Alle inzendingen

Voor het inslapen verschaffen de doden troost: de eeuwige rust.…

de tragiek van de keuze ze komt zonder stem op onmogelijke tijden en noemt zich: ik ben dat heet dan lijden kiezen tussen licht en last goed doen, kwaad laten wat blijft, wat past laten gaan, blijven staan in mijn breekbaar bestaan diep gebogen, toch gericht naar een aarzelend licht maakt de keuze mij vrij of breekt ze iets in mij…

Bemerk ik hier niet bij het smullen van strofen de blinkende tintelingen? het goud dat er blinkt het zilver dat zingt het brons van de muzen die zingen? de duizendste milliseconden in brainwaves van dichters die doen wat ze konden? barstend uit voegen nauwsluitende pakken na de streep in een flits opengeritst? tonend haar torso…

De stenen rillen. Onder mijn voeten jaagt het ijzer zijn eigen hartslag na. Licht nadert zonder gezicht. Ik bal mijn handen tot ze iets voorstellen. Nog even, denk ik, alsof tijd zich laat kneden door wilskracht. Met gesloten ogen zie ik het kind dat ik was, en het andere dat ik achterlaat. Stemmen lossen op in het geweld van geluid…

Hoeveel zouden we willen? Veel, meer, of zuchtend toegeven dat we beter weten, de wet van oorzaak en gevolg kennen Gezonde geest, gezond lichaam dat we schoonheid niet verslinden en alleen in de lente van ons leven zoals de lente leven, groeiend tegen de verdrukking in, de winter verdrijvend met de levenslust van talloos velen…

Ik tel de tijd niet meer in jaren Maar wel in ervaren Ik ga mijn weg niet meer in afstand Maar in ‘t groene grasland Ik hoor muziek niet meer in noten Maar in woorden als genoten Ik leef en dans en zing Al was het enkel in gedachten Of in beklijvende herinnering Of in ontmoeten en houden van En stilte zo nu en dan. Ik tel de tijd niet…

De wereld draagt niks en onder het ijs hoort hij zekers te weten zijn eigen bloed ruisen de zuchtende aarde neemt hij niet waar Hij voelt de ochtendkou pijn in lijf en leden minder dan gisteren de lucht is milder de zon alsnog verborgen -kon hij maar.. Sneeuwklokjes zijn niet te horen zij kunnen niet klingelen hun witte kelken…

Waarom vruchteloos verouderen van pijn? dus, als een gevederde vriend, in de trein, op naar de Middellandse Zee die ik een kind- erachtige zee voor kinderachtige mensen vind. Wat doen de tranen bij deze zoute zee? wij lopen met een feestende menigte mee, dan, de buik gevuld, gestreeld, een speling der natuur gespeeld - En verder weer, naar…

Het is weer vrijdag, ik moet aan de bak U denkt wellicht zo'n snelsonnetje pennen Dat stelt niets voor dat zou ik ook wel kennen Nou dat valt nog niet mee..het is een vak Wat zegt u "kennen" niet om aan te horen? Ach net als Cruijff ken ik er best mee scoren…

Ik ontmoette Majesteit  jaren geleden had een close-up contact met haar wat mijn ogen toen gevoelsmatig zagen spreek ik nu uit: "Daar zit veel man in" ze is natuurlijk op en top vrouw zeker niet van het, haar mannetje het is een vrouw met ballen die laat ze zien, laat ze spreken zo moeder zo dochter is nu zo dochter zo moeder…

Ik voel de warmte van je hand, op mijn koortsige lippen, die zochten zonder te vinden. Want jij liet mij zitten. Mijn handen zoeken tevergeefs jouw zijn, jouw beeld. Alleen de leegte is nog te voelen onder mijn handen. In mijn gedachten zie ik jou, Voel ik jou als toen, Vergeten mijn verdriet, mijn rouw. Die wens, vader mijn gedachten…

laat ons het vochtig gras verruilen de tintelingen van het snelle lopen smuilend inkuilen in versgespoten sneeuwtoppen het zweet en de tranen bevriezen op ijzige banen der milliseconden de sporters voor ronde plakken in nog strakkere pakken proppen maar laat ons nooit verkiezen te stoppen met zotte bedottende bodems in zinnen als archeologische…

De regen tikt zacht Ik staar naar buiten Zoek naar jouw vlagen In de forse bries De klok beweegt traag Tijd doet pijn Zonder jou Wil ik hier Niet meer zijn De ijskast leeg Mijn kleren in het rond Blikjes op de tafel en Blikjes op de grond Nu jij hier weg bent Heeft schone schijn Zijn venijn verloren Ik ben alleen Met niemand…

wij kennen de verhalen niet die zij delen hooguit zien wij heel misschien iets van warmte in de stilte door dat leven samen zijn hand op de hare waar hij nog altijd graag verdwijnt in haar ogen verstarren wil aan haar stille bedrand zij schijnt door hem heen naar de kale beuk te kijken als de geurige wind levendig streelt door…

Subtitel: 17, met noedels en verdronken 1. Zwart-wit, raam, lichte spiegeling Zij is hier 17 en bloedjemooi Zij staart, in gedachten. Zowel hemel als hel Lijken aan haar ogen voorbij te gaan Zij weet dat zij ooit samen zullen zijn Net als hij weet zij echter niet wanneer De onzekerheid druipt van haar gezicht 2. Hoog…

Tussen de letters ademt een spleet Waar de tijd zichzelf vergeet. Ik drink betekenis als licht uit de bron Voel de hartslag die in de pen begon. Geen grond, geen grens, slechts gewichtloos zijn; veilig verborgen in een gouden lijn. Ik ben niet hier, ik ben niet daar. Ik droom tussen woorden, vloeibaar en klaar.…

Ik zie het voor me dit vochtig ritueel in de ochtend hoe een haastige vrouwenhand het zadeldek inderhaast gereed maakt voor de jacht naar haar witte ridder op zijn stalen ros met engelgeduld wachtend op haar komst * Mijn ogen werden vochtig bij het lezen van het druipnatte druivenvers in eldoradische sferen werden haar…

Rivieren stromen overstromen het stormt in hoge bomen. Gedachten stromen in mijn hoofd, fantomen gevormd tot loze dromen. Elektronen stromen niet, kaarsen genomen het donker door te komen. Kansloos mee laten stromen door Leonardo, niet te ontkomen zelfs nu hij is afgenomen.…

Elke keer dat ik lach, krimp je. Vreugde is verdacht geworden. Een scheur in je glas waar je je vingers aan snijdt. Bij jou lijkt het altijd feest. Een doorlopend licht. Ik sta buiten, zonder uitnodiging, en leer het ritme van de muziek aan de trillingen in de muur. “Deze fles,” zeg je, Heeft mijn plaats ingenomen. Want jouw stem heeft…

trump is volledig van de pot gerukt maar die hem steunen bovenal want zij besmeuren wereld en heelal hun steun maakt dat het hem steeds lukt geschiedenis herhaalt zich niet maar rijmt verdomde vaak dát zichtbaar maken is mijn taak want er zijn velen die zien het niet dus vraag je af: hoe zou het toch komen dat we zuchten onder financiële…

De stad ligt in een gedwongen refrein van mensen die de weg kwijt zijn het lijkt steeds vaker net als in mijn mysterieuze dromen alsof het allemaal spontaan verzonnen is een grijs gebied van kromme gedachten waarmee alles opnieuw naar lentebloesem verlangt omdat jij het zwoele leven aan het beeldhouwen bent met het magische spel van…

Wat lekker was heb ik mij steeds ontzegd, Ik ging bijkans ascetisch door het leven. Gezond de honderd halen was mijn streven, Maar dat wordt door de wetenschap weerlegd. Bij de geboorte is er al de toss: Wie slechte genen krijgt die is de klos.…

Er valt wat water op haar rechterbil, terwijl ze een dun touwtje gaat knopen; haar linker wil ze achter een washand dopen, al doet de hand niet wat zij zo graag wil. Op die ene plek moet een rivier stromen, de grond wieden, haar ermee verrassen; en de zee de zilte kust laten wassen, zelfs al moet ze van het knopen bekomen. Haar land is weelderig…

dicht ik voor jou dan rijmt het gauw de lucht al blauw bij ochtenddauw jou stil aanschouw dicht naast me hou jouw wereld bouw vol factor wauw en nooit berouw, mijn handen vouw om mij en jou…

Ik verlang ernaar Om buiten te rennen De wereld te verkennen Met mijn beide blote voeten even in de aarde stil te staan Overal gewoon naartoe te kunnen gaan De jaargetijden met heel mijn lijf te voelen Als een kind door de modder te woelen Nat, vies en bezweet pas weer naar huis te gaan De dag erna heerlijk fit en fris weer op te staan Weer…

Bijna vergeten: vandaag is er ook nog ik was weer eens verdwaald tussen krakende bomen waartussen geen bos was te zien daarna een oude koe uit de sloot getrokken samen staarden we met Mick Jagger ogen naar de einder. We zagen een slachthuis en kantoortuin opdoemen, lieten gelaten de toekomst los en omhelsden de zuigende…

De feesten vielen stil alle drukte liep weg uit de cafés en de straten En de lucht werd bleek Wij doen niet meer mee zolang het winter is en we zonder kunnen Alleen het hoogstnoodzakelijke kopen we, niets onderhouden we dat de bezetting in stand houdt haar landvraat, mensenvraat Vrijheidsvraat Ons bloed stroomt, onze adem tovert ons…

Ik heb de bloeiwijze van een zeldzame nachtschade gedetermineerd... de Juanita Cruyffiana Haar groeistuipen in de lente gaan gepaard met een ongekende dynamiek haar bewegingen zijn bijkans onnavolgbaar haast niet bij te houden voor het oog Om de zoveel jaar verschiet zij van kleur nu eens rood en wit dan weer paarsrood en…

Ik weeg mijn zicht, op de strijd tussen licht en donker wanneer eigenwaarde het lichtst weegt kantelt alles. Zelfs wanneer niemand kijkt.…

Als een koning op een nors eiland gaat de wind heen en weer door de avond. Ik jaag op mijn onzichtbare leven. De vleugels van mijn ogen branden. Zwarter worden de vogels. Een koperen avond schalt in de bergen. Onder de houten bomen graast de rust, maar niemand gelooft het. Alle struiken verbergen soldaten. Het gruis van de regen likt aan…