Er is geen zin Meer in dit Dichten Ik ben gelukkig Nu Er is geen pijn Om nog te uiten Het gaat dicht De poorten sluiten Het gaat je goed Veel goeds veel moed…

Er was eens een musje Die vond zichzelf erg grauw Hij wou zo graag mooi rood zijn Of geel of paars of blauw   In de straat wat verderop Zat een kanarie in een kooi Wat was die prachtig geel O, wat was dat vreselijk mooi   En daar die papegaai Die was rood en blauw en groen Het musje was stikjaloers Daar kon hij niets aan doen   Hij keek…

jij zoekt nu de rust natuur klinkt toch enigszins wat zuur je zit op jouw visstoel hengel in hand vlakbij de waterkant maar owee wij dieren vrienden leven met deze ontspannend zwemmende vissen mee prettig levend in sloten meren en zee veelal teruggeworpen enorme stress hengelaar bedenk dit allemaal het is beslist…

Ieder mens heeft zo zijn eigen mooie dromen, maar vaak lijken die onbereikbaar ver weg. Ze worden je ontnomen, doordat je er niet meer in gelooft, er geen moeite meer inlegt. Veroorzaakt door een noodlottig gebeuren, of door een kortsluiting in je zelf. Gaan verloren alle prachtige kleuren, achterlatend een donker diep koud gewelf. Echter…

deze regen verzuurd verziekt zinkend langs kundig afgeknotte bomen zijn zalvend ruisen snijdt…

Dit lied gaat over zakjes thee Liggend in een grote doos Daar zijn ze niet echt blij mee Ze zijn verschrikkelijk boos Wat hebben we aan ons leven We gaan straks in een glas of pot Het water, dat is gloeiendheet We schrikken ons dan rot Zo mopperen ze steeds maar door Eén theezakje is positief En zegt dat men van thee geniet Dat vertelt…

Voor mijn buren NATUURLIJK GELUKKIG Zo mijn ziel verlangt naar roerselen Zo verlangt mijn lichaam naar water 70% van mijn lichaam laat zich graag verfrissen Door het drinkwater uit de kraan Ik zie geen verschil met de natuur Onze binnentuin smacht naar water Wie de kraan daarvoor open draait De slang over de schutting gooit…

Een duidelijk betoeterde chauffeur, ‘n hoofd als een pioen, wordt staande gehouden in de dorpskom van Moeskroen, “Alcoholcontrole, zoals u zult merken !” zegt ‘n agent, “Zou u willen meewerken ?” De man knikt “Geef mij maar ’n uniform en zeg wat ik moet doen !”…

Ik was een tijdje weg door persoonlijke mijmerij wel thuis, maar niet aan de schrijverij Nu echter weer terug met pen en 'banaan' om er weer met zin, zinnen tegenaan te gaan voor de liefde van het woord, de dichtcultuur en morgen al een hartenkreet over de natuur!!…

mijn herders in had er drie die over mij waken ze beginnen langzaam in mijn dromen naar de achtergrond te geraken toch worden ze oprecht gemist want een hechter vriendschap heb ik nooit mogen ervaren geen mens kan daar tegenop vertel me maar eens wie nee deze vrienden zullen nooit uit mijn geheugen worden gewist…

De verlaten eenzaamheid kon eindelijk zichzelf zijn…

Mijn vrienden wonen in boeken Heb heel wat met ze meegemaakt Ik was boos, verdrietig, blij Wat hen raakte, heeft ook mij geraakt Ik voel me prettig in hun wereld Ze nemen mij overal mee naartoe Om me van alles te vertellen Daarvoor zijn ze nooit te moe Ik heb ook een vriendin En dat is de muziek In haar wereld kan ik genieten Van de…

De teentjes van Midas tikken perfecte triolen in de tweekwartsmaat van mijn passen De muziek van echte liefde…

Ik zit in een diepe put en kan er even niet uit komen Er is ook niemand die me kan redden Ik moet even rustig blijven Terug naar mezelf Terug naar mijn innerlijke kracht om eruit te kruipen…

Er wonen heel veel schermen In de straten van de stad Ze mailen met elkaar En appen over dit en over dat Ze hebben mooie namen Smartphone, laptop en tablet Er is ook een grote broer Die wordt op een bureau gezet De grote schermen kijken Niet op de kleintjes neer Ze weten allemaal hetzelfde Geen verschil in kennis meer Als één scherm…

Is het nu zomer of herfst? We kunnen het niet vatten het is nog maar augustus en de zomer geeft al een afscheidskus. Waar is de zon gebleven met een klein beetje strandleven. Overal buien en onweer het lijkt wel herfstweer. We kunnen niet genieten de wolken beginnen met regen te gieten. Bloemen kunnen niet meer bloeien. De kinderen niet…

Regendruppels glijden langzaam van het raam, weemoedig kijk ik naar buiten. In mijn hoofd schreeuw ik wanhopig je naam, kom toch weer in mijn armen schuilen. Vogels die wegduiken in beschutting biedende struiken, een blaf van een hond die verloren gaat. Ik kan je liefelijke geur nog steeds ruiken, het is net alsof je naast mij staat.…

Groene bladeren kussen het helderblauw meer op en top zomers…

zie je wel corona waait echt wel over Oekraïne is aan de winnende hand het kabinet is nu dan eindelijk toch ten val gekomen maar de vraag is zien we het wel goed er zijn er die door corona flink te grazen zijn genomen en redt Oekraïne het wel met de steun die ons zo veel kost is het kabinet weggelopen of juist door moeilijke problemen…