Alle inzendingen

Gun en gun niet weinig Gun en gun hen meer Gun en gun hen alles Alles? Alles wat je niet hebt gekregen Alles? Alles wat je niet hebt gekund Alles? Alles wat je niet werd gegund Gun hen twijfel Gun hen fouten Gun hen spijt Gun hen de sensatie Van een nieuwe generatie Gun de jeugd Hun eeuwigheid…

De ochtendmist maakt alles zacht, doet bomen verdwijnen. Die mag ik zelf verzinnen. Want er is geen verte. Er is alleen nu. Een lichaam tot stilstand, een naakt veld. Maar straks... Ja straks, werkelijk alles in de knop! Dan kom jij me tegemoet, onbedekt, in een oranje-paars licht. Tot die tijd - terwijl mijn wangen gloeien - blijf ik hier…

In een zeer, zeer te grijs verleden tijd stond ze ooit onaangekondigd voor mij Ik raakte hals over kop uiterst verliefd ja die schone maakte mij oprecht blij Eerst gingen we een knokpartij voeren met, die ons huwelijk niet zagen zitten Echter liet ik ze lullen en ouwehoeren; ik had aan elk maling; lag fijn te pitten Eindelijk bleek onz’…

de dichter droomt van oeverloze stromen die traag door een oneindig laagland gaan hij peinst over de zin van het bestaan en wat er na de dood zo-al zal komen hij is een god in ’t diepst van zijn gedachten z’n ganzenveer bedwingt het perkament beschrijft de wolkenvelden die frequent extase of een zwaar gemijmer brachten hij weent om bloemen…

Laat me niet alleen spelen met de boze prinses van de zeehondjes vertel je me in de verte van dat grote verlangen en je huppelt naar de zonneschijn waar andere kinderen met een touw spelen in de avond kom je terug met nieuwe schaduwen die om de beurt om een warm bed vragen voorzichtig in jouw fluistertoon en de afstand van dat grote geheim…

Gedachtenbeelden vol verhalen hijsen hun zeilen. Als schaduwen in de wind ontglippen ze mijn handen om in nachtvlucht op mijn huid te stranden. Vochtig nat van het dagwalsen druppelen dromen verloren in het nachtelijk dwalen. De winterwind geurt nog naar bloeiende klimrozen, draagt gestorven leven de herfst en winter voorbij.…

in de tuin met licht dat zich om namiddag slingert in de lucht die eigen gewicht draagt zonder te buigen voor kromming van aarde en zand en verder knarsend geluid van groeiende bomen het moet niet gekker worden voor vandaag…

Vanmorgen at ik brood, daar was de bakker doorgekropen. Met veel geknoei is het gegaan. Het beleg kwam er doorheen, ik had er gevuld eitje op gedaan. Terwijl ik zat te eten, stelde ik mij die bakker voor. Op zijn knieën en met meel bestoven. Het ging maar net, maar hij kroop erdoor. Nu ik achtentachtig ben, hoor ik mijn moeders woorden…

Het waren gouden jaren voor de post die zij als workaholic mocht bekleden die tijd hoort pertinent tot het verleden als CEO pur sang, koste wat kost Met social media valt nu te vrezen dat slechts een rouwkaart nog echt wordt gelezen...…

niet meer weten wat er was, zojuist is was gewist en is was zonder weten zo weer weg nu is nu is nu is wederkerend monotoon onwetend wankelend zonder was, zonder was is nu, is nu een kloon wie is, wie was waar wanneer en waarom weet je niet? was is zojuist gewist…

nog altijd worden zij geraakt bij het voorlezen van de namen is het de naam van hun voorouders die zij nooit hebben gekend zij hadden geen kans, opgeroepen ondergedoken, op de vlucht geslagen verraden voor vijf gulden de Jood hun verhalen gingen op in de wind en hing de waarheid aan de takken daar waar bladeren zullen groeien ieder jaar…

Een man opent zich in de armen van een vrouw -- Hij wordt zacht en praat.…

mag ik aan het einde van mijn zijn een beetje vergiffenis wat balsem voor de zielenpijn als er nog genade over is ijdelheid was mijn deel menig kwetsend woord en minachting van de liefde geen spaander liet ik heel mijn daden brachten veel verdriet dat allemaal verloochenen dat allemaal vergeten kan ik niet maar als er nog…

de klok vertikt de tijd tot ze zich vertikt wij gaan tot we ons vergaan…

Ik ben in oorlog met het leven welke zo zonder reden zo ver van vrede, veiligheid en gezondheid afstaat ik ben paraat om te vechten me te geven in de volle strijd welke harde lijn zo ver van me afstaat als het leven een beetje zou toegeven ben ik bereid tot wapenstilstand voor onderhandelingen zonder gekletter maar ik heb mijn minimale…

Zachte zon breekt door vogels zingen nieuwe tijd lente wekt de grond Winterzon ontwaakt langzaam aan de horizon, haar bleke stralen breken door de nevelige ochtendlucht. Een blauwe hemel ontvouwt zich boven het stille landschap waar de natuur nog verborgen ligt in haar ijzige omhelzing. In de vroege uren, wanneer wereld gehuld is in een…

ik ben klaar met jou vergelijkenderwijs te duiden met alle schoonheid emoties en het altijd de allerbeste en slimste te zijn jij bent gewoon een griet met allerlei onhebbelijkheden wat je in mij ziet en ik in jou daar raken wij nooit over uitgepraat of verzwijgen het het is het onbenoembare niet aan te duiden manco dat wat…

Ik blijf altijd op de zorgboerderij Niets meer met de samenleving te maken hebben Dan heb je rust En voel je je vrij Voordat je het weet val je in een zwart gat Want de meeste mensen hebben toch een zwart hart Het is in het leven toch allemaal eigenbelang Ik leef voor m'n rust En ga mijn eigen gang Het is zoals het is Gaat zoals het…

Geen spoor Geen mens die nog Iets van je kan vinden Nu ik je stof laat Aan de wind Die waait fel Boven de autostrade Nee, dus niet Boven de Schelde Je fotoalbums Die ík vernietigde Worden niet gemist Je huis gunde ik Met grote korting Aan de buren Je boeken verkocht per kilo Nee, geen prijs per stuk Ja, ook die eerste…

‘Ik heb de prijzen keer op keer verhoogd, vermindering van service was mijn visie, toch was er een teruggang in klandizie, ik snap niet wat het volk hiermee beoogt.’ Een triest verhaal! U ziet natuurlijk wel dat dit de neergang schetst van PostNL.…

De maan breekt de wolken uiteen; en stromende uit die wel breken kolken en kreken, gletschers en meren naar alle verten uiteen. de aarde is klein en alleen, een slingerend schip in het ruim, dat zich stampend en schuin overstag gaand in doodsangst kampende boven houdt op het kolkende water des donkers onder het stormende schuim. ik lig…

Er was Assepoester die het vreemd vond dat de prins dat glazen muiltje nodig had om haar te herkennen. Al die tijd dat haar zussen bezig waren hun voeten in dat schoentje te persen, stond ze naast hem. Hij had toch uren met haar gedanst? Hij wist toch hoe ze rook? En bewoog? Er was Assepoester die hoopte dat de prins haar meteen had herkend maar…

'Si je veux' zei zij en hij dacht ja dat wil ik ook 'Moi aussi' zei hij teder en zacht en zag haar voor en onder zich en raakte in zijn stoutste fantasieën nog nèt niet het spoor bijster maar wel bijkans van de kook toen hij zich afvroeg of haar si geen ja was maar een als 'Is that a yes or no,' vroeg hij in…

Wie zoals ik ook dacht aan een musical met heel veel Tante Leen en Johnny Jordaan geschetter kwam bedrogen uit maar vanuit de VIP loge in het Afas-theater in Leusden keek ik mijn ogen uit op 't toneel met een wisselende drukte van jewelste met hoogstaand muzikaal gespetter met een treffend inhoudelijk verhaal van hij & zij, zij & zij…

de top 40, lijst van de hits spiegel van wat leeft en wij zien elke week een nieuwe rij platen een podium voor stijgers en dalers van pop tot rock, van dance tot rap jij vangt het leven in een web van tonen een lied van liefde, een beat vol kracht je weerspiegelt ons gemoed in de tijd van golden earring tot davina michelle van vroeger…

Nederland heeft zijn beste Amateur Voetballer nooit echt leren kennen Daar zullen we voor altijd aan moeten wennen Dat moeten de mensen erkennen Wat niet is komt nooit meer terug Het talent beschadigd Maar het is achter de rug Nederland heeft zijn beste Amateur Voetballer nooit echt leren kennen En dat zal altijd zo blijven Maar ik heb…

Tegen de hellingen bij het Galileesche meer gaat Heer Jezus een grote groep mensen voor gezeten op een top spreekt hij de menigte toe Zijn Boodschap is een lantaarn die dag en nacht heen en weer zwaait in de eenvoudige kamer van dagelijks leven de vlam danst sierlijk brengt door heel het vertrek zacht maar overal komend licht in nauwe…

Onmin: als een koe in striemende regen staan -- je kont naar de wind.…

de mooiste gedichten zullen nooit worden geschreven toch zal ik bij benadering naar mooie woorden streven ik recht mijn rug en scherp m'n pen en doe alsof ik dichter ben maar ik zal me steeds bezeren vergeefs gezocht naar elke vorm blijf ik het toch proberen…

Bestreept is fotografisch bewezen voor "Onze kinderen" rijdt voorzichtig. Dagdagelijks opgeplooid lakens dekens gelijnde bedden slaapzalen OK bestikt gestreepte auschwitz pyama's overbelicht verzamelplaats de zaal voor wie het ziet staan geschreven op de muur met vuur ik zal niet meer zien de volle schoven maar doe mij geloven…