Netgedichten

netgedicht (nr. 89.190):

Saaie stilte

voor aanvang van zijn afstomping
vervaagde in afstandelijk groen
haar opgeloste stoffelijkheid
in de ochtendlucht

iedere leugen blijkt echt

zij zal nooit wederkeren, verdomme
noch in dode lijve
en hij wankelt in saaie stilte
na haar lichtvertoon

die haat houdt hem in leven

zij doet wat zij wil
met of zonder kleren
voor zichzelf
en niemand anders

hij zou blind en doof zijn

de dood wint haar anonimiteit
uit zijn onverschilligheid
hij die niet rustig liggen bleef
in de volheid van het besef