gisteravond laat las ik jouw ondoorgrondelijk gedicht het kon me vooralsnog niet echt bekoren vandaag nogmaals gelezen de woorden geproefd met haar verfijnde smaken en met frisse wakkere oren hoor ik nu de boodschap tot mij gericht herkende haar ware wezen die me nu wel in m’n hart wist te raken net zoiets als dat achter een perfect…

een stiltewandeling doorheen het groene bos maakt een stroom van gedachten in mij los er is ‘n hogere stem die mijn ziel aanspreekt Hij die hierboven over hemel en aarde heerst Hij neemt me mee op Zijn wonderlijke wegen ‘k zie overal van Zijn werk ‘n overvloed en zegen maar vaak blijf ik toch ook vol ongeloof staan heeft Hij dat werk toch…

Erwin Olaf is dood Maar zijn werk leeft Een beetje gek Heel veel te gek Te mooi Te inlevend Zin gevend Zen voelend ’T zal nog meer leven Dan tijdens zijn leven Wat heeft die man geleefd Wat heeft die man gewerkt Wat heeft die man betekend Veel, heel veel, te veel Erwin Olaf de Koning te rijk Maxima , W.A. en ‘t Rijks verrijkt…

Ik wacht terwijl ik zacht praat tot de nacht die naar me lacht En soms als ik wacht met geduld, of minder verander ik ongezien van een rups in een vlinder…

Een geur van vroeger Doet me denken aan toen Een herinnering aan alles Wat ik van plan was te doen Ik denk aan al die plannen En weet het nog heel goed Met een glimlach kijk ik terug Naar die jeugdige overmoed Van alles zou ik gaan doen En dat was toen heel wat Maar het eind van ’t liedje was: Ik liep op het gebaande pad Ik deed wat…

Ze beschuldigen je net zo lang van iets tot je er zelf in gaat geloven! En uit schuldgevoel moet je accepteren wat ze met je doen… Hun excuus om je van je gedachten te mogen beroven… Ze willen gewoon een miljoen! Alle inspiratie die uit mij is opgedaan… Zonder enige vergoeding! Loop maar lekker naar de maan! Met jullie hele criminele bedoeling…

hoe na al die jaren en bezwaren van maanden dat ik woorden uitsprak die de leugen zwaarder lieten voelen dan het spreken van waarheden staan wij dan geschreven in waarden in een massa die zich uitlaat wandelend over de aarde ergens dwarrelt er een gedaante van ons rond waarin ik jou mocht liefhebben een zoektocht naar die schaduw is waar…

Voor mijn dochter Giulia, voor het slapen gaan! Nijntje en het konijntje Nijntje is 'n afstammeling van 'n konijntje is dat niet 'Bij de beesten af'? Nou het is meer d'r op want konijntjes hebben 'n vlug vliegensvlug willetje, gilletje, billetje en zonder pilletje, kus, kus, smak, smak lekker dingetje ontstond het begrip: '…

Leven is komen en gaan en in die tussentijd Je eigenheid eigen te maken en te Zijn…

Veel mensen geloven niet in het bestaan van een God. Want als hij zou bestaan, had hij allang iets aan al het lijden gedaan. Stel dat dit waar zou zijn, zou de Christus dan zijn zoon wel zijn? Hij heeft hier op aarde geleefd. Hij hield van mensen, verzachtte hun leed. Voedde velen met vis en met brood. Met een liefde zo groot. Was bereid…

Bij zonsondergang Een boom zwart afgetekend Prachtig silhouet…

Er was eens een eendje Die was geheel in z’n eentje Het was zeker geen lelijk eentje Want op mooie beentjes en teentjes Waggelde best een zeer mooi eendje Maar hij was wel mooi in z’n eentje Toen kwam de wedstrijd Voor het mooiste eendje Dus ging hij in z’n eentje En won de eerste prijs Nu is hij niet meer in z’n eentje Want iedereen…

Een grote wijze boom En heel heel erg oud Staat al jarenlang Te dromen in het woud Een heel jong boompje Wordt in zijn buurt geplant Niet te dicht bij hem Een beetje aan de rand Zo, zegt de oude boom Hebben ze jou hier neergezet Ja, piept het boompje Ze hadden even niet opgelet Ik hoor verderop te staan Maar ik vind het heel erg…

In de echo van de stilte Zit veel meer stilte dan in stilte alleen Die echo is niet kil, niet koel, maar ‘cool’ De nagalm, echo van die stilte Verzilten je zout in zoet Versterkt je dijken tegen overstromingen Van emoties, kwellingen, opwellingen Ben ik soms toch bang, heb ik angst Dan stort ik mij in die stilte en met name In de echo van…

er waren eens twee dozen die zaten vol met uren er was een doos met fijne en een doos met nare uren de fijne uren waren boos omdat ze vlug voorbijgingen ze wilden langer blijven maar werden snel herinneringen de nare uren daarentegen duurden altijd heel erg lang de mensen waren daar niet blij mee voor die uren waren ze zelfs bang…

laten we toch feest vieren nu het nog kan en niet bang zijn voor dan en dan en dan laten we nu genieten zolang de zon schijnt ooit valt er weer regen dus nu voor ze verdwijnt laten we ons bezatten aan het leven niet te veel denken aan later daarvoor is het nu gegeven ooit ontmoeten we wel de kater maar nu nog even niet laten we elkaar…

In de diepste diepten van het heengaan geloof ik mij in moeder aarde’ s schoot Is dit nu ‘t eind van mijn aards bestaan heerst hier slechts de stilte van de dood Na een doodsstrijd kwam de acceptatie werd mijn lichaam ijdel en onder nood Mijn ziel overleefde de snelle crematie o en ik zweef naar t’ eeuwige der dood Van ‘t pikzwarte zweven…

soms hou ik van verdriet mijn hart vast als ik het vreselijke zie wat op de wereld gebeurt heeft ieder mens geen recht om gelukkig te zijn maar ik hoor en zie zoveel ellende en pijn hoe erg dat kleine kinderen moeten lijden door fouten die volwassen hebben gemaakt of grootmachten die om een doelwit strijden en miljoenen mensen met hun leven…

De componist schrijft het fermate, her rustpunt voor maar de muziekuitvoerenden, de dirigenten beslissen de duur als het gaat om de genoteerde fermate's in muziek Een fermate maakt muziek zo bijzonder het fermateteken, die halve boog met punt een rustpunt voor een noot of stilte Wat, dat de compositie zo eigen maakt de uitvoerende muziek…

Men is verwonderd over de oneindigheid van het ons omringende heelal vraagt zich af wat schuil gaat tussen aarde verste sterren achter onbekende nevels al dit dubben zonder antwoord zien God en Zijn engelen met schertsend gemoed aan weten zonder meer hoe binnen deze eindeloze ruimte Hun vertrouwde Hemel bestaat en nóg verder heerst.…