inloggen
dichtwoordenboek

tabblad: gedichten

< vorige | alles | volgende >

gedicht (nr. 1986):

Prins

Je prikte je aan mijn pen en sliep in,
en droomde verbitterd de honderd jaren
tussen de werkelijkheid en de prins.
Ik trachtte een gat te maken,

maar de haag bleek onmenselijk dik,
een schuld die groeide en groeide
omdat ze geschreven stond op mijn gezicht.
Wat ik had weg te snoeien was ik,

dit koude, dienstdoende masker
dat liefde bewijst, zonder rust,
dit dode hart, bang van je lippen,
dat nooit is wakker gekust.

----------------------------
uit: 'Naar de aarde', 1998.

Schrijver: Charles Ducal
Inzender: wvo, 4 okt. 2006


Geplaatst in de categorie: emoties

2,9 met 34 stemmen 13.040



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Yur
Datum: 7 okt. 2006
Bericht:Thema schuld en boete. Het (lyrisch) ik dat het ik snoeit. Het ik is volgens Sartre immers (ook maar) een ding. O, wat geniet ik van dit soort dialectische poëzie. Echt waar.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)