Alle inzendingen over waarnemen,

Almachtige God Heerser over het heelal liefdevolle Vader Uw wijde blik ziet achter de verste sterren kijkt even aandachtig naar de allerkleinste wezens van ons Aardrijk die slechte met het sterkste vergrootglas zich laten tonen welk een onvoorstelbaar grote ruime Geest verzorgt het nietigste als het Mateloze.…

het was onder de rook van opgestegen kunstwerken tentoongesteld hangend, staand soms zwevend ieder voorwerp vragend om een kijkersgunst . bezoekers in alle kleuren en maten in al dan niet verstaanbare talen maar met liefde voor het uitzicht met soms een roep om eigen inzicht . zij schiepen een verheffende ambiance en raakten mijn ziel…

oren, ogen, stem leiden in de duisternis naar stille waarheid…

hoe gezegend zijn we in 'n wereld waarin wij kunnen horen hoe beperkt zijn zij als ze zonder gehoor worden geboren hoe gezegend zijn we bij het horen ruisen van de zee hoe geïsoleerd raken ze, tellen ze zonder gehoor wel mee een operatie stemt tot hoop doch garantie minimaal emotionele achtbaan is geluid nu ineens kabaal de hoop…

gulzig en bloot glijdt hij door mijn tuin een spoor achterlatend op planten, stenen en mijn schoen. een spoor van slijm en glinsterende belletjes gevuld met regenboog. ik volg zijn patroon van gaatjes in blaadjes en voel me week; zo'n tedere schade aangericht door duimgroot naakt.…

Roerloos aan de rand oog ziet een trillend visje tijd staat even stil De reiger filtert wat rondom hem gebeurt en houdt alleen over wat van belang is: de rimpeling van water, de wind die beweegt, de vis die onder het oppervlak voorbijgaat. Zijn geduldige blik blijft bij het water en volgt hoe elke rimpeling zich verspreidt, hoe de aanwezige…

(Eclips; silhouet) Soms ligt de maan mij absoluut niet is dwars en geniet ervan mij publiek te schaduwen niet altijd stelt het heel veel voor maar soms, dus af en toe bederft die bal compleet mijn doorgaans hemels uitzicht zegt dan slinks tussen neus en lippen door dat het niet anders kan figureren doe ik dan voor slechts…

De ruiten beslaan, en er staat: ik ben er ook – als je het niet ziet.…

Nog net zag ik het kopje van tafel glijden: in de valpauze.…

zo lijkt de lucht een ademveld, versteent het land tot rots die in regen oplost als een wijkagent in de verte wacht, met de sneeuw van populieren waait het daglicht uiteen dat leunt tegen de vallende schemer, nergens verder…

In slower motion beleef je meer dan er is – je hebt bedenktijd.…

En ik heb foto's waar god op staat, weglopend – half achter een boom.…

Raven op mijn schouders om me de weg te wijzen en mensen te roepen om hen te ontmoeten De jongen die op het strand tekent met kleurige keien, tweemaal daags en ze natelt voor hij weggaat wetend dat de vloed komt met golven die langer zullen leven dan hij De man in de kamers vol tafels met kwartsen uit de landen waar hij zocht naar heiligheid…

Een reconstructie: van dichtbij zie je niets meer -- dan vage vlekken.…

Een wilde boomgaard: ouderdom kromt zich vrijuit in takkenwirwar. De reiger staat stil, 's ochtends vroeg _ en 's middags nog... Zich ééns bewogen? Krentenboompjes zijn in hun volle pracht omringd door wachtende bloei. Hoort: "Witte lente!" Een woud van krentenboompjes of late sneeuwbui? Op het tuinschuurtje rimpelt water tussen…

Het hardnekkige probleem van de qualia Verkeert in verschillende stadia Het gaat over het zich voordoen van dingen Wat zich nauwelijks laat bedwingen Zeker nier door de intelligentsia Qualia =Kwalitatieve eigenschappen van de waarneming: een bepaalde manier die niet kan worden beschreven door de natuurwetenschappeen, waarop wij de werkelijkheid…

De polder is groen, niets dan gras, gras verbergt gras, sloten en wegen.…

Ik raad dan ook degenen die enig gevoel voor vroomheid en zelfs voor echte filosofie hebben aan zich te distantiëren van de uitspraken van bepaalde zogenaamde vrijdenkers, die beweren dat we zien, omdat we toevallig ogen hebben, zonder dat ogen gemaakt zouden zijn om te zien.…

het gemaaide gras, nat van een afsplitsende wereld beducht me voor het al gekende, de gestalte in herinnering ijvert door mijn diepgang en praat zich volle zalen zonder een halve adem of een hapering in zijn stem niets is meer in mijn non-schichtige dualistische mogendheid daar het water aan beide oevers mij het zinken verbiedt in alle…

een eigen blikveld bepaald door het uitgangspunt de wereld rondom gekleurd door een waarneming…

" waarneming "Die is niet oud geworden!" constatering en de overlap is leven! nog hebben of gehad!…

ik hoor niets ben tot op mijn botten verdoofd kan geen geluid meer waarnemen geen zinsdeel meer ontleden er is geen toekomst voor mensen die verdrinken in woede…

Roerloos in de stroom volgt hij slechts zijn eigen koers rustend in het zijn Reiger volgt zijn eigen koers en hoeft niet mee met alles wat beweegt, hij staat waar hij wil staan en laat de wereld om hem heen haar eigen gang maar gaan. Hij kent geen haast om ergens aan te komen, geen drang om zich te voegen naar de stroom, hij blijft alleen…

Die ogen zullen vertrouwen horen zullen naar klanken luisteren ze zullen geluiden waarnemen en doen zwervers niet meer ontheemd vervreemden.…

Als jaloezie zichtbaar wordt ’t lontje duidelijk waarneembaar te kort is de tijd aangebroken dat hetgeen eraan schort, wordt opgelost.…

Zeldzame waarneming. Turdus rarissimus. Vogelaars, snelt naar De vondst van de eeuw! Lazer toch op met die Ornithologenkliek. Ik ben een huismus Of hoogstens een spreeuw.…

Nauw'lijks waarneembaar De vage contouren In de verte - En toch vertrouwd De toekomstvormen In de verte die Mij in dit lage licht het Vertrouwen geven om door te gaan…

Op zomaar een dag waarop je hart van papier is, komt de tijd je tegemoet als een blanco pagina. Op een verloren dag delen onze bekende personages hetzelfde nu, maar voltrekken onze verhalen zich niet synchroon. Op een goede dag onzichtbaar voor de waarnemer komt onverwacht het ruimtelijke ogenblik helder als de schreeuw van een meeuw…

Plotseling verschijnt ze, uit het onverwachte niets, maar nu al waakt ze, zonder dat te weten, over mijn onbewaakte fiets.…

Vandaag heb ik de dag teruggelezen in een wanorde van een steeds weer terugkomend iets al zijnde hangen de trossen aan lome witbeige wolken waarvan het geluid mij de dagdromen steelt en ergens iemand een piano probeert te stemmen met klanken van het valste gejank dat ik nog nimmer had gehoord…