Ik trok niet weg. Maar de affectie vertrok. Tussen de plooien van jouw lach. Ik achtervolgde. Maar ik vond geen glim. Door het bewonderen van jou dag. De essentie verloor. Van de fabelachtige pracht. Het zonlicht wat ik altijd in jou zag. Het wonder vertrok. Maar het gevoel bleef betrouwbaar. Ik bewonder jouw aantrekkingskracht.…

Dromend lig ik in je bed en voel dat je naar me kijkt Ik open mijn ogen en staar in bruine ogen die van me houden Kijkend dwars door je heen, naar je ziel zo lijkt Is het mijn hart wat ik niet durf te vertrouwen Mijn best gedaan om niet voor je te vallen Om een stukje van mezelf niet aan jou te geven Gesaboteerd, verprutst, ons geprobeerd te…

Ontdekking (II) Vaag, reëel ongrijpbaar, voel ik de draden Althans, als ik deze samen met jou in zeer pure momenten van afweging... Uitvinding (III) ... ...bijeen kan brengen tot, zeg maar grote bol Deze liet ik van de berg afrollen Bij aankomst be- neden bei- de een begin…

Wanneer de toekomst onze paden van elkaar verwijdert, laten we dan in het heden blijven. Als we afspreken dat we altijd bij het aanbreken van 'de dag van vandaag' naar ons hart luisteren, dan is waar niet meer van belang, alleen hoe speelt dan nog een rol. Zolang onze harten met elkaar verbonden zijn maakt het niet uit waar onze paden ons naar…

Als ik even kijk heel erg goed dan zie ik daar een engel in de sterren en ze groet Ze zwaait naar beneden kijkt me lachend aan voor niks me afgevraagd waar komt liefde toch vandaan Want als ik even kijk in de zwarte nacht daar bij die mooie sterretjes is een engel die houdt de wacht…

Jij zal daar staan met jouw haren in de wind ik herken je aan jouw gestalte ik weet dat ik op jou vertrouwen kan want jij bent de enige van wie ik weet dat jij deze rol voor me innemen zal.…

Als jij huilt voel ik jouw stilte. Jouw eeuwige rust rondom mij zweven. Als jij lacht voel ik jouw euforie. Mijn nachtegaal zingend als het leven. Jouw stilte omhelst de omgang van benaderen. Je praat zoals de wind suist door de bomen. Zo zacht en evenwichtig ritselen door bladeren. Jouw stijl bevat elegantie die niemand kan tonen. Als…

Daar waar ik leefde... en bestond voor jou, waren wij samen op aarde, al wat ik je gaf speelde tussen ons, neem ik mee in mijn graf.…

Als ik je zou kunnen zeggen Kunnen zeggen wat ik bedoel Als ik je uit zou kunnen leggen Wat ik voor je voel Zou je me dan vast houden Voor nu en voor altijd Me nooit meer alleen laten Vanaf nu tot in de eeuwigheid? Zou je me dicht tegen je aantrekken Me kussen, op mijn mond en op mijn haar Zouden je tranen mijn shirt bevlekken Zou je…

Als er ál wolven waren... zij leerden mij, ook wat mijn weg is. Wanneer duiven neerstreken, had kunnen blijken, op wie ik had mogen lijken... Maar, er was méér, dan dat: onwillig, willig ging ik zó ver, voorbij de grenzen van bekend zijn der beroemdheden. Ik moest verder; dat had ik mijn Lot beloofd. Niemand ooit op aarde, had zó stellig…

Geef me, alsjeblieft, nieuwe warme armen om mij heen. Armen die míj willen vasthouden... en geen ander! Jouw voorganger had zijn armen gebroken: want hij hield teveel van mij dan hij aankon. Bovendien was de zon uit zijn verleden! Nee, laat me vallen om me heen: jouw armen, ter bescherming tegen kou en wind... waarin het kind eindelijk thuiskomen…

Als ik in je ogen kijk kom ik bij m'n 'eige' Jij geeft vrijbaan in mijn (be)staan in m'n komen & gaan maar het 't liefste wil ik bij jou 'blijve'.…

Ik ben de dame met lichte geest en heldere ogen die in stille liefde van haar priester houdt nog het meest.…

Bij een ieder ver voorbij de jeugd met een vertrokken grijns van vergane glorie de kille mondhoeken moeizaam opgetrokken tegen de zwaartekracht moet staan een dapper dollend zonnetje dat zijn omgeving kan verwarmen dat spelend en ongedwongen met heel zijn lijf en leden naar jou schaterlacht…

boven de pagina's vallen m'n ogen dicht en dan droom ik van jou…

Diepgaande klanken van kerkklokken weerklinken. Een geschenk dat bij avondlicht was geschonken. Een euforie van overspoelde deining dat zij sprak. Was bij daglicht als in onbeplant water verdronken. De kerkklokken klonken harder dan tussen vier muren. Als een echo galmde het ja woord hier op grote afstand. Kerkklokken klonken ademloos genadeloos…

De weg naar jouw hart is geplaveid met tal van obstakels ik heb het geheim om ze te omzeilen ik zie anderen met hun tentakels jouw hart proberen te grijpen zij kunnen niet begrijpen dat jij voor mij bestemd bent geen ander mens kan immers bij je komen zij kennen de weg toch niet naar jouw dromen.…

Ze duiden en duidden op de verkeerde woorden. Zíj hoorden niet hetgeen dat ik dacht; ik werd verwacht. Alles wat zich aandiende in en tijdens het leven, in mijn leven: het doet me doorgeven! Met de correct, juiste boodschap in hoofd, in hart, nieren één van zuivere hoop te laten zegevieren!…

Jij en ik zijn elkaars woorden Jij de inkt,... ik de pen Jij de inspiratie,... ik de zinnen Jij de kaft,... ik van binnen Samen gebundeld en gekleurd door gevoel gekruid met verlangen gesierd met hoop. Samen beademen we het verlangen in onze vriendschap Wij willen elkaars woorden niet kwijt.…

fluisterend vormden je letters woorden tot zinnen stil luisterend vervlogen de letters je woorden, lief in loze zinnen in de wind…