Jij, jij maakt iets los in mij Blijdschap, vreugde, verdriet Benoemen kan ik het niet Jij, jij maakt me soms heel blij. Jij, jij kent mij door en door Positief, negatief, helemaal Af en toe niet normaal Jij en ik spreken dezelfde taal. Jij, jij maakt iets los in mij Jij bent het helemaal !…

U weet wel, van de oude man die altijd rondjes liep? Plotseling is hij ziek geworden hij kreeg gewoon de griep... Ik miste hem toch al op straat? en ik zag hem ook niet meer Maar vandaag hoorde ik het bericht De oude man... die is niet meer! Dag oude man, ik had je nog zo graag één keer willen zien... Heel plotseling bent u uitgestapt…

Als ik een toverstokje had, zou er veel veranderen. Ik ging dan elke dag op pad, en keek ook eens bij anderen. Of ze wel gelukkig zijn, en vooral ook gezond. O, wat lijkt me dat fijn, met zo'n stokje de wereld rond.…

Voor jou zet ik mijn masker af Met jou speel ik geen spel Je mag me zien zoals ik ben Maar bang maakt het me wel Voor jou zet ik mijn masker af En hoop dat je dan ziet Dat ik gewoon een jongen ben Die lacht om zijn verdriet Voor jou zet ik mijn masker af Ik heb geen muren meer Omdat jij net zo kwetsbaar bent Leg ik mijn wapens…

De klap kwam hard aan, ook nog eerder dan gedacht, ik had er nooit naar toe moeten gaan, maar wie had dit verwacht? Een beetje tegenslag was te voorspellen, maar van ruïneren sprak men niet, nu kan ik wat ik wilde niet meer navertellen, omdat men mijn beelden niet ziet. En ze omschrijven is te veel gevraagd, zoiets maakt niemand mee, ik…

Ik leefde van dag tot dag, want morgen was vandaag toch niet, totdat ik eens een keer verder zag, zoals iedereen dat altijd al ziet. Dus keek ik verder vooruit, een toekomst ging aan mij voorbij, maar mijn boek is nu al uit, voordat het heeft geleefd in mij...…

in de kamer zit een vrouw starend de muren om haar heen zijn vuil het behang gescheurd haar ogen dof en gesloten ze begrijpt het niet alles heeft ze hem altijd gegeven haar handen haar ogen haar geest haar lichaam en nu na jaren van dankbaar gebruik heeft hij haar verlaten ze voelt zich vuil haar gevoel verscheurd ingeruild…

Ik probeer jonge mensen te begrijpen Die het hebben over snijden en pijn Het doet mijn tenen samenknijpen Dat iemand zo wanhopig kan zijn Is de wereld dan zodanig vergeven Nergens meer een luisterend oor Het gaat hier om een mensenleven Waarom krijgen ze geen gehoor Er moet toch iemand zijn om mee te praten Ongeacht of de kreet gemeend…

Diep in mij...rust, berusting..., alsof de zee zijn golven inhoudt rimpelloos aanvaarden dat er geen rotsen zijn. Zou een Vlinder kunnen zwemmen? Zolang de wind blijft liggen zal het gaan, tot aan de overkant. Misschien ben ik een Vlindervis die onpeilbaar diepe gronden bezwemt of Notabene van Zeeuwse komaf, Luctor et Emergo, You never…

Gedachteloos lopende woordeloos denkende wacht ik tot het donker mij inhaalt.…

Lachen is lichaam glimlachen is ziel Lachen is hebben glimlachen is zijn Lachen is ontlading glimlachen is sereniteit Lachen is vuurwerk glimlachen is blijvend licht Lachen.....de mooiste expressie van een gezicht!…

Na de schok Was er acceptatie Je zei: als ik sterven ga Wil ik geen reanimatie De afspraak die we hadden Om waardig te kunnen gaan Niks geen kasplant Maar een menselijk bestaan We hebben als gezin Een tijdje intens geleefd Genoten van wat we hadden Alles in een roes beleefd En toen was de tijd op Je zei: nu wil ik dood Het is mooi…

Dichten is een vorm van rijmen, Zinnen aan elkaar verlijmen, Een kop, een staart, een middendeel, Zo vormt het samen een geheel. Behalve als het niet lukken wil, Dan slaakt de dichter soms een gil, Waarom krijg ik het niet voor elkaar, Twee zinnen te maken tot een paar. Wanneer je even het verband niet ziet, Helpt een woordenboek meestal…

Wolken verdwijnen Nemen gedachten mee Vliegen door stormen Ver over land en zee Gedachten vervliegen Verdwijnen in lucht Stormen nemen af En ik denk, zucht...…

In de klas voel ik me felgeel Normaal voel je je doodgrijs Maar wij hebben een knalrode meester Die altijd vrolijk doet. Zijn lessen zijn fluoblauw Op het einde van de dag Bezoek ik mijn mama in het ziekenhuis WIT Op…

gouden haren, als stralen van de zon blauwe ogen waar ik zo in zwemmen kon het niet geloven toen ik zijn liefde won dat een jongen als hij zoveel van mij houden kon nog steeds dat diepe ongeloof zijn ogen starend in de mijne mijn hele lichaam, diep verdoofd ik ben voor altijd de zijne dan opeens zijn zachte hand zacht strelend over…

Verdriet, meegevoerd door een storm van tranen. Pijn, opgeslorpt door een zee van zout. Machteloosheid, gebroken door een orkaan van gevoelens. Voortleven, een doodse stilte omsluit mijn hart en stilt de zilte druppels in mijn lichaam.…

op zoek naar mezelf, grenzen verleggend al balancerend op het dunne koord voortdurend de lat steeds hoger leggend wordt vanwege mijn grote haast steeds mijn wiebelig evenwicht verstoord en stap ik er elke keer weer naast op zoek naar mezelf, een ideaalbeeld creeërend heb ik de eerste helft al achter de rug ondertussen af en toe mezelf…

Geen woord komt er meer uit mijn strot, onze relatie blijkt te zijn als fruit..verrot. Geen sprankje vertrouwen is er meer, door dat liegen keer op keer. Wat blijft er dan nog over toch, van dat eens zo leuke joch.. Beiden zijn we veranderd in wat we nu nog zijn, en het scheiden moet,al doet het immens pijn. Uit elkaar..om nog te redden,…

Ik puzzel van links naar rechts, van rood naar groen Ik tover in mijn hoofd, ik kan een voorstel doen Ik denk niet na, al is het nog zo vroeg Levenloze dingen zijn niet genoeg Smeed mijn plannen in de smeltkroes Totdat alles draait voor mijn ogen, ga ik in een roes Neemt het gif de overhand Op de tast voel ik, haal mijn kop uit…