Ik deed het licht uit, dat niet meer brandde, gooide de deur dicht, die niet meer open ging. Zonder hapering, sloot verdriet de gordijnen, maakte hoop haar entree, struikelend over de drempel, beviel ik van een nieuw begin.…

de avond tuimelt roze flamingos kleuren de lagune aan de hemel palmen wiegen op de wind blauw wordt groen groen stil zilvergrijs witte huisjes knielen deemoedig als devote nonnetjes op de bidbank van het strand stilte kruipt genadig tussen hopeloos gestrande schelpen de zee knabbelt aan de droomkasteeltjes van nat zand…

Ik zou mijn kop boven de grond willen steken me koesteren in het volle licht zonder angst voor de sneeuw of de koude Maar ik ben geen sneeuwklokje Ik zou mij hoog in de lucht willen verheffen groots zichtbaar draaien en buitelen zonder angst voor de wind of de zwaartekracht Maar ik ben geen Jonathan Ik zou mij vrij aan de wereld…

Een dread in een doosje Met daarin jouw geur Een foto in zwart-wit Kraaltjes vaag van kleur Een geheugen vol liefde Mijn hart vol van jou Treinkaartjes in m'n tas En ik ben het- de vrouw die alles heeft gegeven Niet meer kon dan dat Nimmer voelde bij een man Zoals ze ooit jou liefhad Hand in handje wandelen Op zoveel plekken geweest…

Ik denk terug aan de tijd, dat ik jonger was dan heden een vlotte, aardige meid, kritisch, ontevreden Vanuit een duidelijk gevoel soms ietwat overdreven overtuigd van mijn doel bereid alles te beleven Liep ik over het Stratumsend en ging ietwat bevreesd binnen in een soort ‘tent’ waar ik niet eerder was geweest Met een drive als nooit…

Het is een raar gegeven Maar toen hij zo plotseling stierf Stopte zij spontaan met leven Een soort van coma beperkte haar Uit angst voor wat komen zou Zo verspilde zij jaar na jaar Het was een fikse strijd en het werd haar niet zomaar gegeven Maar eindelijk na jaren kwam zij weer tot leven..…

Magere Hein gaf mij zijn koude hand en sprak: Kom even bij me staan Hou jij mijn zeis heel even vast 'k Heb nog een lange weg te gaan Hoe zijn mijn kansen? zei ik stoer Heb ik bij jou nog wat krediet Of ligt de dood reeds op de loer En weet ik het alleen nog niet. Toen lachte hij mij vierkant uit Zo'n vragen stel je immers niet De dood…

Huil met mij m'n tranen lach met mij m'n lach laat me even inzien het moois van deze dag Neem mijn beide handen houd ze stevig vast zeg me dan vol liefde je bent me niet tot last Geef vandaag je liefde zeg daarbij geen woord maar stel gewoon een daad laat me alleen even weten dat je altijd achter me staat.…

Ik sluit mijn ogen snuif de geur van wilde bloemen en voel de zon op mijn gelaat even voel ik mij terug in Afrika ver weg van hier was ik maar daar hoor ik het gebrul van leeuwen in verte voel ik het hete zand onder blote voeten even visualiseer ik de lange tocht in de woestijn rituelen en gebruiken beleef ik weer de meisjespijn…

Woorden zijn gevoelens op papier. Je leerde praten om jezelf te kunnen uitdrukken, Maar hoe zou het zijn als we niet zouden kunnen praten. Denk daar maar eens aan. Nooit kunnen zeggen hoe je je voelt, Nooit kunnen zeggen wat je bedoelt. Maar er zitten woorden in mijn hoofd, Woorden die ik aan niemand kwijt kan. Het voelt alsof ik doof ben,…

Het gaat in traag tempo of juist niet, het gaat gestaag, maar als het gaat dan gaat het ook rollators en driepoten in de gang de deur op slot niemand mag eruit. Geeft een gevangenisgevoel. Je zit aan een tafeltje, heel alleen met het hoofd op het blad. Als ik bij je zitten ga en mijn hand op die van jou leg, til je langzaam je hoofd op en…

Kinds geluk. Geboren als roze of lichtblauw mama houdt zoveel van jou oma pampert ietsje terug in tijd ze is weer moeder's kleine meid dank u Altzheimer voor de tweede jeugd is dit geen dubbele levensvreugd kinderlijk blij zingt nu het grootje hoe zachtkens verglijdt mijn bootje..…

Ze zeggen dat ik verder moet, maar ik weet alleen niet hoe. Ze zeggen dat het slijt, maar ben ik daar aan toe? Ik wil nog steeds, nog elke dag, een traantje laten gaan. Want leven zonder jou, kan ik nog lang niet aan. Ik twijfel en ik vraag me af, of dit gevoel ooit went. Of lachen ooit nog kan, nu jij er niet meer bent...…

Zorg voor elkaar en nieuwe solidariteit Dat zijn de pijlers van dit kabinetsbeleid Volgens mij zit de kneep 'm daar nou net, Want met het zorgstelsel van dit kabinet, Raken we vanzelf massaal aan de pillen, En hebben ze ons precies waar ze willen. Volgt er weer een maatregel van JeePee, Dan pak je gewoon een valiumpje of twee. In de portemonnee…

Ik twijfel en ik staar. Mijn hart doet pijn, mijn hoofd doet raar. Vage gedachten die niet kloppen. Ik kan mijn gevoel niet stoppen. Plots wordt het stil. Een stem zegt:'Is dit wat je wil?' Ik zwijg en hou mijn adem in. Maar de stem wil antwoord en haar zin. De stem komt regelrecht vanuit mijn hart. Het zegt:'Ik wil een nieuwe start' Ineens…

Soms, als het ons even teveel wordt, wil je naar een plek waar het leeg is. Ergens waar niets is geen gedachten, geen stemmen helemaal niets. Een plek zonder kleur geen enkele afleiding het is zwart. Ik staar in de leegte mijn hoofd ongevuld niets dringt door. Ik zie niets, ik hoor niets, er is niets...…

Mijn dromen brengen me naar een plek, een plek ver van hier. Ergens waar ik kan leven, zonder alle ellende in de wereld. Mijn dromen bieden mij een kans, om mijn wensen te vervullen. Om te kunnen fantaseren, hoe ik mijn leven het liefste heb. Mijn dromen zorgen voor veiligheid. Ik heb geen zorgen meer en fantaseer erop los. Doe dingen…

Het geluid is verstomd, de stilte is ingetreden. De stem heeft plaats gemaakt, voor een stilzwijgen. De stralende ogen, zijn dof en kijken in het ijle. De woorden zijn geen zinnen, alleen onverstaanbaar gebrabbel. Geen emotioneel moment meer alleen agressie tegen …. niets. Ik zou bij haar willen zijn, in haar wereld zonder begrip.…

Roken is ongezond maar ik mis de rokende tekens in zijn ruimte de perfect met trots trillende lippen gevormde cirkel dansend op de klanken van –ons- zingend fladderende kanaries en mijn vinger mag de cirkel verstoren schrijven met zijn rook ‘Opa ik mis jouw ruimte!’…

Soms wil ik vluchten midden in de nacht zonder iets. Alleen mijn gedachten in grijze tinten verpakken en even gelukkig zijn. Vluchten naar een stad waar leven is en waar mensen samen echt zijn en terug komen tot zichzelf zonder zelfbedrog om wie ze werkelijk zijn of willen zijn. Echt ! Een stad waar eenzaamheid waar ,…