inloggen

Gedichten

gedicht (nr. 2.191):

Najaar

Zij was van ieder najaar
het gekneusde meisje
en zong, onhoorbaar haast,
een notenkrakerslied: vandaag
ga ik misschien verloren.
De linten in haar waaiend haar,
papavers tussen koren ooit,
maar rood wordt bruin en
brood verkruimelt, langzaam
gaat elk meisje dood.

Ik wou haar vluchtruim zijn,
mijn tuin voor al haar vogels
openplooien, in een
schommelstoel van slaap
het samenslapen voorbereiden,
maar de winter gomt mij uit

en wist uit ieder najaar
het gekneusde meisje. Vaag
hoor ik het kraken al
van mager ijs en vager nog
de nagalm van:vandaag
ga ik voorgoed verloren.

------------------------------------------
uit: 'Aanmaaktwijgen van een vuur', 1988.

Schrijver: Koen Stassijns
Inzender: lc, 25 oktober 2010


Geplaatst in de categorie: jaargetijden

2.0 met 11 stemmen aantal keer bekeken 7.147

Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:
Carine
Datum:
26 oktober 2010
Email:
carinegoossensyahoo.com
Ik vind dit een heel mooi gedicht, echt najaar
met de melancholie van het jaargetijde zonder
melig te worden. Zeer pakkend begin. Ik bots op de een of andere manier wel op 'mijn' tuin, weet
nt goed waarom , zoals ik ook in het tweede vers
het ritme nt helemaal volg. Enfin, wie ben ik,
toch een gedicht om te onthouden!

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)