"Hé kijk! Er zijn weer nieuwe campinggasten,
Ze komen naast ons in een grote tent.
Wacht eerst maar af, totdat je ze wat kent,
't Is beter om nog even af te tasten.…

Wat ontkiemt steekt zijn kop op: de lissen,
verwarring, het diepe. Een dag zaait zich uit,
dikt zich in, plooit zich open. We zetten ons schrap
tegen de onrust, maar de liefde rust niet, laat niet…

dit is niet tijdelijk
evenmin voorwaardelijk
klinkt als uiteenzetting
halverwege aan te treffen…

Mijn ogen dwalen over haar zijn,
Strijken langs haar lippen,
Om dan haar borsten te strelen,
Op weg naar haar diepste wezen.…

De dagen van de zomer zijn getogen
De jeugdpracht van de blâren vergaan,
Hun gouden tover is nog troost voor de ogen
Maar weldra zullen naakt de bomen staan.…