Het speelt het liefste ver weg op het strand, het kind dat nooit zijn eigen vader ziet, die overzee is in dat andere land. Het woont bij vreemden en het went er niet. Zij fluisteren erover met elkaar. Heimwee huist in zijn kleren en zijn haar. En altijd denkt het dat hij komen zal: Vandaag niet meer; maar morgen, onverwacht - en droomt van…

De dikste kloostermuren zijn bezeten En spitsen de oren naar ons veil rumoer, Ik ben op u, gij zijt op mij gebeten. Ik ben de duivel, en gij zijt zijn moer! Mijn liefde heb ik aan uw val gemeten. Ik sla de maat voor een soldatenhoer. De dikste kloostermuren zijn bezeten En spuwen kruis en krans en kralensnoer. Hoe vaak hebt gij mij ‘t zangersfeest…

voor Mano Het was een warme avond, mensen zaten op balkons, leunden uit ramen, en iemand riep: 'Weten jullie wat er nu gebeurt?' 'Nee.' 'Iets bijzonders, iets heel bijzonders...!' iedereen probeerde het te raden, gedachten kraakten, harten bonsden, nú gebeurt er dus iets...iets heel bijzonders... de wind stak op bomen lieten…

Ik heb je alles gegeven: een gedicht, mijn maandsalaris en een kind; wil je nu even kijken of het eten klaar is? ---------------------------------------- uit: Van mens tot mens (1948)…

Zo ziet de wereld eruit: er is bos en de rest. Het bos kun je in dan verlaat je de rest. Maar als er op de wereld alleen maar bomen zouden zijn dan was er geen bos dan was er geen rest om te verlaten om terug te komen. Je zou altijd tussen bomen zijn. ---------------------------------------------------------------- uit: 'Momme-la-me-los…

Dramatis personae 1. Een zwerm spreeuwen, zoals een grote keel kan drinken: afwisselend zwellend en slinkend, zich verdichtend en uitspreidend. 2. Kerkuil:donzen doodseskader, geruisloze drone. 3. Hij hield een vlam in zijn hand en de dieren kwamen nader en legden zich neer, vrienden van het vuur. 4. Het vuur. 5. We hielden elkaar nacht…

Wanhopig vreet mijn zee aan de wering van jouw ik dat onbewogen blijft voor 't water zout lopen de tranen terug met eb teleurgesteld en moe ik kan er niets aan doen maar met de vloed komt het toch weer naar je toe doodsverachtend is het hopen dat poogt de haven in te lopen van jouw onbegrip ik wil jouw polders niet bezetten alleen maar…

Zo is het. Met je rug in het gras. Boven drijft de wolkenwereld voort. Nog hoger druipen de luchten van het violet. Diep regent het de grond in. Een avond vervluchtigt, zo stiekem proeft de zoute wind aan de zachtheid. -------------------------------------- uit: 'De hengstenvrouw', 1997.…

Ach, laten wij geen ogenblik bederven voor wie van ons het eerst zal moeten sterven, en laten wij ook nimmer praten van alles wat wij huichelden en haatten. Zolang een vlerkgespreide leeuwerik blijft zingen vergeeft zijn God ons al wat wij begingen, zolang wij kersenbomen zacht in bloei zien staan dan hebben wij nog niemand kwaad gedaan. Ach…

Iemand zei geschiedenis zoekt naar evenwicht. De tellingen hebben ons overtuigd: mensen en mogendheden in ongelijke mate. Nu lopen de cijfers langs de wegen van Europa vol speeksel, vol tranen, vol dringende verwachtingen. En waar zou jij op hopen als je verhaal, je land, je stad, je monument, je berg, je dorp, je eer, je school, je huis, je…

Toen ik klein was droeg ik een matrozenpakje mijn moeder nam me mee naar de vijver in het bos daar aan een touwtje liet ik mijn zeilboot varen de bomen ruisten de wind kwam van zee nu is het vele havens later en mijn moeder dood nooit vond ik meer zo'n veilige ree ----------------------------------- uit: 'Een oud geluid', 2011.…

De week voordat mijn moeder gehaald werd op haar duikadres was ik bij haar met mijn zoontje elf maanden oud ze nam hem op schoot hield hem met een hand omklemd en legde met de andere een plaat op de grammafoon wil je even? vroeg ze mij ik liet de plaat spelen mijn zoontje begon te schommelen zie je wel zei mijn moeder hij is muzikaal…

ik wil met iemand spreken een zin die regen zegt maar tussen woorden met woestijn en dorst als tegenteken ofwel een ander vreemder al weet ik dat het woord dat tussen u en mij zal zijn de ademweg zal breken ik wil met iemand spreken…

Alles is je hart dat blijft verlangen het kleine omarmen leven en alles geven Alles is de knipoog naar je spiegelbeeld de lach om je stomme grap het verwelkomen van je imperfecties de waarheid boven illusies Alles vraagt niet te veel alles ben jij in het geheel alles kun je doseren help alles het je te leren Gewoon in alles Alles…

daar klapwiekt een kind het kan kijken met ogen groot als van een jonge nestvogel het kind houdt iets in de holte van zijn smalle vuist een onzichtbaar insect met stippen en een breekbaar schild schoksgewijs beweegt het kind zijn hoofd verscholen in de capuchon van een gele regenjas het klapwiekt boven bergen versgemaaid gras…

Ik herschrijf het Groene Boekje verzin er een accentje bij. Verover in mijn eentje nieuwe taalgebieden. Zet aap-noot-mies bij het grofvuil, want uit de tijd. Ik verneuk expres het Nationaal Dictee. Sluit literaire tijdschriften en stop met drukken van de krant. Ik geef de woorden terug aan de mensen zonder stem, zonder handschrift, zonder…

Niet rooskleurig het licht van mijn feiten: een handvol dode mussen en geen vogel in zicht. Toch hoor ik hem zingen, de lijster, voorbode van de zoveelste lente en prompt steekt de hoop zijn zoveelste kop op. ----------------------------- uit: 'Onvoorzien' (1966)…

Zij voelen koud op stille banden. Wie met een wagen bomen kruit voert niet te tillen stilte aan. --------------------------- uit: 'Tirade', nr. 200.…

de dagen weer korter, binnen rekken de kaarsen hun vlam naar de sterren buiten scharrelt een vogel als teken van leven. als wanhoop gelijk loopt met het donker zie ik, bij toeval, aan de voet van de wilg groen sprieten van bollen.…

Er verscheen eens een geest online, een doorzichtig meisje, de deskundige zag haar ogen knipperen, daarna secondenlang een muur, een omgevallen toilettas Ze zat vormloos aan de andere kant van de selfie, de suggestie van een mond in de dingen Ben je daar? vroeg hij steeds en steeds zweeg ze wereldwijd maar zodra hij dacht dat ze was verdwenen…