Wanhopig vreet mijn zee aan de wering van jouw ik dat onbewogen blijft voor 't water zout lopen de tranen terug met eb teleurgesteld en moe ik kan er niets aan doen maar met de vloed komt het toch weer naar je toe doodsverachtend is het hopen dat poogt de haven in te lopen van jouw onbegrip ik wil jouw polders niet bezetten alleen maar…

Zo is het. Met je rug in het gras. Boven drijft de wolkenwereld voort. Nog hoger druipen de luchten van het violet. Diep regent het de grond in. Een avond vervluchtigt, zo stiekem proeft de zoute wind aan de zachtheid. -------------------------------------- uit: 'De hengstenvrouw', 1997.…

Ach, laten wij geen ogenblik bederven voor wie van ons het eerst zal moeten sterven, en laten wij ook nimmer praten van alles wat wij huichelden en haatten. Zolang een vlerkgespreide leeuwerik blijft zingen vergeeft zijn God ons al wat wij begingen, zolang wij kersenbomen zacht in bloei zien staan dan hebben wij nog niemand kwaad gedaan. Ach…

Iemand zei geschiedenis zoekt naar evenwicht. De tellingen hebben ons overtuigd: mensen en mogendheden in ongelijke mate. Nu lopen de cijfers langs de wegen van Europa vol speeksel, vol tranen, vol dringende verwachtingen. En waar zou jij op hopen als je verhaal, je land, je stad, je monument, je berg, je dorp, je eer, je school, je huis, je…

Toen ik klein was droeg ik een matrozenpakje mijn moeder nam me mee naar de vijver in het bos daar aan een touwtje liet ik mijn zeilboot varen de bomen ruisten de wind kwam van zee nu is het vele havens later en mijn moeder dood nooit vond ik meer zo'n veilige ree ----------------------------------- uit: 'Een oud geluid', 2011.…

De week voordat mijn moeder gehaald werd op haar duikadres was ik bij haar met mijn zoontje elf maanden oud ze nam hem op schoot hield hem met een hand omklemd en legde met de andere een plaat op de grammafoon wil je even? vroeg ze mij ik liet de plaat spelen mijn zoontje begon te schommelen zie je wel zei mijn moeder hij is muzikaal…

ik wil met iemand spreken een zin die regen zegt maar tussen woorden met woestijn en dorst als tegenteken ofwel een ander vreemder al weet ik dat het woord dat tussen u en mij zal zijn de ademweg zal breken ik wil met iemand spreken…

Alles is je hart dat blijft verlangen het kleine omarmen leven en alles geven Alles is de knipoog naar je spiegelbeeld de lach om je stomme grap het verwelkomen van je imperfecties de waarheid boven illusies Alles vraagt niet te veel alles ben jij in het geheel alles kun je doseren help alles het je te leren Gewoon in alles Alles…

daar klapwiekt een kind het kan kijken met ogen groot als van een jonge nestvogel het kind houdt iets in de holte van zijn smalle vuist een onzichtbaar insect met stippen en een breekbaar schild schoksgewijs beweegt het kind zijn hoofd verscholen in de capuchon van een gele regenjas het klapwiekt boven bergen versgemaaid gras…

Ik herschrijf het Groene Boekje verzin er een accentje bij. Verover in mijn eentje nieuwe taalgebieden. Zet aap-noot-mies bij het grofvuil, want uit de tijd. Ik verneuk expres het Nationaal Dictee. Sluit literaire tijdschriften en stop met drukken van de krant. Ik geef de woorden terug aan de mensen zonder stem, zonder handschrift, zonder…

Niet rooskleurig het licht van mijn feiten: een handvol dode mussen en geen vogel in zicht. Toch hoor ik hem zingen, de lijster, voorbode van de zoveelste lente en prompt steekt de hoop zijn zoveelste kop op. ----------------------------- uit: 'Onvoorzien' (1966)…

Zij voelen koud op stille banden. Wie met een wagen bomen kruit voert niet te tillen stilte aan. --------------------------- uit: 'Tirade', nr. 200.…

de dagen weer korter, binnen rekken de kaarsen hun vlam naar de sterren buiten scharrelt een vogel als teken van leven. als wanhoop gelijk loopt met het donker zie ik, bij toeval, aan de voet van de wilg groen sprieten van bollen.…

Er verscheen eens een geest online, een doorzichtig meisje, de deskundige zag haar ogen knipperen, daarna secondenlang een muur, een omgevallen toilettas Ze zat vormloos aan de andere kant van de selfie, de suggestie van een mond in de dingen Ben je daar? vroeg hij steeds en steeds zweeg ze wereldwijd maar zodra hij dacht dat ze was verdwenen…

Zo is men soms alleen in huis: de dingen vragen zich af waarom ze hier nog samen zijn. Het zingen is intussen opgehouden. Zelfs de richting van de uren lijkt niet langer zeker. Om nu niet weg te zinken moet men op tijd een stapsteen vinden of iets om zich snel aan vast te grijpen als het licht dreigt te verdwijnen. Iets banaals zoals uit…

Terwijl mijn lichaam jonge dieren opneemt die dartelen in weiden naast club copacabana en naast de graven van naamloze Amerikaanse soldaten blijf jij mijmeren over de frituur die je vader overliet aan je jongere broer. Mijmeren is het juiste woord niet nijd verwringt je gezicht en je nagels krassen zijn naam in mijn witte buik de naam van…

Vijf jaar is Renee. Ze gelooft in kabouters. Ze stuurt mij een briefkaart omdat ik op reis ben. Ze ruimde de bladeren in de tuin. Wanneer de winter voorbij is, de zomer gekomen als tweemaal twee is vier wie zal haar verzekeren dat wij leven? Wij worden niet ouder dan kabouters. Wij sterven zo ongemerkt als dwergen aan bomen van kennis, een…

De wandelaar hijgt. Bij het achterlaten van niets heeft hij ervaren hoe alles blijft. Langs de jaren voordien ging zijn tocht. Wat tot bedaren werd gebracht, als met water besprenkeld stof, wordt herdacht. In over elkaar gelegde landschappen vindt hij één voor één iedereen terug. Alleen: omkeren naar zichzelf kan hij niet.…

Een dag waarop de liefde lustig bloeide, vol regen eerst en daarna zonneschijn, zo´n dag waarop mijn hart voortdurend jubelt hoe mooi het is om jij en ik te zijn. De kinderen waren hier, en ook de kleine, die heel de wereld nieuw maakt, ongezien. Kon ik maar altijd leven in september, maar da´s waarschijnlijk meer dan ´k verdien Oktober…

Wind water en buitenvergiet druppel keer op keer onaangekondigd zonder oponthoud maar geruisloos in groen geheveld gras, als de zomer wegkrabbelt die de blinde mol het eerste zag. Bevend inderdaad zonder twijfel wakkeren de herfstvuren aan zodat geurige harten licht laten spelen in de mossige schaduw aan weerszijden loef en lij Onvernieuwd…