Het dode stilleven

Ik vermeed jagerspaden
liever bewoog ik
in die herfstleegte
onopvallend in mijn schijnwereld

Waarschijnlijk kende je me niet

Het waden door jouw levenswateren
bestond uit moeizame hoop
droeg de kenmerken van vals licht
mijn ontkennen werd een religie

Of een overlevingsdans

Weet dat jouw adem zonlicht was
ontsnapt uit jouw heerlijke jij
zelfs de wind in jouw voorbijgaan
maakte het verlangen tot iets ondraaglijks

Natuurlijk wist je dat niet

En het onuitgesprokene
groeit en zal nooit krimpen
raadseldromen vormen een puinhoop
loop nog één keer aan me voorbij

alsjeblieft

Omdat ik het ondraaglijke
meer liefheb dan het dode van een stilleven

liefde

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.5 met 12 stemmen 123