inloggen

Gedichten

gedicht (nr. 4.701):

BIJ EEN ABSTRACTE COMPOSITIE MET ROOD, BLAUW EN GEEL van Piet Mondriaan

Geen mens nee zelfs geen boom
te zien, het groen voorbij, de wereld
weg gekeken, glad getrokken,
geschikt met een gesnoeid palet.

Windstil linnen, elk geruis gestold
in verf, de hang verradend naar dat
diepste evenwicht, de sluimerende
maat van alle dingen. De grote lijnen

trok hij zijwaarts en omhoog,
als volstrekte armen van een boom.
Òf die van ons, na alsmaar rekken
reiken naar elkaar én hemelwaarts –

Schrijver: Inge Boulonois
Inzender: jm, 31 januari 2022


Geplaatst in de categorie: kunst

3.0 met 45 stemmen aantal keer bekeken 10.088

Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:
Yvo Gijsbers.
Datum:
9 maart 2022
Toch is het een geslaagde weergave.
Deze situatie wordt ook beschreven in het gedicht Piet Pluimers, door Annie M.G. Schmidt.
Naam:
K.Bladzij
Datum:
31 januari 2022
Geen kleur te zien in dit vers.
Merkwaardig. Terwijl het juist
over abstracte kleuren moet gaan:
je kondigt het met veel aplomb aan,
Inge. Bovendien hang je nog erg
aan het figuratieve: de boom en
de armen van de mens. Mondriaan is
doelbewust van de boom 'afgestapt'!

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je e-mailadres voor anderen in beeld verschijnt)