Als de avond zich verweeft met de nacht en ik m'n blik hemelwaarts richt staan sterren te stralen in zilveren pracht en het schijnsel van de maan de aarde verlicht dan ervaar ik een stiltemoment en vraag mij af in welke wereld jij nu bent…

De zon gaat onder hij schijnt bloedrood de hemel kleurt het is een wonder wat daar gebeurt. Ik laat mijn gedachten gaan en raak ontroerd door deze sfeer. Ik blijf nog even staan en verlang op dit moment niets anders meer...…

Stel je voor: We lopen samen, Ik laat iets vallen, Ik raap het op van de straat, Een auto kan niet remmen, Wat dan? Stel je voor: Je komt thuis, Je zus is er niet, Je ouders zijn er niet, Alles is over hoop, Wat dan? Stel je voor: Je loopt naar huis, Je ziet een man en een vrouw, De man lacht, De vrouw gilt, Wat dan? Stel je…

Geruisloos, stil zijn mijn gedachten niet langer ben ik nu bij machte om zelfs het kleinste woord te horen. Ik ben in gedachten verloren. Waar zijn de zinnen die ik maakte waarmee ik ziel en harten raakte, kon laten zien wat we bedoelen of emoties laten voelen? Mijn hoofd is leeg, mijn hart is stil, mijn ziel en zaligheid zijn kil en al wat…

Onstuimig hart vol van verlangen ik sluit je in mijn armen. Hart dat houdt gevangen behaagt, vlamt op in rood met wilde, hartstochtelijke passie galopperend als een vurig paard heb ik je weer beteugeld tot kalmte bedaard. Bonzend hart jou koester ik om al wat je me geeft om het sneller kloppen te weten dat ik leef.…

Als je iets moois beleeft in je leven, geniet je van dat moment. Want je beseft het duurt maar even. Je kunt er niet goed tegen dat het voorbij zal gaan. Kon dat mooie moment altijd maar blijven bestaan.…

Velen emoties gaan op en neer wandelend door je gedachten en dat wel honderd keer. Soms zijn we boos, hebben we verdriet of pijn, zijn we terneergeslagen, het is te begrijpen, hoe dat moet zijn. Toch in de stilte, een hoekje heel klein, zijn de de emoties ineens niet meer zo klein. teleurstellingen in onze dagen blijven ons plagen…

Hoe zijn toch je levenloze gedachten, je zwarte nachten en dagen die geen lichtsporen meer verdragen? En hoe zijn je woordenloze dromen die zo onvolkomen en chaotisch, grotesk zijn en psychotisch? Ach, hoe is toch je diepste verdriet, wat je niet ziet, wat je niet kan horen in bodemloze afgrond verloren? Hoe eenzaam is je arme ziel de peilloze…

Spreek ik in een vreemde taal? Is mijn stem soms veel te zacht? Zijn mijn woorden overbodig? Of niet dàt wat men had verwacht? Praat ik tevéél van gevoelens? Gedachten die men niet herkent? Wens ik te vaak op een wonder? Dat een ander mij ook ziet... Niet met ogen maar met gevoelens, voor mij zo simpel voor…

Geen inleving geen empathie niets meer dan de eigen wens Het is hen om het even wie dat is het egoïsme in de mens Naleven van hun eigen dromen puur en alleen op henzelf gericht Voor problemen van de medemens sluiten ze liever hun ogen dicht Alles draait hier om eigen gewin negeren van andermans gevoel Groot voelen zonder mededogen iemand…

Het afscheid namen wij in stilte als twee grote mensen Zij doofde het licht te vroeg uit verbrak haar rozenkrans en verdween voorgoed…

als woorden niet langer meer woorden zijn maar enkel nog schaduw van wat ooit is geweest, als de pit is verdwenen enkel de lege schaal nog rest schort er dan niets aan de geest? als een ja verwatert tot een ja-maar, of nog erger tot een ik weet het nog niet of laat maar voor mij is dat al heel lang voorbij! droogt dan de bron…

Soms wil je begrijpen of begrepen worden Zoals na eb de vloed komt en de zon de maan verdrijft Soms wil je enkel voelen als een bloemknop die ontluikt geurend zacht als fluweel strelend door je hart Teder en oprecht bloeiend en groeiend Soms wil je vluchtten in oases vol met rust Jezelf zijn en dromen in armen vol liefde versmelten in…

Angst voor wat kan gebeuren en die zijn herinnering verliest in het moment zal veranderen in een veelkleurige bloem van liefde en veiligheid. Maar als angst haar vruchten blijft dragen in het licht van de dagen die zijn geweest zal in de greep blijven van haar triomftocht. Ze zal zeggen: ‘laat mij het lied maar zingen van…

Mijn masker is afgezet Ik heb een nieuwe stap in de goede richting gezet Ik zal vechten tot het eind Dat masker was slechts een teint…

Mooie goudgele zon schitterende gloed Zo strelend en warm goed voor het gemoed En de wereld is mooier een glimlach ontwaart Zomer gevoel raakt je hart en het is nog pas maart Laat haar vooral schijnen kriebelen over je gezicht En koester het moment dat ze het leven verlicht…

Het gedeelte van mijn geest dat deint in de wind Voelt zich prima Het gedeelte dat uit de wind zit In de luwte van mijn hersengolven Voelt zich achtergelaten Weinig te doen maar wil zoveel Tijd om mijn hoofd te draaien…

Open kaarten op de tafel het einde van een lang en moeizaam spel Zie ik eindelijk je ware gezicht het begin van een hernieuwd vaarwel Open kaarten voor je neer keren zwartgekleurde harten zich van mij af Het moment waarvan ik later zeg dat de droom van gisteren het dan toch begaf Nu ben je nog in leven een herinnering die…

Mijn gedachten en gevoelens worden de vrijheid geschonken en vliegen weg als mijn glimlach zich uitstrekt over mijn hele lichaam. Vanuit een diepe diepte wordt er dan een spel gespeeld met de vruchten van blijheid en diep vertrouwen. En de glimlach blijft fonkelen gelijk een juweel en heeft alle duisternis weg genomen in…

Doelloos en gevoelloos dwaal je in het rond onrustig is het van binnen je hebt drang maar je weet niet waar naar toe eindeloos is je weg je loopt en je loopt naar iets waar je op hoopt?…