Alle inzendingen

in tal van variaties zij die haar tijdens een sferisch contact mochten ontmoeten spraken van een warm en weldadige inzichtgevende zelfontmoeting in de structuur van het universum en aarde niet aan de hand genomen maar zelf ontdekkend door de ziel en essentie te raken en vooral te ervaren zonder de aardse fysieke beperkingen natuurlijk…

Men dreigt het Dolfinarium met straf Omdat ze van hun zeezoogdieren vragen Zich alsmaar onnatuurlijk te gedragen Nu leert men ze dus vast die kunstjes af Ach, laten wij ook stiekem blijven wensen Dat dit ooit mogelijk zal zijn bij mensen…

zie daar het roodborstje zo schuchter en solitair de meeuw het straatdiefje een duif een brutale schooier scharrelaar de ekster een krijsende rotzooi schopper en dan de mussen (waar zijn ze gebleven) en de koolmezen die zorgen voor een gezellig leven een merel zingt z’n lied en de leeuwerik beklimt de hemel en wij wij herkennen en…

Daar zijn de dagelijkse namen weer van de stations op vastgestelde tijden, men leest ze en voelt dan vaag het oude zeer dat men zich uit die sleur eens wou bevrijden. Men kan als willekeurig reizend heer aan krant en sigaret zijn aandacht wijden en zich verblijden dat men meer en meer in 't rechte spoor en op de rails blijft rijden. Men…

Schoon, maar los en ongestadig Is het lieve Lenteweder. Gistren lachten al de bloempjes, Al de kruidjes op de velden. Zachtjes blies het westenwindje Zijne adem door het lover. Lieflijk vloeide 't zilv'ren beekje Langs, met lis bekroonde, zomen. Alles lachte en alles…

Het moment is daar. Na zestien maanden wachten Tijd voor het vonnis. Hoeveel maanden worden hem ontnomen? Geen. Schuldig. Maar geen straf. Niet zwart, niet wit. Grijs. Zijn talent, zijn inzet, waren blijkbaar genoeg om achter tralies vandaan te blijven. Is dit recht? Is dit wat wij rechtvaardigheid noemen? Alleen een kleine…

Het oude nobele geslacht Von Wisch toe Borch had weinig op met al dat naoberschapvertier men hield zich staand op eigen poten zorgt aan stam voor eigen loten De bronzen galm van joris' klokken denderde de oprijlaan en het gazon op om de hoek doch 't was geen steen die aanstoot bood hun oren functioneerden goed geen hunner leed aan zenuwnood…

Toch vreemd hoe pestvogels ons hier neerhalen en spotvogels soms ons humeur verpesten met manisch-depressieve dorst naar kwetsen zij horen niet de roep der wielewalen Zij kennen niet zichzelf, laat staan de waarde van de natuur, natura docet, toch zij leert ons van recycling - zonder blog Noch kennen zij het leven op de maan al heeft…

Op heterdaad betrapt, niet zo onschuldig, maar door de hoge heren aangeklaagd, gebracht bij Hem die enkel heel geduldig barmhartigheid steeds van ons allen vraagt... Wie werpt de eerste steen, wie velt een oordeel? Wie is zo zondeloos dat hij dit mag? De Heer schrijft in het zand: wie zoekt hier voordeel? Wie is veel beter dan wat hij daar…

als jarige vent sta je daar dan een krachtig mens vol levenslust naast de rots en trots in jouw branding die jij jouw liefste lief noemen mag met haar reis je de reis van het leven als minnende man en liefdevolle vader avontuur, dat zit jouw in het bloed is het niet als ondernemer ondernemend dan wel een verkenner van de wereld die nu ook…

de dagen worden geregen in het Land van de Donderdraak in het dorp ligt het ware geluk zegt een oude man mijn metgezel wacht nog even een vrouw zingt een lied voor de maan iemand draait het gebedswiel gebeden komen tot leven een man plant 108 witte vlaggen de wind zingt praat verwart hij fluistert de gedachtenis aan geliefden over…

Avond, in mijn hut ben ik alleen, buiten ook -- En het wordt donker.…

Verzuchting 't is't geweten weten al dan niet bewenen verdukking, angst, oorlogsdreiging, wapens opnemen zonder geweten vernieling, aanslagen, levens ontnemen, prestige, machtswellust natuur in onevenwicht mokerslagen in 't aangezicht menselijke atomen verweren, 't slechte weer zich niet inkeren zonde die vergeving…

Zo ongelooflijk klaar met alle gezeik in de wereld... Gezeik in Den Haag Om je als Nederlander dood te schamen Urenlange debatten over een lintje Waarom wordt dit soort lieden door ons gekozen... Gezeik overzee Die oranje blondie met zijn tesla matras Wat is er mis met de mensheid dat dit soort gajes macht wordt gegeven 'God saves…

De zon is zo moe sluimerende slaap slaat toe dromerige wolken bevolken 't kussen bergen bedekken warm 't bed intussen Slaap maar zacht lieve zon de nacht is zo om ga je dan morgen weer stralen? over hoge bergen en diepe dalen! Jan Jacob JordaanDichter in Noord-Italië! een Jan Jacobsje = titel en laatste zin 't zelfde!…

ik voelde en wist dat jij mij aan het inpalmen was niet opzichtig maar met geduld en een lief raffinement dat op dit terrein van markant belang is gebleken want jij bent die streken nooit vergeten in samen het spelend ontleden en later de lieflijke toegiften die jij altijd nog uit jouw onuitputtelijke voorraad toverde met een magische…

Natuurlijk, militairen moet trainen Maar als dan door een fout met een granaat Een heel natuurgebied in rook opgaat Is alle goodwill snel totaal verdwenen Zo’n tweehonderdenzestig voetbalvelden Een brand van deze omvang zien wij zelden…

Ik heb een vrouw; ik heb een kind; en 'k heb in 't harte harde zorgen... o Kommer-knagen voor wie mint, te weiflen aan de dag van morgen. - Ik sla de zware netten uit en berg in 't roerig moer de fuiken; maar, voor de hoop op weel'ge buit, zie 'k drabben uit de drasse duiken. Soms komt, voor diepre schoonheid borg, me een water-roos…

Elk ontstaan is op grensvlakken druppels van de ene wereld uitspattend en aanpassend aan de andere toen het water stil werd en koeler ontstond door de inval van licht leven en waar de zee het land kust (dans van eb en vloed, elke golf herhaalde paring) beginnen telkens nieuwe landdieren en ook de terugkeer van land naar zee van lucht naar…

Pal tegenover de Sint Joris de draak met luide klokkengalm sloegen wij ons tabernakel op en woonden er een wijl de torenspits benam het uitzicht half, maar wel de ganse dag van opkomst tot zonsondergang de bronzen slag tot middernacht wijl zonderlinge dorpelingen sliepen, stierf de laatste klank weg na het middernachtelijk uur en…

hier had een bos kunnen groeien gewoon, op het slagaderlijke veld het had gekund er had een beuk kunnen staan een berk geen klaprozen op hellend vlak er had een vogel kunnen vliegen in lucht vervuld van aarde alsof geen zwaartekracht bestond de sleet van korrelig stof heeft huid en kruid omwoeld er had nog een hart kunnen slaan…

Ik zit onder de bodhi boom bladeren van een grote tak vormen tegen de zon een dak verlichting vormt zich als een droom harder gaat de wereld kolken woede woelt tot hoge wolken hongerend naar van alles meer de waarheid wentelt warrig neer met zovelen vals verlangen waarmee mensen zich behangen ik vind mij in oneindigheid voor mij…

Tien over tien, 10 over 10, de mooiste tijd voor het beste plaatsje zondag 20 april 2025, PAASDIENST aanvang 10.30 uur: Westerkerk, Prinsengracht, Amsterdam Doe eens gek met Pasen: komende 1ste Paasdag kom naar de prachtige Westerkerk zowel van buiten als van binnen zondag 20 april 2025, 10.30 aanvang Ik, Jan Jacob JordaanDichter en bariton…

Ga uit m'n leven Ik kan er niet meer tegen Wil niet meer met je samen zijn Ga uit m'n leven Al doet het mij veel pijn Trek de deur dicht Het is over En ga uit m'n zicht Al ben jij mooier dan het licht Ga uit m'n leven…

jij die beweert dat de wil een ziekte is je hebt het leven niet begrepen ook ik lijd aan nogal wat waan-ideeën zoals bijvoorbeeld dat zeldzaam en uitzonderlijk hetzelfde zijn en coherentie een deugd is ik wil het allemaal de rust en extase reflectie en beweging het geld en evenwicht de nacht en de dag verzaken en omarmen ik wil het…

In mijn achtertuin kijkt een rode tulp me wijd lachtend aan, fleurt daarbij de hele tuin Aan de voorkant siert een paardebloem Inmiddels zijn het er twee, inmiddels vier, nu tien Speenkruid is de tulp gezelschap komen geven Roze trossen van de schoenlapper in de schaduw Een bak narcissen op de tafel Pas als ik alle plantjes en de…

Vuurgoudhaan zingt weer tussen naalden van het bos eerste lentelied In de nevelige ochtend zingt een merel zijn eerste lied, vleugels ritselen zacht tussen de takken, verborgen, maar nabij. Tussen wortels murmelt een beek, een fluistering van helder water, golvend in de cadans van een tijdloze herinnering. Geur van mos en vochtige aarde…

Ze liegt, nee, ze liegt niet ze is ziek, hartstikke ziek Laten we voor haar bidden haar redden als ze wil als ze knielt voor genade We doen een beroep op haar geweten, haar schaamte en op de nacht waarin niemand kan leven die het licht heeft gekend Ze is hysterisch spuit haar plat snijd het weg uit haar hersenen of sluit ze kort…

altijd was er dat wispelturige lokje springerig midden op je voorhoofd wilde nooit op haar plaats blijven zitten bij iedere staccato sprong zij uit de band moest dan met een correctieve veeg weer terug naar haar geboorteplaats als jij je betrapt voelde was er altijd dat bijna schuldige lachje over een gewoonte waar jouw muziiek…

In elke dag voel ik de speelse dood neergeworpen in haar warme kluister streelt ze mijn ziel totdat die voelt als lood maakt met haar kluuw mijn blikveld duister Ze laat mij balanceren op de rand grijnzend wordt gena geweigerd hier zodat ik als balling weerloos zweef in een vreugdverterend niemandsland Een sardonisch spel, slechts voor haar…