Alle inzendingen

Vuilnis staat weer in een rij alsof het wacht en kijkt naar mij wat werd verworpen achteloos, ligt daar nog steeds verrassend broos een lepel buigt een sok alleen een brood dat hard werd, droog als steen zij liggen daar zonder verband vormen toch een vreemd bestand de deksel sluit maar nooit geheel er blijft altijd iets…

Ik leef in een kast een kastje in een kast Ja, robots kunnen leven in heel kleine huizen zonder iets nodig te hebben behalve de zon af en toe een reserve-onderdeel en opdrachten om de sleur van herhaling te doorbreken Ik ben dicht, een zwarte doos die je kunt uitlezen alsof ik van glas ben en dan zie je: ik ben een kastje dat denkt…

Ik ga hier in het openstaande raam met uitzicht op het leeuwendeel der woorden voor 't grootste deel verspreid in dichtakkoorden niet al bij voorbaat tonen hoe de as de wielen draaiend in beweging zet de crux waar het om draait de quintessence de kern, met op het eind pas de conclusie die geef ik niet voor niets prijs aan de wind…

Golvend veld van geel lentelicht raakt de aarde warmte in de lucht Hoe een lichte beweging van koolzaad mij uitnodigt om trager te worden, alsof elke stengel een fluistering in zich houdt die ik pas hoor als ik stil genoeg ben om haar te ontvangen. Het veld wiegelt als een lichaam dat mij herkent, een zachte golf die mijn binnen streelt…

waar lijnen elkaar net niet raken en geen bodem vinden verdichten wou ik dit graag, waar spiegels mist vervormen zou ik graag, heldere blikken gooien op een kermisbal grijpen wat ik boven mijn vleugels zou verbergen buitendraads mijn pallet vertekend schilderen, maar dan wil ik graag wat kneedgum lenen…

In haar nacht valt de wereld stil en zacht, de tijd vertraagt verliest haar kracht is denken helder onverwacht niet zwaar niet door iets voortgebracht maar vrij, een stroom die rustig verder wacht zij ziet de kamer in gedempt licht een glas, een bord, een leeg gezicht van dingen die er gewoon nog zijn de tijd beweegt zich klein…

Het veld was modder. Ik meed de wegen. Regen waste het avondlicht schoon. Prikkeldraad aan de rand sloot te hoog om de verte tegen te spreken. Ik had zoveel jeugd bij te benen, angst stuwde op in mijn bloed, kreeg snelheid, werd overmoed. De wind hield zijn honden geketend. Haas is een hartslag op lopers, een springveer door hoepels van…

Haar hoofd woog aan mijn borst, het haar viel al bezijden, Een glimlach was haar mond, die schromend bleef en teer... Wee mij! toen zonk dit beeld; de dageraad was véér, Die 'k had nabij gedroomd sliep vèr van mij gescheiden. 't Hart zei: ‘verbórgen brood geurt zoeter en mondt méér.’ Ik rees van 't slaaploos bed, de liefde zou mij leiden.…

Je voelt nog hetzelfde als dat meisje van net twintig. Mijn handen zijn mijn ogen, gericht op die eeuwige Venus. Onvoorstelbaar, onmogelijk waar. Mijn handen tasten in diep duister. Geen werkelijkheid van nu, wil zijn als het was nog zo echt als toen. Ik blijf je voelen altijd weer, een zee om in te verdwalen, zonder oever, zonder strand…

Ouders, zoon, dochter en een huisdier Och je moest eens weten Lachen reizen en samen eten Perfect, ons gezin van vier Zijn we dan echt zo gelukkig hier Mijn zus huilt, maar houdt zich stil Terwijl ik schreeuw Dat ik hier weg wil De hond zit bang in zijn mand Ik ben al rood door mama haar hand Perfect, dit gezin van vier Met al dat geroep…

'Ik ben het zat Max, kom we draaien om!' 'Huh Willy, wát!? Wil jij 'm nu al smeren? We moeten nog bij Donald gaan logeren Je doet gewoon weer eens een beetje dom' 'Maar Max die leuzen dan, dat is toch balen? Zelfs ík kan dat 'No Kings' nog wel vertalen'…

Alles verscheur ik Ik wil er niet meer aan denken Het verleden doet pijn Het heeft zo moeten zijn Huilen moet en doe ik ervan Het laat me niet los Alles verscheur ik Het leed en ellende Verdriet en de tranen moeten slijten Ik doe en zeg het niet graag Maar anderen valt veel te verwijten Ooit zullen ze mijn verdriet vrijpleiten…

Een muis wordt wakker of was nooit echt weg ze rekt zich uit in een stoffige heg geen wekker,geen planning geen dag die begint alleen maar snorhaar dat stil iets verzint ze ontbijt met een kruimel half oud, half zacht een vondst in de hoeken van schaduw en nacht geen dieet, geen schema geen schuld na haar hap ze schiet door de keuken…

Vandaag deed ik mijn brievenbus niet meer open Geen vers stokbrood bij de bakker gaan kopen Geen boodschappenlijst Ga straks toch niet koken Op de eerste vergadering heb ik niets gezegd In de tweede meeting wederom niemand iets in de weg gelegd Zo ontsnappen aan de lunch Geen document op mijn desk Geen koffie met suiker Geen…

Een staalblauwe lucht, een goudgeel strand. Rollende golven beroeren zacht het natte zand. Wakker kussen. Verlangen blussen. Zintuigen genieten voor twee. Er is de geur van de zilte zee. De schittering op het water door een stralende zon. Buitengewoon hoe deze dag begon. Krijsende meeuwen op zoek naar een heerlijk maal. Vechtend voor…

Ik ben geneigd te nijgen naar mijn pen of rode potlood, beste brave Bart of is het dat je ons met opzet tart? Zo ja, dan blijf ik weer jouw trouwe fan Want neigen is iets anders dus dan nijgen pas als dit rechtgezet is zal ik zwijgen…

Dat bekoorlijke schoftklopje die beloning voor braaf gedrag voor dat behulpzame leven waarover -hemellief- zelfs dit werkje is verschenen. Om het goede voor te leven daar hij veronderstelt dat geen dit merken zal beloont hij vast zichzelf met al dat stergewelf. Alsof dat niet voldoende is herhaalt hij die streek schenkt hij iets sterkers…

waren niet eerder zo dichtbij zoals spreeuwen rakelings net op tijd elkaar ontwijken stil concert van smalle strepen bijeen in hun verzamellust, spelend op een ingehouden lucht moet wel flinterwit geluk zijn dat hier tussen de linden vliegt, de wind en soms de zon erdoor, twijfel aan de duur van dingen, nooit vliegt er een zonder de…

Stralende ogen zijn weggelopen Hebben zich verschanst Zijn ondergedoken Tot de zon hen wakker kust Het schralende schreeuwt Als prikkeldraad dat je shirt laat rafelen Als een onzichtbaar pad dat zijdelings naast je loopt Totdat schim weer schaduw wordt…

De mens is klei in eigen handen, een vorm nog zonder vaste rand, een stille kiem van wat kan worden in het half verlichte land. Ik heb geen vastgelegde lijnen, geen spoor dat mij de richting geeft, ik ben het zelf die, tastend, zoekend, mijn dagen vormt en verder leeft. Ik brak mijzelf aan oude zekerheden, viel soms uiteen tot losse grond…

Er mogen zijn met alle zorgen maar ook met muziek en vrienden, met ogen die vertellen van vreugde en van herinneringen aan 't kind dat we ooit waren en toen nog onbewust van wat zou volgen. Kan de stilte ons niet meer boeien of wat stoort ons in een vogel? De harp zingt terwijl we slapen en doet een roos ontkiemen maar ze heeft ook dorens…

Ik heb nooit geweten dat het zo zou gaan met kinderen, leuk en aardig maar ik heb gewoon geen rust en mijn man doet maar half mee, hij geeft een bloemetje op Valentijnsdag, daarom heb ik even iets nodig en neem ik er nog een zo'n pilletje uit de la Dat is mijn maatje het helpt me op een drukke dag Ik bestel een nieuwe portie dan…

Ze diept blank aardewerk op Uit het teiltje. Zo is ze begaan Met de voortgang van orde En reikt me een schaal toe: dat liefde Als de onze van eenvoud kon worden. Dan in een glimp op het wentelen, Het gezicht waaruit ik mij ontspin: Een Romeinse neus en gifzwarte ogen. Voorts het plafond, beneden in licht, Waarop zich zwarte vliegen bewegen…

Een fijne geur ontstijgt de verse gronden; De luchten worden willig voor geluid; Er breken kleine blauwe kreetjes uit, Geritsel als uit duizenderlei monden. Een malse vleug van lente wordt gezonden; Zijn adem is bewaaierd van het kruid Dat uit de omgeworpen voren spruit, Onmetelijk, en dampend in de ronde. In eenzaamheid langs hakkelige…

Felle kou op de Olympus Laat de goden koud, Zeus flirt met Leta, Dát laat Hera niet koud. Apollo en Cassandra doen ’t weer, Daphne staat er geworteld bij, Agamemnon strijdt om Troje, Verliet zijn Poleponnesiche Mycene, Nabij Korinthe onder de rook Van door Apollo gestichte Delphi. Die ook erg vaak verkeerde Bij de noordse Hyperboreeërs…

Ik hoorde van een nieuwe Schijf van Vijf Alweer zo’n uitgebalanceerd dieet Het stimuleert, het is maar dat u ’t weet, Het welzijn van de geest en van het lijf Maar ik neig toch meer naar de Schijf van Zes En loop de kelder in voor nog een fles…

Eenzaamheid Dat gevoel raak ik niet kwijt Heb van veel dingen in het leven spijt Eenzaamheid Maar het is gegaan zoals het gegaan is Soms ging het goed en soms ging het mis Eenzaamheid Elke dag is tegen mezelf een strijd Nooit meer alleen zijn Nooit meer die pijn Het ergste is Eenzaam zijn…

We zijn vrienden, niks meer dan dat Ja, we zijn vrienden, en eerlijk? Ik vind dat meer dan zat En met ‘vrienden’ bedoel ik ook: ik ben gewoon, écht je vriend en in het publiek, kussen we dus simpelweg ook niet! of nou ja, meestal dan, tenzij er per-ongeluk-niemand kijken kan…

Ik ben bang, zeg ik tegen haar, en kijk naar de vele rimpels in het verouderde gelaat. De jaren hebben haar getekend. Haar spiegelbeeld... En toch Er verschijnt een zachte geruststellende glimlach. Het is ok, het ouder worden. Het brengt ook zoveel mooie andere dingen mee. Wat maakt dat jij daar zo rustig bij blijft? Zeg ik tegen…

Moeder van een niemandsland Dagboek van een vergeten god Er staat in het dagboek geschreven dat hij in een verlaten grot woont Moeder voorbij de horizon Ik wens je zonneschijn nieuwe wensen voor een gelukkige lente zodra je weer in mei gelooft de maand die we vieren en onherroepelijk verklaren dat je in staat was om te baren O moeder…