Alle inzendingen

Ik liep door het helder verlichte bos, De berkenblaadjes hingen los Naar beneden aan slingrende takjes, De beukjes staken hun takken rechtuit, En over het hoge varenkruid Viel zonlicht in helgele vlakjes. Ik liep met blij tevreden zin, Mijn voeten verdwenen beneden in En dwergenbos van varen, Hoogstammige varens en bosbes en mos, Mijn…

Om te overleven schouwen we je weg Slokken we je schaduw op. We plaatsen je Achter ons, zo dichtbij Dat ons bloed begint te stromen. Lievevrouwebedstro omgroeit ons Bedenkelijk snel. Met onze rug naar je toe wachten we je In slaap, ademen onhoorbaar Onze herinneringen uit. Geen sterfscène zullen we nog delen. Ons hiernamaals is leeg…

Boven het warschaupact breekt lentelucht het ijs van de oorlog van een halve eeuw de wind uit het westen brengt meer zon dan sneeuw in Berlijn, dat te lang onder tirannen zucht Iedereen weet het maar niemand die vlucht tot Reagan, door kogels geraakt bij z'n hart zei dat z'n starwarsprogram was geklapt en Rusland niet meer…

Mijn leven glijdt Als zand tussen mijn vingers Naar het eindpunt, Waar elk korreltje verdwijnt In de woestijn van d’eeuwigheid.…

Dat pikkie Musk gaat Trump de kop en de kont kosten waar Musk het open speelt vrouwen bespeelt, bezwangert en zorgt voor 14 nakomelingen daar is Trump een watje bij met 5 kinderen met als afsluiter een slungel maar hij was van de sex "Grijp ze bij d'r poesie!" en Epstein maar lachen nou Epstein is dood maar het dossier springlevend…

de berg biedt in verbinding met de diepe tijd biedt onderdak aan mythen en rituelen de stenen schatmeester herbergt het leven hij bewaart de dood wildbloemen vereeuwigd in gesteente een geconserveerde voetafdruk van een adelaar legendarische verhalen rusten roerloos tussen rotsformaties de reuzenschildpad draagt de dieren de…

Mijn Duitse moeder hield van joden, ze heeft ze onderduik geboden, Hoe mooi haar licht ook heeft geschenen, ook in de hemel kun je wenen.…

Wellicht wordt het straks premier Timmermans Behalve in de gordel van de grachten Zit lang niet iedereen daarop te wachten Als zijn partij gaat winnen heeft hij kans Al gaat hij met de titel aan de haal Hij legt niet veel gewicht meer in de schaal…

We maken radslagen de omstanders roepen om meer, maar mijn maag draait om en het plafond draait mee Haar gezicht trekt wit weg ik omhels haar van achteren we duiken de diepte in het duizelt me, met een bons voel ik dat er een bodem is en dan zwemt zij weg Waarom ga je nu? Nergens om, lacht ze me toe met een bedroefde blik Het is toch…

Op Google zal ik het wel vinden of op de app van het openbaar vervoer misschien via de autonavigatie of misschien in de reishoek van de bibliotheek ik heb het nog niet opgegeven ergens moet het toch kloppen het blijkt toch een hele toer…

waar kijken genade was van blijdschap in een eindeloze nakijk spoedde het leven zich bijna voorbij de liefde daar hoorde ik zoveel dat die emoties alleen niet in te halen waren vooral als daarbij nog een verte kwam waarin ik mijn liefde zag naderen in behoedzaam dichterbij komen op haar specifieke wijze in lichaamstaal…

waar kijken genade was van blijdschap in een eindeloze nakijk spoedde het leven zich bijna voorbij de liefde daar hoorde ik zoveel dat die emoties alleen niet in te halen waren vooral als daarbij nog een verte kwam waarin ik mijn liefde zag naderen in behoedzaam dichterbij komen op haar specifieke wijze in lichaamstaal…

Muzikaal hoor je de vogels, gezangen volop in mei. De koningin Elisabethwedstrijd de solsleutels die aangesneden worden weergalmen in de lucht Nicola Meeuwsen neemt een hoge vlucht. Pianostemmers halen alles uit de kast. Grote witte en kleine zwarte drukknoppen die in samenspel een chromatische toonladder vormen, slag, toets en snaar…

Is geneigd om alles aan te bijten, Loopt, wanneer men haar te lopen zegt, Komt haar voeten aan de straten slijten, Heeft zich voor de heren heengelegd; Draagt uit kroegen kruiken drank voor mannen, Kraait, wanneer men borrels in haar giet, Lacht, in wezenloze sfeer gebannen, Danst, wanneer men haar te dansen stiet; Werd geschopt en vroeg…

Van de taal werd spaarzaam gebruik gemaakt: liefkozingen moesten worden ontvreemd. Als mijn moeder mij streelde schaamde zij zich en ik schaamde mij - onze schaamte was nog gescheiden. Ik hield van de schaar waarmee zij knipte, haar vingerhoed, de draad die zij bevochtigde, het gesnor van de naaimachine en de stilte wanneer de machine zweeg…

de Querulant in Optima Forma kwam achter de Coulissen op de Poppenspeler af gebeend ‘blijven uw Motieven wel zuiver het Volk blijft graag gespeend van uw Huiver!’ de naar binnen buigende Bogen van ’t Theater van de onmogelijke Dromen als Ribben die breken onder zeer geanimeerde Handen zullen de Omkeringen als Duinen de Vloed aan…

De dwaalsteden waar ik dikwijls mijn hart verlies in arme wijken kennen niet de weidse verhalen van het platteland achter de dijken de momenten uit mijn vroege jeugdjaren die intiem waren met wildernis en natuur maken de eenvoud van mijn herbeleving intens en onverschrokken spontaan en puur alsof ik voor het eerst in korte broek in de bewoonde…

Ik hoef gelukkig niet eens diep te graven in dozen met foto's, familiearchieven in mijn geheugen staan retrospectieven momenten en shots die een ander ooit zag van mij of van hen of elkaar van dichtbij verschillend in helderheid door sluitertijd op dia's of telelenszoom negatieven een jongen van zeventien staat in mijn geest…

De rivier stroomt meanderend In een vloeiende loop naar de delta, Waar het zoete water In het ritme van eb en vloed Vermengt met het zoute van de zee. De stroomversnellingen en watervallen In de stroom van bron tot monding, Wisselt af met de rust van meren, Waarin ’t hemelse blauw zwemt. De zon schiet diamantjes op de golfjes, Wolken…

In bed denk ik jou tegen mij aan, ik ben - mijn vormen in jouw handen en kan even vergeten Mijn buik van binnen vol blauwe plekken, juist daar verlang ik jou, wil ik jou voelen en geen uur weten Schoon en geurig uit bad lang en gelukkig sabbelen en strelen onsterfelijk keten Doen wat ik kan, dromen Mijn zinnen, mijn horizon verzetten…

Een zoon weigert om uit bed te komen, hij zegt persistent "De leerlingen en leraars vinden mij een akelige vent ! Geef me twee goede redenen om op te staan en om naar die supersaaie school te gaan !" Moeder zegt "Eén omdat je 40, twéé omdat je rector bent" ...…

Gebied negentien (19) Met beelden die lijken nieuw In verloren tijd Gewonnen tijd kan 't Zeker worden als Rusland De oorlog verliest Bij het tegendeel Is W.O.III utopie Géén verloren strijd *Uit: 'Gebied 19' van Esther Gerritsen…

Mist tilt het licht op tussen rails en dauwdruppels glijdt de zon naar mij De trein glijdt als een ademtocht door het sluimerende land. Achter het glas welt de zon op als een traag ontluikend vuur, mistvlagen vlechten zich loom om de hekken en bomen, en alles zwijgt, alsof de wereld zichzelf opnieuw bedenkt. Tussen de spijlen van perrons…

Ik lees zo af en toe van een bestand, Dan spreekt men af elkaar niet te beschieten. Een korte tijd stopt dan het bloedvergieten, Daarna neemt men de wapens weer ter hand. Dus beter is om af te spreken: “We schieten lekker door na die acht weken”.…

Vaes duwde elke schemering zijn winkel- wagen door het vuil de berg op en zocht tussen de rokende rommel naar nog niet bedorven resten van huiselijk attest...Gehavende kabels, skeletten van een fiets, verroeste teugels en laatst het beeld van een engelen- vrouw zonder vleugels Vaes wist, als hij haar harde boezem voelde wat hij met die vrouw…

Ik leefde ook liever monogaam, Maar ben veroordeeld als nomade, Tot geen gestage echt bekwaam, Steeds af te wijken van de paden Door elk van wieg tot graf bewandeld, Strak afgewend van 't boos instinct: Hun ziel voor welvaart vlot verhandeld, Hun drift verdrongen en verminkt. 't Geluk, dit smadelijk verdrag Toch te vergeten bij een…

ik staar naar ’t Scherm met daarop ’t Uitzicht vanuit ‘t Eerbeeks Atelier de Scherpte van zijn Blik ’t Metier dat ik waardeer in gedetailleerd Sfeerbeeld de Precisie van ’n Droom in Werkelijkheid gevangen vaag Verlangen naar Lucht vrijwel zonder Hunkering ‘n dunne Vervulling van Zijn eerder Afvlakking van Pijn al tonen de fijne Twijgen…

Telkenmale na Diana's jacht in 't duister en de sluimer van Selène altoos schierend aan de kieren van de dauw, de draad der dagen spinrag van de stukgeslagen muizenresten vleermuisnesten daar waar 's nachts de uilen schuilen voor de angst en weerzin wekkend schrikaanjagende maenaden schuimend in hun luipaardvellen…

Gruwel in Gaza: hongerlijders als schietschijf. De wereld kijkt weg.…

Toen we klein waren en zomaar een tand verloren, was daar zacht die stem om ons te sussen, leg straks maar onder je kussen, dan komt vannacht de tandenfee ze is lief en brengt kadootjes mee. Nu groot geworden zijn er geen sprookjes meer, hoewel ik meen hier toch steeds wat vreemds te zien, iets dat niets brengt, maar misschien strooit…