooiende plooien in zijige glans dat lieflijk deint als ‘t getij in haar dans waarmee ze golvend de zeeën bemint Zo lijkt het de jonge moeder althans die amper bewust waar zij zich bevindt haar starende blik aan ‘t beeld verbindt als houvast voor haar wank’le balans Schijnbaar stoïcijns…

het kerkhof of, zoals u wilt, de begraafplaats, ligt er berustend bij de dag is sereen want iedereen die hier komt ervaart eindigheid de laatste tuin van mijn ouders hun graf is rijkelijk beplant geen steen ze zullen ervoor moeten bloeien…

Was het een politiek spelletje of niet Waar Ronald Plasterk en Maxime Verhagen Zich aan een spelletje wilden gaan wagen Tsja… het is maar wat je op dat moment ziet Ik doe niet meer mee, ik vind het welletjes In Den Haag zijn ze té goed in spelletjes ------------------------------------------------------------ … De ministers Maxime Verhagen…

Het lege lokaal Gevuld met een eiken houten stoel Waarop een vermoeide oude man zijn tijd doorbrengt Na jaren van steun Zijn best gedaan Is de vermoeide oude man uitgespeeld…

Het is een wedstrijd om te winnen een strijd om een hart onderhuids maar tastbaar tot blessure tijd uitgespeeld met blauwe plekken wachtend op de beslissende penalty…

het doek is gevallen zijn muziek, uitgespeeld de laatste adem een ingedrukte toets blijft onaangeroerd de zaal, in stilte © avriends - 2008…

zij heeft de dood uitgespeeld deelt de kaarten opnieuw op het grote bed leest wat ze haar te vertellen hebben over het verleden over nu en de toekomst frappant zijn de parallellen toch weet zij dat toeval niet bestaat…

zet ik mijn hoed af zo ook mijn bril de zinnen die ik zoeven nog zei mag ik nu langzaam vergeten kijkend in de spiegel wrijf ik de rol voor de allerlaatste keer van mijn gezicht ik ben uitgespeeld…

Maar na de klanken die zij heeft gekweeld, Lijkt háár rol wel als éérste uitgespeeld.…

Er is geen scheidsrechter die oplettend kijkt geen klok die uit zijn minuten wijkt zwijgende stilte omsluit onze held hij staat niet langer in het veld. Onder de overkapping van de bank rug gekeerd naar wie er om hem lacht heerst boosheid niet meer slechts het staren in vergane macht. Met gezicht slechts naar het gras gedraaid is zijn blik…

Hij ging weer fijn tekeer, de Trumpifant Al toont dé foto dan een ander beeld Het land van eer is nu wel uitgespeeld De blik moet naar het Oosten onderhand Het komt er voor Europa nu op aan Want boze kleuters: In de hoek gaan staan!…

ze twijfelen en blijven beiden voor de deur zij met haar rieten zonnehoed en hij met zijn zwarte paraplu tjee wat een gezeur wat zijn ze wisselvallig zij speelt graag mooi weer en hij vangt dan de bui wel op ik zou ze van hun plekkie willen rukken maar dan zijn ze uitgespeeld krijg je er gedonder van en dat is een beetje cru…

Roerloos bij zoveel schoonheid een droom gelijk staat de wereld even stil De wuivende korenhalmen ragfijn gepenseeld lijken mij dichterbij te wenken De vogels nog niet uitgespeeld stijgen in de strakblauwe lucht De roodgouden gloed van de ondergaande zon straalt een bekoring uit die ik ademloos onderga…

de kleine zonnetafel was immens waaraan ik als kind mijn dromen speelde de bergen hier de dalen daar en het gevaar daartussen met zijn woeste baard alles was toen geel onder gelukkige ogen geen schaduw werd er ingedeeld zelfs de despoot bleef onbewogen en in stilte aan de altijd zingende slaven uitgespeeld -------------------------------…

moedeloos Constateren dat ik Niet meer verder kan Bedrading in het hoofd Die al mijn gedachten Sturen kan is in de Loop van veel verdriet En menselijk lijden Beschadigd geraakt, En uiteindelijk doorgebrand Met smeulende dampen Die mijn hele wezen Doortrekken vertrek ik Naar de hof van Eden, Nu mijn rol op deze Aarde is uitgespeeld…

Het nummer dat is uitgespeeld, Aan het einde van haar krachten. Een gouden plaat eenzaam aan de muur. Geluk stond aan de wieg. Talentloos, druiven werden zuur. De teloorgang van een eendagsvlieg.…

heb mijn dromen opgetekend in scenes uitgespeeld aangekleed met dingen van de dag sta in de coulissen wachtend op publiek dat betaald heeft voor de lach maar vol ontroering meegaat met de emoties van het plot dat diepte zoekt en vindt op het schavot zij wilden nooit hun nek uitsteken pretentieloos vertier is toch niet duur heb ze…

op een podium kun je soms heel even meevliegen zonder vleugels en wonen in 't kasteel van de verbeelding maar als jij de muze bent die de maker dient en de maker bepaalt ben je onderdeel van zijn decor en decorum dan loop je het gevaar vlak voor de gordijnen sluiten vleugellam te landen op de planken van zijn uitgespeelde spel met…

en de winter is weer terug keert zijn rug de zon toe en kust krokussen met natte sneeuw als het licht verdwenen is bevriest hij snel het geel van de narcissen moet gissen naar de tijd die hem zal kooien als hij door de warmte gaat ontdooien hij heeft de mensen lang genoeg verveeld met kou en hagelstenen zijn rol is uitgespeeld…

Mijn troeven uitgespeeld De laatste aas ligt niet rechtop Piekeren, hoe een handicap te toveren uit onbehandelbaarheid die tevoorschijn toveren uit de wondere wereld Het kost me veel energie en tijd waarin ik weinig leef Ik streel de fijne versieringen van mijn toverstok, richt de punt op mijzelf Leef!…

altijd wachtend achter de pc het spel is nog niet uitgespeeld een slimme zet als opening het tegenoffensief de polemiek wordt ingezet verbeten worden slagen uitgedeeld vol passie en met vuur het spel van armoe weer gespeeld de inzet van vandaag neem een gedicht niet goed wel slecht ten strijde dus vol heftigheid voor echte…

Ontdoe je van de scherven dit is een nieuw begin ontdoe je van de kerven negeren heeft soms zin Vergeet de slechte zaken doe of ze zijn vergeeld vergeet je druk te maken als 't spel is uitgespeeld Begin de lei onschuldig geschoond van alle kwaad begin vrij en geduldig nu is het niet te laat Dan……

eerste zonnestralen die een diffuus licht werpen op m'n pas ontwaakte gezicht en m'n gemoed doordrenkt is in niet te stoppen gevoelens door aanrakingen gevoed kijk ik met een kritische blik naar mezelf wanneer de scherven van het onvolmaakte hun plek krijgen glimlach ik naar m'n spiegelbeeld dan besef ik dat het spel niet is uitgespeeld…

steeds dwarrelt nieuws als blaadjes naar de grond gekleurd en half beschreven triggeren zij ons geweten vaak niet te lezen door geweld uiteengereten plak het bloed van mensen aan daders zonder leven zelden zijn de kanten zonnig in de dag van het seizoen want het echte nieuws kan daar niets mee doen pas als het kind is uitgespeeld…

Wanneer een oude troubadour, eindelijk is uitgespeeld. Ja, dan lééft een stad. Een stille stad.…

Verstikkende tranen Afscheid doet zo'n pijn Zoekende woorden Ingehouden woede Bonzende harten Kloppen als razenden Zacht laat ik je gaan Het moet alles is gezegd De tranen van verlating In een kus het nat van zout Stil verlaat jij de scene Waarin wij de hoofdrol speelden Liefde kapot het alleen gelaten De deur sluit het spel is uitgespeeld…

ik speelde sprong me rot in dubbel touw sloeg steeds de zweep kapot als hij niet wilde tollen we knikkerden en kaarten met sigarettenmerken om de pot maar toen ik won sloeg jij ineens mijn neus kapot en ik was uitgespeeld in onbezorgde dagen dat wat jij toen met mij deed begon volwassenheid te vragen knikkers tellen…

Het satijn golft op de klanken van vroege lijsters en nachtegalen we drinken van weelderige ranken vergeten zorgen en daagse kwalen de verslagen extase kantelt de jongste herinnering binnen een sluimering kalmeert het vertrek het nu uitgespeelde spel wandelt weg uit het verkreukelde linnen beneden wacht nog een afdruiprek.…

ik zag de vogel met vale veren ook hij sprong op in lenteachtig imponeren deed niet ruw zelfs elegant en wachtte tot jeugd was uitgespeeld danste solo aan de kant mengde zich niet in de strijd maar nam de tijd om nieuwe passen te proberen hield niet zo van imiteren zij was uniek voor hem in het andere pareren haar blik was vliegensvlug…

Een onzichtbare vijand ademt een verroeste stad De kermis is verlaten Het levensspel is uitgespeeld Een radioactieve pop wacht eenzaam op de terugkeer van een ziekelijke dame die destijds nog een kwiek meisje was Doorweekt motiefjesbehang probeert vergeefs te sieren wat allang vergeten lijkt De natuur knabbelt aan grauw beton treedt brutaal…