De lentebloesem lucht die de koude ontvlucht, mijn neus verlucht, mijn trilhaar bevrucht. Zonnestralen dansen door ontluikende takken. De ochtendmist glinstert over versluierde velden. De herinnering aan de lucht die mijn wezen verzucht naar nieuwe gedachten in lentes liefdesvlucht.…

als je smelt en wegdrijft als je dat is overkomen dan heb je dat gevonden waarmee je hart zich als nooit tevoren mee vol zal laten stromen dan is je hart ingenomen door die juiste tonen zoiets heerlijks wat beklijft voor altijd elkaar bewonen voor eeuwig samen voor eeuwig verbonden…

(V)luchtig gefladder op golven van lentewind Tere flits in kleur.…

“Kom van dat dak af Waarschuw niet meer” Wat een flauwekul Laat toch die mensen Laat toch die lui Lekker lui op het dak Wijntje, hapje, sigaretje in d’r hand Een uitzicht om wauw van te zeggen Lucht om lekker te happen De zon om lekker bruin te worden Het leven in de Jordaan Speelt zich niet alleen op straat, cafe en huis af Maar ook…

Ik heb niet veel nodig om mijn wereld te creëren. Ik trek me terug in mezelf en begin te fantaseren. Wanneer de belevenis heerst zonder die te begrenzen. Beleef ik mijn mooiste dromen en vecht met mijn wensen. Wanneer de levendige kleuren mijn hoofd binnendringen. En de zuiverste noten de liederen zingen. Wanneer mijn hoofd overloopt…

In het donker van de nacht, als mijn gedachten dwalen, komen er herinneringen. Ik kan ze zelf naar boven halen. Ze bewegen, ze praten, maken gebaren. Ik zie ze zoals ze waren. Zelfs bloemen zie ik. Zie hun kleuren, ruik zelfs hun geuren. Het is wel aangenaam daar te vertoeven. Het maakt je blij als je ze in gedachte ziet. Maar ik realiseer…

Het wildgroeiende groen door de zon belicht De mooiste bloem die voor het onkruid zwicht Hoe langer de tijd verstrijkt, Hoe meer kleur voor het groen uitwijkt De gele schijn, zo fel op het niet onderhouden leven Bomen zijn niet omgekapt, zaadjes blijven nutteloos in de rondte zweven Paden worden langzamaanaan onbewandelbaar De stammen drukken…

Gebaseerd op een gedicht van Gurien Kwantes die er niet meer is! Kijkend naar het nest in de waterplas, waar voorheen nog eieren lagen zie ik moeder en kindjes door het water waden, ze zijn het nest uit, spartelen met moeder mee! Denkend aan het uitvliegen van kinderen, gebeurde bijna hetzelfde met dat verschil dat er geen water bij te pas…

Mijn geraniums staan buiten, heel fleurig tegen het groen. De rode bloemen wiegen zachtjes in de wind, heel zachtjes, alsof hij ze teder bemint. Ze komen mijn terrasje kleuren. Hun geur vermengt zich, met de geur van blauwe regen, overdadig bloeiend in de lentezon steeds weer kom ik nu de lente tegen. De mezen komen kijken. Duikelend…

Het bedje netjes gespreid. Kleuren in alle verscheidenheid. Benieuwd komen de bloemkopjes kijken. Onbewust het perspectief verrijken. Aandachtig bekeken lijkt het net een lapjesdeken. Alle kleuren mooi geschikt. De eentonigheid doorprikt. Een fleurige festiviteit. Een loflied van uitbundigheid. Bloemen met lachende gezichtjes. Streling…

Een dichter uit oud zuid Geen naam maar wel een huid. Een stam zoals de eik Geen rang maar gelijk. De een een schilder van t 'HOUT De ander schrijver in 't WOUD. Meander de wegen met pen en eerlijkheid. Mooi zo deze gelijkheid.…

klootzak kon je niet eventjes toeteren hem of haar laten schrikken of op laten vliegen de ruimte geven om verder te leven hij tolde nog even om z’n as veren vlogen uit z’n jas daalden naast hem neer in z’n bloedplas moest ik het laten bij foeteren? niet zonder zonde wierp ik toch de eerste en enige steen dwars door z’n autoruit heen…

Wat werd er geroepen, alsook geklaagd de afgelopen dagen, of waren het weken, een ieder die je hoorde had het over: de regen die smakeloos naar beneden viel! Wat werd er gemopperd en ook wel gevloekt als er opnieuw een bui omlaag kwam de zoveelste al deze keer, jemig: wanneer stopt het eens een keer? Na dagen van miezer, harde stralen en…

Er zijn zoveel zonsondergangen, zoveel boeken, zoveel steden. Er is zoveel verlangen zoveel verleden. Er zijn zoveel plekken, panden polders, sloten, bomen. Ze gingen in je landen. Ze voeden nog je dromen. Er zijn zoveel mensen die je in de ogen zag. Over al die grenzen steeds weer een warme lach. De kleuren, de reuk, de smaken de…

heel langzaam zullen we elkaar verlaten jij mij of ik jou en toch zal ik bij jou blijven of jij bij mij in gedachten zie je daarom gaan we elkaar nooit echt verlaten maar ooit ooit zullen we toch in elkaar een beetje meer of minder vervagen maar omdat nu verlaten te noemen nee dat is het niet immers we zullen elkaar nog…

Met de schemer in het gezicht, de avondzon in beide handen. Het oranje oog kijkt over landen naar het dampend tanend licht. Ik zie de laatste schijn steeds lager, hoe het zich een uitweg baant. Tot de westenwind de ogen traant. De kleuren worden langzaam trager. Dan is er niets meer dan gedacht. Een dromend staren over zee. De schemer…

natuurlijk respect voor de Nederlandse majesteit maar er is een grens vervul alstublieft lieve dichters mijn hartenwens bestudeer het verharde gezicht bij het aankomend jachtgedrag een totaal andere uitstraling des Konings geheel anders als normaliter zijn stralende lach…

de dovenetel luistert niet de ogentroost biedt geen soelaas voor mijn verdriet het ochtendgloren wou mij ook al niet aanhoren zelfs het viooltje streek niet over haar hart en liet mij achter – totaal verward vanochtend liet de ochtenddauw mij ook al alleen staan in de kou en toen ik de vroegste vogel mijn probleem had voorgelegd…

Er is helemaal niets echt mis, met angst en met verdriet. Met depressie af en toe. Signalen zijn het die signaleren, dat er straks iets mis kan gaan. Dat veel dierbaars al verloren is. Er is iets mis met onze illusies, dat altijd alles goed moet gaan, wanneer we gevoel ontkennen. Dat anderen zo denken moeten, zoals wij dat doorgaans doen…

Moet opnieuw straks een reserve- keeper de strafschoppen keren zegt Jasper in de pers met verve dat ie goed kan delegeren.…