Netgedichten

netgedicht (nr. 87.780):

over leegte en licht

zo zitten wij in de vroegte
gebogen over leegte en licht
overstroomt de vogels, ons tikken
klokken als kogels

zo zitten wij aan onze tafels
getuigen de morgen, het zicht
verbuigt de woorden, en wij likken
wonden zo zoet als het bloed
van anderen smaakt, als de ingang
tot haar dromen, als een moeder
haar kind wraakt, als het einde
nog lang niet komen wil

zo zitten wij vele uren
ongewezen de taal te eren
het gedicht overschreeuwt
de stilte en wij wrikken
zo vroeg, zo gelegen
[zo tezamen]