Alle inzendingen over kunst

Voor mensen zoals ik is het leven goed We zijn rijk genoeg En overal is er kunst in de maak Geen schaarste en geen subsidie Beroepskunstenaars, arm omdat ze niet jong zijn gestorven in het heilige vuur van hun hartstocht De depots staan vol, maar we missen niets Want wie wil er nog drommen in exclusieve musea en theaters als…

lazen we in stenen inscripties woorden van geliefden waren het hemellichamen sterren zon maan kometen op kalksteen leugens in steen wellicht broze betrouwbaarheid dromend verbeelden twijfel is een kunst de schoonste kunst misschien…

Corinthische zuilen van hagelwit marmer maar stevig als staal ontmoeten elkander loodrecht en duaal elk met zijn acanthus in het hoog kapiteel dat hen bindt als een pikant rendez-vous een sierlijke trinitas subliem en verheven…

Mijn beide hoektanden, dat is pas kunst, niet de zonnebloemen van die idioot. Zoveel kon hij bereiken, maar alles verkloot; als ik weldra sterf, verleen ik hem een gunst. In zijn gelaat speur ik wat oneffenheid. Die bloem aan de rand heeft een slappe steel. Ik zie het, omdat ik mij zo verveel. Hij leefde in een nutteloze tijd. Dat hij zich…

een flinke scheut met schoonheid van Aphrodite en niet te zuinig met de geleerdheid van Pallas Athena luchtig opgeklopt met de kracht van Nike Maät wordt nog daadkrachtig toegevoegd voor de zoete doeltreffendheid Themis blijft waarachtig een smaakmaker die de rechtvaardigheid versterkt en Freya met haar romige liefde is de…

Ik heb het te druk om dichter te zijn Want dat vraagt tijd om goed na te denken, Dus niet drinken, maar te staren naar wijn, Ook geen halfjes, doch vol aandacht schenken: Droesem uit de strot van leven schrapen; Troebele gevoelens slikkend herzien; Voor de schoonheid steeds de waarheid kapen; Los van het ik, liefst onder pseudoniem. Zoveel…

Wie gelooft mijn vers ooit in de toekomst, Als het bol zou staan van heel uw aanzien? Zelfs goden weten dat dit als tombe Uw zijn verbergt, half uw wezen beziet. Als ik uw ogen schoon verdichten kon, Uw charmes cijfermatig opsommen, Dan zal men zeggen: ‘Hij die al verzon; Hemelse schoonheid zou hier verkomm’ren.’ Dus moet mijn schrijfwerk…

In een milddadig etherisch Noorderlicht Richt hij bevlogen door het gezicht Zich als behept met een neurose Op het naaktmodel's ontblote pose Aanvankelijk losjes opgezet Penseelt hij ten voeten uit haar portret Dat al snel gestalte krijgt en signatuur In vlotte gestes met hang naar avontuur Zijn toets meesterlijk hanterend tot…

Een zonnig landschap, zoals een kind het schildert, of was het Hockney? 'De bron van kunst is liefde, de lente komt steeds terug.'…

Té bont zal hij het nu niet maken het blauwspectrum laat hij derhalve -kortstondig- buiten beschouwing want hij heeft al zoveel kleuren bevuild vergelende tanden gezet in allerhande goden en (half)dode taalwichelaars vuurrode tussendoortjes vuile-handen-hapjes als zandstrooiers uitgestreken smoelenschotels van de dag… ‘Een zon die…

Laat hem, die in gunst staat bij zijn ster Van publieke eer, trots met titels pronkt, Wijl ik, wiens fortuin van zo’n triomf verspert, Onverwacht vreugd vind in wat mij meest lonkt. Prinsenvoorkeuren die hun blad laven Zoals de goudsbloem in het oog der zon, En in henzelf - hun trots begraven, In hun glorie sterven zij bij een frons. Krijger…

Hij maakte vroeger kennelijk furore, Een vlag bedekt zijn onbekend gelaat, Dit monument betreft zijn heldendaad, Uit overmoed doet hij een stap naar voren. Het beeld van Banksy toont ons in het kort, Dat vroeg of laat een held te pletter stort.…

De tekenstift danst talloze uren op verlangend papier, ontvangt mijmering uit ver gebied of eigen omgeving, voelt in zich helpende én kwade vuren. Tom Poes' en heer Bommels avonturen mogen elke hen gewijde tekening vol wijs gebeuren en toverschepping naar het rijk der wonderverhalen sturen. Gedachten rondom de afbeeldingen zoeken hun…

Als wij gevouwen hengsten om stilte binden in gepersifleerde dracht van heimweeïg weefgetouw en stapvoets benen naar vergrassing zien wij bloedende merries druppelen als overwonnen levensdoelen in verdwenen beenderen en eelt schrapend van verrijkende gedrochten De onsterfelijk puur gelaten tekeningen of doordrongen liederen…

Dag na dag Trein na trein Stap na stap Brein venijn Het landschap Raast voorbij Slenter ik Door straten Keer op keer Spoor naar spoor Elk station Gelaten Zoek ik weg Van wegen Naar woorden In steden Met stegen Zo smal dat De muren Bewolken Het uitschot Van de stad De panden Bevolken Hun stemmen Stil spreken…

waren niet eerder zo dichtbij zoals spreeuwen rakelings net op tijd elkaar ontwijken stil concert van smalle strepen bijeen in hun verzamellust, spelend op een ingehouden lucht moet wel flinterwit geluk zijn dat hier tussen de linden vliegt, de wind en soms de zon erdoor, twijfel aan de duur van dingen, nooit vliegt er een zonder de…

Op een blanco A4-tje schrijf ik in mijn beste handschrift: WOORDLOOS GEDICHT Het hele blad dun omlijnd. Of: Op de ezel span ik een wit fluwijn. Daarop helemaal onderaan, minuscule lettertjes: VERFLOOS SCHILDERIJ Sobere lijst eromheen. Ben ik de schepper van twee kunstwerken?…

Golvende haren verlies mezelf in je ogen stilte kust mijn ziel Rechtop en vrijstaand op open schelp, richt Venus haar betoverende blik op mij; een koele zeewind luwt door haar haren en laat mijn hart slaan als zon na een storm. Haar lippen stralen een stil geheim, haar lichaam verleidelijk, een vorm van licht. Ik verdwijn in haar ogen…

in het atelier stond een oog op een ezel niet geschilderd het keek de schilder mengde rood met geel het oog kneep even samen alsof er plotseling zon ontstond achter zijn pupil groen kwam erbij het oog begon te wandelen door bossen die nog niet bestonden blauw werd toegevoegd het oog werd een meer waarin het zichzelf vergat…

Liep spontaan langs het Kunstgemaal in de 2e Laurierdwarsstraat de verlengde straat van de Hazenstraat het 10e straatje in de Jordaan ik liep langs en naar binnen was het, 't wit, 't licht, de ramen de hoeken, de hoogte en diepte of de gehele AMBICANCE van de Galerie? neen het was vooral de SERENITEIT van de kleuren, de vormgeving de…

daar ligt het paneel klaar en bewerkt de onderlaag hechtend als eerste belofte alles lijkt bedacht en onder controle vorm zal volgen uit wil inzicht en techniek de blik van de maker blijft hangen in perfectie materialen liggen open ruw, zacht breekbaar- wachtend op richting tot het moment komt waarop denken te strak wordt…

‘speculis sine imaginibus’ Spiegels zonder beelden verdeelden de gemoederen over verschillende kamers, waardoor niks van waarde werkelijk beklijven wilde. De Vijver van Lacuna waaruit zij alsnog dronken; de jongen in wie zij hun ik herkennen konden onder ’t kroos dat zij al vingerwijzend oplosten met spreuken, met borstklopperij…

Ikzelf ben onverschillig eerlijk, maar toch zou ik mij kunnen beschuldigen van zulke dingen dat het beter was geweest als mijn moeder mij niet had gebaard: ik ben zeer trots, wraakzuchtig, ambitieus, met meer wandaden op mijn wenken dan ik ideeën heb om ze in te verwerken, verbeelding om ze vorm te geven, of tijd om ze uit te voeren.…

Geïnspireerd op 'Vlakvulling à la Maurits Escher' (Rens) Centripetaal fungeert de draaiende tol in het midden der gedachtensprong als genius, het oergen de oorsprong gebaard door de moeder aller metamorfosen een intermediair in meervoudig geslepen paradoxaal obscure-clair…

door vervormende spiegels kijken naar wiegende wanen waden door ganse illusies van compleet symmetrische beesten die terugkeren naar noch opgehokt terugkomen op vervlochten landschappen van dagen naar vertragende nachten doordrongen van dat wegkwijnende verleden refererende tegendraadse beelden door strofen heen verweven ongevoeglijk…

als jengablokjes op mijn hoofd gestapeld lagen vissen slapend in de middagzon het moment om tot mijzelf te komen vrolijk te vernaggelen veracht hoe mooi dat eruitzag in jouw ogen waarin het beeld van mij bollend gespiegeld ontiegelijk kunstzinnig op mij overkwam zoals we over kunst spraken kan het weleens gebeuren dat ik door ga…

Ik heb een maan getekend en die heeft een beetje een rode gloed is dat slecht of is dat goed?…

Heer Bommel verlaat met zijn oude schicht het knusse, vertrouwde Slot Bommelstein. Wat de aanstaande bestemming mag zijn, hij trotseert het barre winteraangezicht. Kraaien houden hun ogen op hem gericht, zitten ineengekrompen vol zielenpijn in een boom, berooid door vriezend venijn, wiens takken zuchten onder sneeuwgewicht. Schilder Terpen…

zo zitten wij in de vroegte gebogen over leegte en licht overstroomt de vogels, ons tikken klokken als kogels zo zitten wij aan onze tafels getuigen de morgen, het zicht verbuigt de woorden, en wij likken wonden zo zoet als het bloed van anderen smaakt, als de ingang tot haar dromen, als een moeder haar kind wraakt, als het einde…

Ogen volgen lijn stilte spreekt zonder woorden wat is echt, wat niet In de diepte van het doek, waar een hoed boven een gezicht zweeft dat zichzelf niet kent, een appel beweegt door lucht zonder zwaarte, en een raam opent naar niets en alles tegelijk. Wereld verschuift teder, en ik ervaar dat zien niet afsluit maar uitnodigt om te verdwalen…