Netgedichten

netgedicht (nr. 89.190):

Sonnet 25

Laat hem, die in gunst staat bij zijn ster
Van publieke eer, trots met titels pronkt,
Wijl ik, wiens fortuin van zo’n triomf verspert,
Onverwacht vreugd vind in wat mij meest lonkt.

Prinsenvoorkeuren die hun blad laven
Zoals de goudsbloem in het oog der zon,
En in henzelf - hun trots begraven,
In hun glorie sterven zij bij een frons.

Krijger vol pijn, beroemd om het gevecht,
Die tig overwinningen ooit weerde,
Is het boek van de eer zeer stil ontzegt
En alles vergeten wat zijn hart deerde:

Blij ben ik, die bemint en bemind wordt,
Waarvan ik niet vlucht, noch kwijn op de stort.