Stadsstilte

De stad ademt uit
een stap verdwijnt in de nacht
ik hoor mijn stilte


Stad ademt uit, een stap
verdwijnt in de nacht, straten gloeien
nog na terwijl licht zich terugtrekt. Alles mag even
vertragen, en ergens tussen de voetstappen hoor ik mijn stilte.

Een lantaarn brandt boven
een lege stoep, waar nauwelijks iets
beweegt. Geen stem die iets vraagt, geen geluid
dat zich opdringt, alsof ook de avond hier genoeg is om te bestaan.

Tussen de gevels stroomt
lucht haast niet, maar een kleine klank
is hier hoorbaar. Mijn rusteloze gedachten verliezen
langzaam hun gewicht, tot ik alleen nog luister naar wat er klinkt.

En gaandeweg ontstaat een
horen voorbij woorden, waar de stad ademt
en niets van mij verlangt. Elke toon vindt zijn eigen plaats
in het zwijgen, en even voel ik mij verbonden met de aanwezige nacht.

Biografie van deze schrijver

eenzaamheid individu filosofie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 444