Zij, dat meisje Dat je nooit meer vergat Waar het verhaal altijd meerdere kleuren bij bevat Zij, die nooit meer vergeten kon gaan Bleef bij je Alsof haar geest met je mee was gedaan Ze was mooi, lief en intelligent Niets wat aan haar kon tippen of bij haar in de buurt kwam Ja, zij, dat meisje dat er altijd was En nooit meer zou vergaan…

hoeveel talen je ook hebt leren spreken hoe ver je ook reist hoe groot ook de wijsheid die je ermee hebt bereikt ooit zul je ervaren na alle wereldzeeën te hebben bevaren dat je aller diepste gevoelens voor altijd daar gedijen waar ze oorspronkelijk ooit thuis waren want wat is gebleken je oren kunnen alleen daar de waarheid…

Verlaten tussen onkruid en struikgewas, staat wat eens een huis was. Een dak vol gaten, de ramen zonder glas. Eens woonden hier mensen. Leefden hun leven, met al hun dromen en wensen. Nu rest verweerde steen en rottend hout. De kachel brandt niet meer, het voelt hier koud. De neergaande zon, kleurt de lucht in alle tinten rood. In de…

Mag ik sterven op jouw lippen, als het ooit zo ver mocht komen? Mijn hele leven laat ik dan voorbij komen op jouw wangen. De tranen zullen stil zijn als ik mag gaan. Wij waren verbonden, maar nu moet je mij voor altijd laten gaan. Lief, ga verder met je leven, ook al zal het leven niet meer zo zijn als met mij.…

Zee, op deze zomeravond zijn wij aan elkaar gelijk het warme zand heb jij om wille van het tij met rust gelaten, weldra komen er verliefden samen, tot aan je grens die vloedlijn heet wachtend op de zon die afscheid neemt, hopend op het groots moment van zonnerond op horizon sprekend avondrood, over afscheid en de wederkomst sprakeloos zien…

Neen het was geen splinter, splintertje waar ik in liep, ik liep in een balk van herkenning, erkenning, bekenning respect, verwondering en bewondering n.a.v. de toelichting op zijn boek ‘Confettieregen’ zijn inspirerende wervelend verhaal aan tafel bij de DWDD van TV-meester Matthijs van NIeuwkerk door Splinter Chabot, zoon van Bart daar…

Ik zie de sterren altijd stralen dat zij schitteren waar ik ’s avonds bij kan haar lach als een souvenir in mijn brein gekleurd zoals iedere zonsopgang ons geboren verhaal in geschiedenis is geschreven uit mijn droom in een roman. Bij dageraad dobberend in violet uitgesproken gevoelens in een lege fles geleid door de deining aan…

Ik telde de beelden, die in mijn dromen verschenen. Waar de jaren zijn gebleven, dat weet ik niet meer. Toen ik mijn omdraaide, waren ze in gisteren verdwenen. Ieder beeld was een verhaal, van lang geleden. Het voelde als een rivier die zich splitste, waarin de tijd voorbij was gegleden. De beelden van vroeger worden steeds sterker, naarmate…

probeer als je kunt je lach te laten glimmen verdrijf daarmee rondom voor jezelf en die ander de donkere schimmen geef de zon in je leven de ruimte om zoveel mogelijk schijnen en overdonder hiermee de negativiteit zodat die z’n biezen pakt en weet ik kan beter maar verdwijnen ga glimmen en ook al is het einde minder mooi probeer toch…

vier het grootste feest nog groter dan er ooit onder of boven de rivieren is geweest zonder drugs of drank en debiele liedjes verjaag die zware gedachten die je zo vaak stiekem staan op te wachten versier en maak plezier hang ze op de slingers deel uit de toeters en de bellen laat jou jezelf vertellen dat het enige ware feest het…

Evangelische gelovigen kunnen hun geluk veelal niet op ze zijn zo in de Here Jezus ze zijn zo met God ze zijn zo vervuld van de Heilige Geest dat die eenvoud die blijdschap geestelijke bezit van hen neemt hen volledig inneemt en overneemt en hun tongen juichend spreken: “Halleluja, amen, Halleluja, amen de Heer is goed de Heer is…

eerst nog wat schuchter zoekt de dag z'n stek dan breekt de zon het wolkendek voel ik de streling op mijn huid... de tederheid voeten uit…

Vlaams rusthuis was in quarantaine corona besmette Germaine* ze was nog heel vief had zelf een jong lief die uit angst vertrok met Elaine*…

opgestaan en flink verschoten kijk ik nu echt zo scheel nee, warempel mijn oogwit... geel het lachend mondje bleef gesloten. de dokter zei: ik ben geen moeial maar ga jij nog een huisje bouwen constant sleuren en werk versjouwen want ik zie reeds steentjes in je gal. ja, ik heb het weer gevangen door welvaart en van drang gebrast en feesten…

januari februari maart... het seizoen vliegensvlug aan flarden tijd heeft dikwijls heel veel haast dus klamp ik aan met een zweem van angst voor het onzekere…

Als ik diep wil schokken diep van binnen wil huilen het wil uitsnikken van verdriet dan zoek ik op YouTube naar orgel-improvisaties met samenzang niet ritmisch dan voel ik zo sterk er is niets veranderd en er zal niets veranderen ik troost me met het lef dat ik dat leven aan durf ook al vinden velen dat het wel met me meevalt…

Eens was "Corona" een "top" sigaar van La Paz. Nu ben je de "Sigaar" als je er te dicht bij was.…

Hij was bezeten van de dood, totdat de dood bezit van hem nam...…

Sprekend de moeder wat lijkt zij/hij op z’n vader op z’n opa, oma, tante, oom, neef, nicht uiterlijk vertoon allemaal bij de geboorte, het nieuwe leven van een baby, mensenkind; meisje/jongen het is de toon die de muziek maakt afwachten dus, zijn/haar smaak gun het kind z’n eige z’n eigen unieke ik sprekend zichzelf!…

Paus Fransiscus in Vaticaanstad wou weten of hij corona had zijn test negatief sprak hij positief dat hij voor Wereldgezondheid bad.…