Alle inzendingen

Daar, in de ruimte tussen twee gedachten kan iets oplichten geen antwoord een herkenning dat het bestaan zichzelf door de mens heen probeert te begrijpen. datgene wat blijft wanneer alles even ophoudt.…

Bezit een kruiwagen- dan kom men voort in ons collectief bewustzijn dat ons toebehoort daaronder schuurt een breuk dat de mens niet bekoort hout dat kraakt een kuip vol verwachting die zwijgend blijft staan maar ergens blijft een wiel nog rond en klaar want hogerop, zo fluistert men elkaar geraakt de eenling zelden…

Als niemand de Adonis in je doodt, dood die dan zelf. Zo oud als jij en nog steeds ideale schoonzoon - geen gezicht. Stap uit in Vijftig, stap daar uit zoals je dat in, zeg maar, Zutphen doet, en ga dan naar behoren ouder worden en oud, met bril, buik, haar uit oor en neus, elk jaar wat meer, en kom daar rond voor uit. Maai het gazon en…

Vrede had voor Trump Maar één betekenis van waarde, De Nobelprijs voor de VREDE. Infantino probeerde’t leed te verzachten, Dat was weliswaar egostrelend, Maar niet hij beoogde. Toen alle wanhopige pogingen Niet het beoogde leverden, Verzon Hegseth een list, Begin een oorlog, Niet zo maar eentje, Maar eentje die de hele wereld raakt, Wijl…

Ik ben dat KREDIET een beetje zat ik ben zoveel meer dan Jan Jacob KREDIET Van den Bos JAN KREDIET WIE KENT HEM NIET zo word ik op de podia aangekondigd nog net niet van JAN KREDIET DIE KEN IK NIET of JAN KREDIET DIE WOONT HIER NIET u weet wel het tegeltekstje boven de cafébar bedoeld voor JANTJE CONTANTJE! ik ben echter zoveel meer,…

Het Enfant terrible van de Zuid Hollandse Eilanden Zo word je daar genoemd De Muziek Single is daar bekend Ik heb Geleefd Dan ben je Beroemd Ik heb Europa al gezien Daar moet je op vertrouwen Geef mij de vesting toren Dan mag je de hele wereld van me houden Het Enfant terrible van de Zuid Hollandse Eilanden…

De stad verhief zich uit de wijde sneeuw, En ‘k zag een donkre schaar uit het loodgrijze Komen op het geelwitte van de sneeuw. Het leek een groep van afgematte slaven. Het waren arbeiders en ‘k sloot mij aan, Zoals een broeder doet, En door het donker licht trokken wij daar heen. Ik kende hen allen door het schittrend licht, Dat de Liefde…

in ijle verten het geluidloos verdwijnen van vleugjes gedroomde woorden die wij in deze verwarde nacht niet los kunnen laten de gesloten luiken weigeren de maan een streepje licht te verspreiden…

Zorgwekkend hoe willoos, als lamgeslagen kudde makke schapen, we ons in het zelfde kringetje laten leiden, keer op keer, op keer op keer. Hoopgevend dat vele enkelingen de overtuiging delen dat gezond verstand duurzame waarde heeft daar waar het algoritme ons duur komt te staan.…

In het Vissentijdperk kwam hij terug van jaren zonder stem zo ineens, out of the blue in verenkleed met zwarte glans stond hij opeens weer aan het raam en zong voor mij een korte serenade de verloren zoon 'Laten wij in schoonheid sterven als de zon rijst in de lente en de blauwe maan in vroeger licht, hier op locatie'…

als ze komen is er eerst alleen de zin die in de lucht blijft hangen een belofte zonder lichaam ze komen, maar niemand weet wie misschien drommen mensen schaduwen van stemmen die hun eigen richting vergeten misschien hordes honden met ogen vol aarde en wind snuffelend aan een spoor van een naam die ooit werd geroepen misschien…

De Lente-oogst ​O, ’t ritselen van de bladeren klein, zo bange voor de regen, die wachten op de zonneschijn en Godes milde zegen! De schaapjes in de groene wei, ze grazen vroom en blij; hun wolleken is pas geschoren, ’t geluk is weer herboren. ​Hoort! ’t Zoeven van de raderen gaat, langs ’t blauwe veld van water, waar ’t zoute schuim de duinen…

Op mijn tenen liep ik nacht na nacht, kamers ademden zwaar, stilte drukte als steen. Knopen in mijn borst die in de schaduw lagen, tijd gleed traag over mijn rug. Toen brak iets. Ik liet los. Lucht stroomde in en voeten vonden hun weg. Letters vielen als regen, ideeën bloeiden in mijn handen, dagen ontvouwden zich als zonlicht door…

Liefdevol aanschouw jij. Aandachtig luister ik. Voorzichtig kijk ik. Zelfverzekerd zwijg jij. Onbegrepen spreek ik. Hulpvaardig verbeter jij. Ongedwongen schrijf ik. Onvermoeibaar steun jij mij.…

ik wil ik wil ik wil duizend dingen veel te veel oneindig het wordt pijnlijk ik wil moet worden afgeschaft de wil van de mens is te groot.…

Het doet hem verdriet aan haar te denken zoveel intense vreugde heeft ze hem ooit geschonken woeste natuur haar geest en lichaam haar taal, haar liefde ze weet inmiddels hoe moeilijk het is in den vreemde te zijn. Hij stelt zich voor hoe zij haarzelf aan anderen voorstelt met de ondergang van haar belevingswereld…

Komt eindelijk de huizenbouw op stoom, dan komt er in jouw buurt een datacenter. Zij vinden hun belang beslist urgenter, dus kom je in een woning zonder stroom. ‘Je kunt je huis in,’ zegt de netbeheerder, ‘maar wel de eerste jaren als kampeerder.’…

Banden zoeven, ruggen zijn gebogen wolken woorden waaien mee: er rijden fietsers langs de zee Ze trappen en praten maar ruiken niet wat ik ruik kijken niet zoals ik kijk Ze zweten parfumluchtjes herhalen in monologen hun wissewasjes en voelen zich belangrijk…

mensen gooien hun woord vaak nog verkeerd gespeld en in non-poëtische zinnen zonder goed na te denken zomaar overboord in deze snelstijgende zee waarin ook wij gespiegeld leven moeten mensen lezen niet weten niet wat er al geschreven is wat al zolang bestaat want dat is niet waar het om gaat waar het wel om gaat is dat zij ook…

Zo is het leven Wees gelukkig het duurt maar even Zo is het leven Het komt en het gaat voorbij Leef je leven en wees blij Zo is het leven Leef van dag tot dag Maar wel met een lach Zo is het leven Geniet ervan Ook al zit het tegen…

Liefde over duizend jaar dat zijn jij en ik vandaag maar dan op betere matrassen Misschien de mannen iets of wat langere kalebassen in retromodieuze kamerjassen. Misschien de vrouwen nog meer nachtcrème in hun vouwen en de stiltes tussen hen al te danig draaglijk Men tost of men de cd van de specht of die van een kwakend beest opzet…

Nu je, onverwacht, gekomen bent, Voel ik me weer ’n zwak man, En hoe ik m’ook overtuigen wil dat je liegt, Ik kan Het niet, en weer is het mijn hart dat mij bedriegt. Je hebt ’n zakdoek, die naar Eau de Cologne ruikt. Nu ben ik niet meer overtuigd, Ik wankel weer en kan geen woorden vinden; Ik ben zo’n arme boeteling En laat me graag de…

Wat is liefde, is een vraag, die men niet stelt. Verliefd zijn, dat is het enige dat telt. Als je voor elkaar smelt, in je hart is aangebeld, weet je hoe het met je is gesteld, Je bent verliefd, dat is het enige dat telt. Al de rest telt niet meer, onbelangrijk, uitgeteld. Het enige wat je kwelt, Is hoe die ander het stelt, dat…

De huiskamer is nog leeg leeg van leven wachtend op de verjaardagsvisite de stoelen uit alle hoeken staan nog doods in een rij welke een markante vierkante kring vormen suikerklontjes, melk en koekies staan al op de salontafel het grote voormalige familiehuis wordt nog bewoond door 1 mens 1 vrouw, nog zus van 2 zussen, schoonzus van 1…

- een speciale oproep - Wees welkom hier, Servaes van Steemerdinck Heb jij je reeds verdiept in de auteur? Maxim de vaste schaduwsonnetteur doet hier als parelduikerseend z'n ding Hij heeft een kwart van tienduizend geschreven met Nemo, die veel lijkt op Elckerlyc, en van veel markten thuis is qua lyriek- als Orfeus die een steen kon laten…

stemmen echoën in haar hoofd, een raam dat nooit openstaat, iedere melodie waant zich een oorwurm, voor eeuwig draaiend om hem, wat in haar beleving speelde, als ongecoördineerd strijkorkest, cafés gevuld en vol van overleden verhalen, bolstaand van liplezers geroezemoes, lodderige salvo’s rond halfgare grappenlappers, meegebralde…

als zij hem toch eens lezen zouden als zij door die bril van hun verleden naar zijn heden keken als zij in opperste staat van bereidheid verkeren bevrijd van zelfopgelegde ketens durven te leren en echt weten als zij tegen de hoogste klippen van onwaarschijnlijkheid op alsnog van hun stokpaardjes af stappen in de wereld van ware…

--- De nacht vouwt om het huis, de nacht vouwt zich dicht, en de stilte valt en valt nog eens stil. De trein gaat voorbij, langs schapen, langs bomen, langs het rood van de avond. Ik ben bijna bij jou, bijna, zegt het hart, bijna en niet. Zij kijkt door het raam, zij kijkt nog steeds, in glas dat dromen breekt. Snaar voor…

Je bent weggebleven uit de oude telefooncel waar je ooit sprak met witte vogels en geluk dat uit de lucht viel je stelt me dikwijls teleur met jouw culturele adviezen alsof je niet weet wat een warme scheet in de oudheid betekende voor de arme mensen in de goot je doet je slimmer voor dan je bent maar het maakt mij helemaal niets uit…

Voorzichtig tonen zich kleine blaadjes. Nog ietwat beducht voor wind en regen. Het is nu wachten op de zon. Die knoppen zal verleiden zich te openen in kleuren die nu nog verborgen zijn. De boom voor mijn huis staat weer in bloei.…