De stad raast in beton en grijze ruis, maar hier, achter mijn ribben, trekt iemand een sluisdeur open. Het begint als een trilling, een koel zilveren lint door de droogte. Ik hoef niet te sturen. Ik hoef alleen te drijven op deze vloeibare jubel die weet waar de zee begint.…

Betalen zullen ze die 21.000 Nederlanders Staatsburgers terugbetalen zullen ze die 170 miljoen studieschuld die studenten, die 'onbereikbaren'!, niet 'rijkbaren'? ze, de, onze Belastingdienst heeft ervaring met o.a. de zorgtoeslagen, terug betalen zullen ze die ouders van die kinderen, anders!! Nederland ,neen, is niet het beloofde land…

Geen strijd van goed of kwaad maar lagen waarin stilte staat een schaduwvorm een lege huid een naam die langzaam dooft van binnenuit geen wolven in het innerlijk veld geen tanden door verhalen geveld slechts gestalten zonder gezicht, bijna mensen in tegenlicht de donkere kreeg de meeste tijd gevoed door zwijgen, angst…

Zelfs het lege veld vol beweging die niet stopt- gras dat teveel weet…

Op deze zo verdeelde wereld Is ieders levenspad zeer ongelijk, Niet door aangeboren talenten, Maar waar je ’t levenslicht zag. De bereidheid elkaar te helpen, Wordt helaas niet zo veel gezien, Zelfs soms averechts bovendien, In uitbuiten ware geweldenaren Helaas bestaat weinig wroeging, Laat staan barmhartigheid, En helemaal geen vrijgevigheid…

ik wil een gedicht schrijven eentje die er toe doet en beklijft gedicht waardoor ogen worden geopend gedicht die door oren worden begrepen niet dat ze zich laten opzwepen en de waarheid niet zouden kunnen velen kan het iemand eigenlijk nog wel wat schelen hoeveel brandhaarden er zijn in de wereld weet iemand nog hoe die begonnen zijn…

Terwijl de klok opnieuw 12 uur slaat, Razen jouw woorden door de kamer. Als een storm die geen richting heeft. Ze halen het vuil onder mijn nagels vandaan. Mijn planning, gemaakt van glas, Ligt opnieuw in scherven. Bang om iets te zeggen, Angstig voor een nieuwe orkaan. Een last die zich opstapelt, Met een druppel te veel op mijn netvlies…

Leugentje om Bestwil bijna gewichtloos klein, alsof een mond iets toedekt wat nog geen naam kan zijn men zegt: "het komt wel goed" terwijl de bodem breekt, om een kale waarheid soms dieper snijdt dan steekt wij liegen niet uit valsheid of honger naar verraad, maar om de pure waarheid te naakt tegenover staat een moeder schuift…

Het begon als een trilling die zich verschool tussen twee ademhalingen, een bijna-onhoorbaar ritselen alsof de tijd zelf een blad omsloeg. De wereld stond even stil, maar onder die stilstand werd iets wakker dat geen naam droeg, een zachte, lichtgevende spanning die zich uitstrekte als dauw over een ochtendlijn. Ik voelde hoe het…

Mijn zorgen voor morgen, Zijn niet anders dan De zorgen van gisteren Voor die van vandaag. Hoe kom ik zonder zorgen, Als die mij blijven, Achtervolgen, Als schaduwen in de nacht.…

Verander de wereld begin bij jezelf uitspraak van de Vlaamse Pater Phil Bosmans (1958) behoed de aarde begin bij jezelf uitspraak van de Nederlandse schrijver Jan Jacob Krediet Van den Bos (2026) bij mij nu weer bezem en blik niks stofzuiger, stofzuigen gewoon opvegen, dweilen kamers, huis uit lampen, lichten uit kort douchen…

Ik droeg de dagen in mijn hand alsof de tijd nog slapen kon de wereld lag als los zand te glanzen in de bleke zon ik dacht nog niet aan wat verdwijnt aan namen die verstillen gaan niet aan het uur waarin de schijn zich losmaakt van het voortbestaan toen kwam de ratio heel stil geen vijand, eerder een gezicht dat zei…

Haar vingers schrijven over liefde Op nog onbeschreven huid. Woorden vormen akkoorden, Aaneengeregen strofen melodieën, Die doorklinken in elke zenuw, Als prikkelende erotische klankjuwelen Van een meerstemmig huidgeluid.…

Twee tranen, een persoon. Niet meer samen, toch was ze in mijn droom. Dageraad breekt aan. Moet ik gaan? Blijf ik staan? Wrang, wanneer te lang. Mémoire morte, indien te kort. De ironie lacht. Eerst te lang gewacht, nu dit niet verwacht. Verlies gekenmerkt door onmacht.…

Vechtend tegen (mijn) demonen Het jaar 2024 ben ik door een Hell gegaan Er emotioneel compleet alleen voorgestaan Door je steeds terugkerende woorden "Ik kan er emotioneel niet voor je zijn" Het heeft me gebroken En maakte me klein Dwalend in het bos Verslagen en verloren Van alle hoop ontdaan Wakkerde JIJ mijn innerlijke…

Ze leert niet door te wijzen, maar door te zijn, een zachte schaduw in het ochtendlicht, een hand die niet duwt maar opent. In haar jaszak ritselt het alledaagse: pleisters, broodkorsten, een vergeten knikker die ooit een tranenvloed stopte. Ze is de wifi die nooit uitvalt, de hotspot van warmte, waar een kind inlogt zonder wachtwoord…

Ze horen de bommenwerpers niet aankomen noch de raketten, noch de drones ze hebben dovenmansoren door hun oortjes en alleen zicht op hun smartphoneschermpje ze slingeren met hun elektrische fietsen of opgevoerde fatbikes de stadse straten door dan zien ze opeens vlammen en rook maar maken eerst hun gesprek af…

Een tijdje terug sprak een meisje mij aan ik ken u niet ik voel mij toch veilig bij u Ik kan mijn leven absoluut niet meer aan zulke problemen, niet even maar continu Ik vroeg haar waar is de pijn en waarom voel je je ontzettend eenzaam misschien Ja, zei ‘t meisje het klinkt best heel stom hij verkrachtte mij ja een minuut of tien Heb je…

Een  bosvarken te Almere Schrok zich helemaal de klere Toen hij lekker lag te kauwen Op die reuzenbereklauwen Zou het tij plotseling keren Een hond stond hem uit te dagen Dat was om problemen vragen Zo ontstond er een gevecht En die hond verging het slecht Had dit dus niet moeten wagen Zijn bazin was in de buurt En ook zij heeft het…

Achter een bankje verscholen, onopgemerkt praalt de witte bloem…