Doezelig lig ik stil te kijken Naar de contouren om me heen Naar het licht door de gordijnen Ik mag mijn bed uit zo meteen Knipperende oogleden Vingers bewegen nog Hee, in mijn slaap niet overleden Nee, ik ben er nog… Een nieuwe dag, een nieuwe kans Kans om er wat van te maken Geluk ligt toch zo heel dichtbij Ik kan het met mijn vingers…

Onder mijn handen krijgen, In zachte klei verborgen, Haar vormen vorm, Vanuit mijn geheugenspiegel. De verhitting in de oven Maakt de beeltenis bestendig, Tot het valt uiteen In onherkenbare brokken, Zoals oude beelden verdwijnen Als in ’t geheugen, D’herinneringen langzaamaan Vervagen in de mist.…

Ik denk heel veel aan jou, Omdat ik zoveel van jou hou, Mij inspireert tot ’t schrijven Van gedichtjes over jou. Dan heb ik jou voor ogen, Zie ’k de fraaie vormen, Waarop jij kan bogen, Daaraan valt niet te tornen. Jij bent mijn muze, mijn geluk, Brengt mij dromen, Waarin jij mij brengt van stuk, Mij naar de hemel doet stijgen…

We worden geboren met een rugzak vol vragen, in een wereld die antwoorden verkoopt in pillenvorm. Elke angst een diagnose, elke traan een symptoon. We leren lopen op deadlines, ademen tussen afspraken door. De stilte is verdacht, de rust een luxe die we onszelf niet gunnen. En ergens, diep vanbinnen, fluistert een stem die we nauwelijks horen: "Je…

Als zwart een gele lijn is En wit zijn rode stippen Als rozen vliegen door de lucht En vogels doornen groeien Als water niet kabbelend stroomt Maar koprollen maakt En bomenwortels dansen In een sterrennacht die staakt In welke wereld leef ik dan Wat is de werkelijkheid En wil ik die wel hebben Of wil ik die juist kwijt Ik wil…

De bril is koud, gelukkig zo, een warmte zou mij niet bekoor. Het is mijn troon, mijn stille plek, waar ik even rust mag zoeken. Hier hoor ik niets, behalve mij, geen stemmen, geen geluid, geen krijs. Alleen het water dat zachtjes stroomt, en mijn gedachten die vrij rondzoemen. De tegels koud, de deur op slot, hier ben ik even wie ik ben…

Ze klemt een beetje, zoals jij soms iets voor je houdt tot het niet anders kan dan vallen. Een kort, scharnierend zuchten — het huis lijkt te ademen op een vreemde plek. En daar — op de mat — een omhelzing in papier. Vouwen vol handschrift, vol adem tussen de regels. Ik hurk, raak het aan zoals je iets aanraakt dat vanbinnen brandt…

de druppel holt een steen uit met de kracht van de tijd de wind slijt bergen met de kracht van de tijd de zee verslindt het land met de kracht van de tijd een klein vonkje kan zomaar een bos verschroeien met de kracht van de tijd diepe trauma’s vervlakken ook al raak je ze nooit helemaal kwijt zelfs niet met de kracht van de tijd…

Als op stille vleugels, heel rustig beweeg ik voort als een veertje zo licht speels, zacht zoet zwevend Zonnestralen, teder als dons blazen voorzichtig met warme adem de scherpe kantjes van het leven genieten, met volle teugen, al is het maar even Donkere wolken verdwijnen diepe verlangens van warmte, genegenheid.. tijden van vreugde…

Ik droomde vannacht, dat ik een schort was. Ik had het reuze druk. Mevrouw had mij dan voor. ‘k beschermde haar japonnetje. Dat heb ik graag gedaan. ‘k Zat overal met mijn neus vooraan. Ook als ze zwanger was, droeg ze mij als schort. Ik kwam dan in verdrukking. Maar als het kind geboren was, begon een tijd vol van verrukking. Ik kreeg…

een pilletje voor het hart geeft duizelingen daar weer eentje tegen geeft kramp in de voeten laat ze rusteloos bewegen daar weer eentje tegen doet je door jeuk in je neus wroeten allemaal van die rare dingen daar weer eentje tegen tast ze aan – je herinneringen bezorgt je hallucinaties en problemen met je ejaculaties waarvoor moet…

de ramen beslagen door hem hoger te hebben gezet omarmd door vaders gemaakte droogrek de klamme bedompte lucht valt amper te dragen en beneemt ons de adem het knettert achter de mica raampjes we gaan aan die lucht nog net niet dood en niemand heeft nog praatjes ga dan maar gauw met een kruik naar boven naar bed de ijzige…

'O' avondrood schreef de dichter Jules Deelder destijds al eens... ik stel me voor dat de 'O' staat voor de open mond van de verwondering we kunnen gerust stellen dat de zo fraaie lucht hier garant staat voor het blozen van de avond…

gedichten die ontstaan uit gedachten die onbewust hun krachten aan ons geven en tot zoveel meer in staat misschien zijn het slechts iele bomen uitgroeiend tot machtige imposante eiken die eeuwig lijken te bestaan of tot armetierig kreupelhout de kracht van woorden die nu niet meer maar ooit menig mens bekoorden soms sneuvelen de…

de zon scheen in het heldere water en ik zag me kijken naar mezelf legde voor even de boze wereld naast me neer en zag die kleine jongen ongedwongen spelen dromen over morgen zijn later en besef me keer op keer die onbezorgdheid en vrijheid waarin we als kind verbleven zo onschuldig ongeduldig tot een grote wilde valse kater hem…

ze ziet op de datingsite de foto van een vraagteken nieuwsgierig klikt ze erop die wil ze weleens spreken   binnen de kortste keren klikt het en zijn ze met elkaar in gesprek eerst nog over ditjes en datjes hij wil al snel een ontmoetingsplek   ze zegt dat ze te weinig van hem weet en dat ze eerst nog wat wil praten ze wil meer over hem…

jij leeft je eigen leven met af en toe wat aandacht voor mij   ik leefde ook jouw leven maar dat is nu voorbij   ik was mezelf verloren ergens in de voorbije tijd   nu ben ik als herboren een nieuwe kans op vrijheid   ik voel weer dat ik leef nu ik mezelf meer aandacht geef…

kijk om je heen zei ze en ontdek en wees je bewust ontdek het leven ik deed het in de tuin en ontdekte een kevertje dat met gevaar voor eigen leven zich een weg zocht door het gras bang om op z’n rug te belanden als een hulpeloos schaap de eekhoorn die al springend zich verlekkerde aan de notenboom de wolken die hun route door de lucht…

diep in haar wonen woorden soms zijn ze droevig, soms fijn het zijn er veel, toch zijn er situaties waarvoor geen woorden zijn het komt regelmatig voor dat ze iets zeggen moet waar zijn de juiste woorden geen enkel woord voelt goed ze kan de woorden vaak niet vinden is naar het goede woord op zoek het ligt op het puntje van haar tong…

Heer Bommel geniet met een oude luchtballon van bedaard vliegen. Ollie en Tom Poes kijken vol vermaak naar wat onder hen voortglijdt. Rustig landleven, woelig verkeer verschijnen en gaan vanzelf weer. Oosters prachtpaleis maakt plaats voor oerwoudmoeras, dat doet huiveren. Harde bulderwind drukt de reizigers op de zee, die…