Gisteren viel er een blad omlaag. Er ontstond een gevoel. Dit is wat ze noemen “melancholiek”. Bladeren doen niet bepaald weinig moeite een melancholieke reactie uit te lokken.…

Als een junk met aanzien zocht jij naar de kick van een vrouw. Gevangen in leugens op de vlucht voor je hart. Ik wilde slechts liefde zien, jouw onschuld. En proostte het glas op ons samenzijn. Later sprak je over ontevredenheid – het groene gras bij de buren. Ik ontdekte dat jouw glas leeg genoeg was om de waarheid te omzeilen…

Zeg het dan maar niet als de waarheid je heeft vermeden zoekend naar het antwoord zeggend wat je niet laten kunt Proberend je terug te pakken kan niet zeggen wat ik zeggen wil Geef een kus op mijn hart zoals het jouwe verlangde.…

Zo klein, zo teer, zo mooi, Vol liefde, Ben jij gekomen en gegaan!…

Ik moet het onder ogen zien het is voorbij Nooit meer jij-bent-ik en nooit meer ik-ben-jij Zo vaak uit elkaar geweest maar iedere keer kwam jij terug Nooit had je genoeg aan mij alleen toch vond je jouw weg steeds terug Ik moet het durven voelen het is voorbij Nooit meer jij-bent-ik en nooit meer ik-ben-jij Zo vaak uit elkaar geweest…

Ik zie haar dansen in wateren van heimwee ik spreek haar aan met luidkeels verlangen. Ze staart me aan en reikt haar hand uit naar de mijne. Oh dame van de nacht, wat doet me het afscheid onnoemelijk veel pijn.…

Lief klein mensenkind, je werd zo blij verwacht. Lief klein mensenkind, je naam was al bedacht. Lief klein mensenkind, 't heeft niet zo mogen zijn. Lief klein mensenkind, het doet mijn hart zo'n pijn. Lief klein mensenkind, al ben je nu een ster, je blijft mijn lief klein mensenkind, ook al sta je nu zo ver!…

Alles wat ik voel Is zo zonder doel Bedoel het is zo voorbij en al lang niet meer van mij het duurt maar even een korte ontmoeting in je leven zo in het voorbijgaan kom je iemand tegen even en al lang niet meer van mij Voorbij...…

eenzaam zit ik hier denkend waar ik morgen ben afscheid nemen kan ik niet maar ik weet dat ik de dood straks ken zou nog even willen lachen om iets dat niemand begrijpen kan onder een stil rouwende hemel vraag ik me af: is dit het dan? hoor het huilen van de wind de stille zee doet ijzig koud ik sluit m'n ogen en op het strand verlaat ik…

Hopeloos verlaten Doelloos in het rond Een traan van verdriet Medelijden, hoopvol Grote twijfel Laatste hoop Weggevaagd door de woorden Hij blijft niet bij ons Alles weg Leegte blijft Door verdriet vervuld Verscheurd, ontdaan Vind de kracht Houd moed Heb lief en vertrouw Ook al zal dit Nooit meer hetzelfde zijn Geen dag, geen…

afscheid weer alleen en onbemind het zou toch moeten wennen... dit gevoel het zou toch moeten wennen... afscheid, weer alleen en onbemind nee het zal nooit wennen pijn, verdriet, verlies en spijt omdat ik verwaarloosde die ik zo liefkoosde die ik zo liefheb mijn allerliefste kind voel je door mij bemind ik zal je mijn liefde…

Hoelang, moet ik straks je praatjes missen de berichtjes, je grapjes, het is nu stil geen knikjes, geen liedjes die ik nu hoor; over dit alles heeft men kunnen beslissen het gebeurde immers tegen mijn eigen wil iets kostbaars, wat ik op deze manier verloor! Hoelang moet ik nog zoeken naar ander werk overal waar ik zocht hoorde ik alleen maar…

even heel even leefde ik weer het leven even heel even leek ik op mezelf die ik ooit was even heel even verliefd op 't gevoel even heel even…

Ze heeft me verlaten Ik ben weer alleen Telkens zie ik het weer voor me De dag waarop ze voorgoed verdween Soms zie ik het niet meer zitten Dan wil ik overal mee stoppen Op dit moment lijkt niets meer te kloppen Alles gaat mis Laat me toch herleven Laat me toch stoppen met lijden Wanneer gaat voor mij ook het licht weer eens schijnen…

Hoofd vol herfstwind. 't Leven is op zijn mooist in zijn kwetsbare tijd.…

Mij kwelt deze dagen de eerste lichte vorst. De zomerkleren weg, weer het wild gepruts met knopen, oorwarmers sjawls en wintermaand en elke dag weer stamppot met Unoxworst. De vreselijke regelmaat der dingen; Ik kan een golf van walging niet bedwingen.…

Zeg was mijn jeugd niet verleden jaar sprong ik nog touw speelde verstoppertje ‘k dacht toch werkelijk eventjes maar, dat ik verliefd keek naar mijn eerste vriendje Zeg was mijn eerste baan niet net erna, leerde ik werken voor een ander ’t leek er werkelijk op, eventjes maar dat ik mijn salaris ontving, een beetje onwennig en ook wat raar gaf…

Het laatste uur, de laatste gang, weten, voelen, maar niet bang liggend op mijn schoot, jouw wang tegen de mijne ik moet je laten gaan ik kan het niet maar het moet je wilt niet gaan, je vecht en je gromt je moet nu jongen, het einde komt, ga en vrees niet, ik houd je stevig vast ik ben bij je, slaap maar in denk maar aan ons eerste begin…

er is een jongen weg het dorp is in rouw voor die jongen met zijn auto eens vielen jongens uit een boom of van een polsstok in de sloot nu vinden wij jongens heel vroeg langs de kant van de weg en bijna altijd dood…

1 ik weet 't niet. waarom we hier ook alweer hebben afgesproken. Buiten is het guur, overal damp op de ramen en buiten de gebouwen die rook walmen van de daken... 2 (binnen) en nu is een kachel waar- aan we ons warmen nog voor één keer....laten we t nieuwe zeer rusten en het oude vertekend verbeelden en aan t raam de…