Alle inzendingen

s Nachts op de kale berg met de ongelijke treden van smalle sectorpaden zie ik heksen dansen tussen de namen op de deksels van de kniehoge graven Met een fles in de hand gaan ze voor wat geld op de tombes liggen Ik woon hier met mijn man en vier kinderen, maar rein blijven de zielen achter de draad Vanmiddag las een Koreaan in zijn…

Waar ik viel uit tijd en vorm, waar leegte sprak,mijn kou enorm waar zelfs mijn naam geen bedding vond daar was zij, mijn zachte grond geen vraag gesteld geen eis,geen moeten geen taal om mij te groeten maar ogen die het niets verdroegen waar ik verdween in niet-bestaan ging zij daar zwijgend staan niet als vervanging niet als…

Oneindig zijn de vloeren van de nacht – en dromend bruine vrede, deint, o akkeraarde, dit donkre nachtland in uw warme schoot o, paarlen licht aan donkers zachte zomen schoort een verlaten boom de wankelende boog der nacht. als gij de avond om uw schouders plooit, figuur, gekerfd uit nachtelijk ivoor, de droom der wimpers langs de luchten…

Om de hoek van waar ik ooit woonde Ligt een straatje dat nog steeds precies Hetzelfde straatje is, met ’s nachts dezelfde Glinstering op de natte keien, dezelfde echo Van mijn voetstappen die hier voor altijd Eenzaam klinken, zelfs als ik zij aan zij Ga met mijn eigen vrouw op hakken…

Zij is een nog onbeschreven blad, Lentefris, nog onbekommerd zomerblij, De jeugd nog nauwelijks voorbij, Staat voor alles en iedereen nog open. Zijn vingers schrijven teksten op haar huid, Teksten van verlangens, verwondering, Teksten die prikkelen, die verhalen van liefde, Elk plekje huid, niets blijft onbeschreven. Haar onschuld begraven…

Voor kenners van kennels vol hondstrouwe viervoeters en laag kuitenbijtend klein wild is 't een grof schandaal en een schande dat ik na een kwartiertje blaffend geweld naast de mechelse herder die cave canem over de casa waakt de takshond pardoes was vergeten je ziet hem zo over het hoofd - arme teckel - maar hij bijt je de…

Een bodybuildster uit Buren moest het geregeld bezuren Een bekende voyeur gaf aan ‘gespierd’ de voorkeur en bleef haar alsmaar begluren!…

Er slaapt een wieg op het gazon, waar een zonnebloem is overleden. In haar krakende buik lagen kleden van het kind dat de honger overwon. De avond is steeds meer te beminnen, nu de gordijnen haar frêle rug strelen, en met haar de vele zorgen delen, die zich verzamelden bij het linnen. Soms vallen er druppels op de tere huid van het kind…

Het kluizenaarsleven is mij gegeven, ik zie een mier een ander berijden; hoor staal op hout na een overlijden, naar perfectie moet je blijven streven. U denkt dat ik lawaai heb uitgetrokken, als een zwerende plek heb weggeveegd; mijn pijn in de maatschappij heb geleegd, wat je al hebt moet je niet vergokken. Weglopen van mijn schaduw doe…

Illusies van vrije geesten huizen hier tussen betonnen muren als onzichtbare lichtgevende beesten het plaatselijke mystieke spook eet alle voedzame woorden op uit de lettersoep van wanhoop er is voldoende duisternis voor vier eenzame winters maar achter regenwolken is de zomerzon het mooiste beest die over het seizoen heerst er zijn…

Ik kauw de wind als noradrenaline ploppen bakpoederkussentjes omgekeerd in rijzend deeg bellen gas dalen in het stijgende glas trillen baniers in de bries bij het gloren van de daken waai ik uit mijn stappen knappen badparels in mijn boterhamzakje spatten bij het vijfde station de waterballonnen pas…

De lente is al begonnen En tooit haar wondere schoonheid Met ontluikend groen en Bloemenpracht Zo raakt ze ieder mens weer Met haar serene glimlach, Vertederend zacht !…

Het lijkt meer overleven, dan leven. Het geluk lijkt lang geleden. Ik zie de vakjes aangetikt, vervreemde blikken, bij een nieuw begin of weer een verlies reikend naar de kick. Als je naar buiten gaat wanneer het regent, zie je iedereen die niet zo is gezegend, je leeft weer heel even.…

Ooit was hier welvaart bloeiende handel, een lint van havens vol schepen: het land van de Filistijnen Nu verstikt, omsloten door het getto Er vallen Zomerregens die ons breken, botten wegen en bruggen kades en kantoren, daken liggen op de grond naast open riolen, ruik waar we wonen, blijf niet daar staan, veilig ver weg op de wallen…

Ieder mens komt op de wereld zonder enig bezit zo ga je uiteindelijk heen aan ’t einde van de rit zomaar zonder land zonder geld en zonder kleren gelukkig wel met talenten om heel veel te leren helaas zijn die talenten al is het ongewild voor de meesten slechts latent of vooral verspild we zijn om niet geboren en zullen om niet gaan dat…

ik kus mijn zusje, klein en teer, zij lacht en weet nog niets van “meer”, geen tijd, geen dood, geen zwaar gewicht, alleen het spelen met het licht maar in dat licht sluipt stil een vraag: wie ben ik straks, wie ben ik dan vandaag? zal ik nog voelen, zien, bestaan, of glijd ik naamloos ergens aan? poëzie brandt, een zachte wond, zij maakt…

De lente ontwaakt met bedwelmende bloesems, die pijn verzachten…

een vonk valt in het donker niet groter dan een gedachte maar ze ademt ze zoekt tussen hout en stilte sluimert een belofte een fluistering van hitte die nog geen naam heeft dan— een scheur van licht een likkende tong van vuur die honger leert het knettert het grijpt het groeit zonder te vragen tot de nacht zelf begint te gloeien…

Ochtendschemering roze licht boven velden bomen zwijgen stil Als schemer oplicht, openen mijn zintuigen zich verder dan nodig, alsof de aarde haar stem verheft, en elk detail lichter binnenkomt dan woorden kunnen dragen. Niet alleen ontwaken geluiden, ook mijn breekbare adem deint mee op het rijzen van de velden, terwijl de omarmende…

Oliesjeiks en westerse producenten Stilzwijgend over de Straat en hun zwart goud Met doek van hun hoofd, want krijgen het benauwd Djellaba uit, want ook die kost centen Ultimatum is aan het verstrijken Laat op tijd Donald Trump niets bereiken Brandstof op rantsoen zou zo maar kunnen 150 miljard dollar aan schade is geen Kattenpis Bedrag…

Op de Voys: Ick bender een arme Pellegrim siet. De Minne die in mijn hertje leyt, Die sal niet eynden noch sterven, Al schijntet dat ick door teghenheyt Mijn Lief sal moeten derven. Al reys ick te Landt en over Zee En swerf in vreemde Steede, Mijn Liefs Beeltenis draach ick mee In mijn gheneeghenthede. Al ben ick daer wel veel jonst*…

Het ontbrekend licht barst los als stoom, in stilte. Het licht is als de dood, er komt geen einde aan, het kent geen falen. Het licht heeft een begin van vuur en kalk dat niet valt te bepalen. Het licht is slank. Het oog is sloom, in kilte. Onbewogen waakt het licht als een godin die met ons zinkt als lood, onsterfelijk maar dood, en droog…

Een valse klank, het weerbarstige woord, een vers dat niet loopt. De frustratie slaat toe. Toen dacht ik: vraag aan AI een poëtisch kleinood. Was me dat een ontgoocheling. Toch maar weer aan de slag.…

Breng dichterbij, o Orion, de maan, Als tepelhoven die mijn lippen kusten, In haar omhelzing blijf dan even rusten, Om daarna bij haar achterlangs te gaan. En geef na thuiskomst een bijzonder feest, Zweer op de bijbel dat u bent geweest.…

Ik kan het geluk niet vinden Ongelukkig Ik kan me gewoon niet binden Het gaat zoals het gaat in het leven Maar ongelukkig zijn daar kan ik niet meer tegen Ik hoop dat ik het geluk ooit nog vind Het gaat me nu nog niet voor de wind Maar ooit word ik gelukkig daar geloof ik in Ongelukkig Maar toch heeft het leven zin Ooit komt het geluk…

Beetje bij beetje weet je Dat je jezelf helemaal Zult verliezen in de tijd Beetje bij beetje weet je Dat de weg die je moet gaan Almaar kaler en schraler worden zal Beetje bij beetje weet je Dat het licht in je ogen Zachtjes zal doven Beetje bij beetje weet je Dat de muziek in al zijn pracht Je dansen niet meer zal leiden Beetje bij beetje…

Een donderdag, Getsemane Na avondmaal en voeten wassen Vroeg hij hen even op te passen Hij zweette bloed, offer in spe Een vrijdag, op een berg een kruis Hij had er lang halfnaakt gehangen In hevig naar het eind verlangen De Bron van Herkomst, 't Vaderhuis Een zaterdag in stil april Hij rustte met gezalfde wonden Verzacht, verdoofd en…

Men neme voor de lijn een rottweiler en aan de lijn een zwarte deense dog men neme nooit - maar geeft, laat dat gezegd wel duizend penningen aan de gemeente per jaar, wel te verstaan, en dat alleen omdat een doberman of sennenhond nu eenmaal meer plezier verschaft dan spencers een leonberg mastiff of pyreneese berghond die zich meet met een…

De dichter leeft ergens buiten bereik, zijn werk klein als een handvol stof, maar in hem draagt een wereld die niemand zoekt. Hij spreekt niet luid. Hij wordt gelezen wanneer het te laat is. En toch — op een dag brak iets open in hem, iets lichts, iets dat geen naam verdroeg. Een kind, haast zonder gewicht, woonde eerst in een bloem,…

Mijn schoonmoeders verjaardag Gezellig was het niet Zij ging per ongeluk zitten Op haar kanariepiet Bij de begrafenis van het diertje Achtduizend mensen vol verdriet Wij werden allen diep geraakt Door het briljante requiem Getiteld Twiet Twiet Twiet…