Je tranen, rode ogen zoveel verdriet. Ik wilde je troosten maar kon het niet Ik stond daar maar m'n gedachte was leeg Ik wilde je troosten maar zweeg Mijn hand op je schouder een klopje op je rug Ik wilde je troosten maar wist niets zo vlug Een zakdoek, wat water zou je graag helpen, echt heus Ik wilde je troosten…

in gekoesterd verlangen schuilt haar hoop nooit opgegeven ontwijkt zij de dood omhelst door liefde geraakt in pijn in haar ogen schuilt leven vastberadenheid want levensecht droomt zij haar dromen waar handen raken angst verdwijnt en de stilte schreeuwt oorverdovend haar lach betraand voor eeuwig vrij…

soms heel even bekruipt me het gevoel dat niemand snapt hoe ik me voel. voor de buitenwereld iemand die altijd loopt te stralen maar niemand ziet dat ik blijk te verdwalen, verdwalen in emoties,gevoelens van vreugde,gevoelens van verdriet. de vreugde laat ik zien maar het verdriet niet. dus oordeel niet te snel over iemands vreugde…

Achter al die vrolijke noten schuilt een gezicht vol verdriet. Al zou ik het uit willen leggen lukken zal het mij niet. Ik wil wel schreeuwen van de daken hier sta ik; KIJK naar mij. Maar ze zullen doorlopen en allen gaan aan mij voorbij. Ook ik heb wel eens behoefte aan een liefdevolle arm om me heen. Maar hoeveel mensen er ook zijn…

De rusteloosheid is te voelen trillend en dolend op straat verslagenheid komt kroelen depressies staan plots paraat Niets houdt de angst tegen de dood spookt door je kop je hart wil het overwegen maar je verstand zegt stop Je staat er helemaal alleen voor maar niemand hoort je klagen en ondertussen ga je door met je eigen schaduw te…

Wanneer de stralen van de zon en de maan elkaar kruisen, gaat de zon onder in een zwoele dans van exotische kleuren. In een eindeloze sfeer komt de maan op en omarmt de wachtende nacht in een uitgestrekt zicht boven de horizon. In het absolute niets van deze gouden avond, walsen mijn ogen met de sterren en vlecht ik deze pure schoonheid…

Hij downloadt zijn optimisme en zeurt niet over zieltekort. De nieuwe tijd is schitterend, een mond vol toetsenbord. (deel van Joost Zwagerman gedicht uit hoofd geciteerd)…

Zij ademt zijn naam in een ruit vol waas als druppels vocht lopen de letters door haar leven Zij fluistert zijn naam met zachte klanken klinken klinkers als een streling in de zwoele nacht Zij roept zijn naam met uitroeptekens even raakt het hem maar door gehard glas isoleert zijn gevoel Zij schreeuwt zijn naam met harde klanken…

De sterren glijden weg op de eerste dronken stralen van het speelse morgenlicht. De zon gaat waarheen ze wil, op zoek naar een kier vindt ze jouw slaperig gezicht. Loom liefkoost ze jouw gapende huid wanneer jouw ogen verward de aarde raken. Kwetterende vogels bezingen het ontwaken van de dag, geeuwend boven de bemoste…

Sporen in het zand vervagend naar de zee, met jouw hand in de mijne want ik liep met je mee. De golven van het water zij kwamen dichterbij overspoelden onze voeten van jou en ook van mij. De wind wordt sterker wakkert langzaam aan, we kunnen niet meer verder en blijven even staan. De tranen in je ogen vallen langzaam langs je wang…

De eenzame zee houdt mij gezelschap op het strand ik trek de avondzon als een deken over mij heen mijn blote voeten vrijen lieflijk met het warme zand en ik voel me heerlijk hier zo moederziel alleen...…

Een oude verwaarloosde vrouw gerimpeld gezicht en vaalgrijze haren heeft haar leven lang gewerkt om voor haar kind'ren te sparen. Vier in totaal had ze er gekregen één dochter en drie zonen, ze gingen allen uit het ouderlijk huis wilden niet meer bij haar wonen. Nu het einde in zicht komt van het vrouwtje zo teer komen de kind'ren naar…

Wat zal er toch gebeuren als ik in de hemel kom Zal mijn papa mij wel herkennen draait hij zich dan wel om Ja wat zal er toch gebeuren als ik in de hemel kom Zal ik hem wel herkennen draai ik mij dan wel om Ook al zal hij veranderd wezen Zijn ogen of zijn haar Maar in mijn hart zal ik hem vinden Ik voel zijn liefde, warmte Ik voel het…

Het is over, voorbij Er valt niks meer te redden Alles ben je kwijt Waar het heen is gegaan zal je nooit weten Het is weg Weg gesleten…

als ik meega met de wind zo maar naar verre streken krijg ik dan heimwee naar mijn lief als ik daar los kom van de wind daar in die verre streken weet ik dan wel hoe het leven gaat als ik daar adem van die wind in die vreemde streken mis ik dan mijn hartedief want vaak is die wind ginds in die verre streken toch ook maar lucht gebleken…

Als ik er ooit niet meer zou zijn, wanhoop dan niet. Laat ik niets meer van me horen, bén ik er dus niet meer, heb dan op gepaste wijze, verdriet. Natúúrlijk mag je óm me huilen, láchen mocht tenslotte ook. 't Zijn juist dié emoties, die horen bij leven én bij dood? Dus als ik er ooit niet meer zou zijn, mis me dan gewoon, huil en lách…

hand in hand lopen wij door straten te schandalen gevangen in spanning verlangend naar passie verward en bereid samen te dromen negerend dat morgen verdwaald in elkaar werkelijkheid daar is en afscheid zal komen…

Ik ben verdwaald in mijn eigen schaduw strompelend in een doolhof van schemer een door de groep verlaten zwaluw ongewild een schichtige deelnemer De weg naar schittering is te lang onontgonnen gebied zonder vrucht ploeterend door uitzichtloze dwang ontelbaar veel wolken zonder de lucht Het hiernamaals lonkt met haar veren prachtige droomtooien…

Voorzichtig, heel voorzichtig raak ik je aan met mijn ogen in een droom van verlangen… Langzaam, heel langzaam omring je mij met warmte in het duister van genegenheid … Zachtjes, heel zachtjes spreek ik woordjes van liefde in het licht van hoop...…

mag ik slapen in jouw armen mag ik wiegen als een kind mag ik even komen schuilen totdat ik hier mijn rust weer vind ik wil slapen in jouw armen ik zoek jouw warmte ik ben zo koud, hier kan ik me veilig voelen omdat ik weet dat je van me houdt laat me slapen in jouw armen laat me dromen iedere nacht laat me denken aan de dag…