Alle inzendingen van Cor

de aarde ademt langzaam in velden van goud en stilte waar handen kunnen nemen wat nodig is en niets meer rivieren fluisteren geen bezit zij stromen, geven, verdwijnen zonder iets te bewaren behalve hun weg maar ergens groeit een honger zonder bodem een mond die blijft vragen ook als de schalen breken van overvloed en de aarde —…

zij loopt niet achter mij maar naast mij alsof ze mijn hand kent zonder mij aan te raken in de ochtend zit ze in het licht op de tafel in de rimpel van mijn huid in de stilte vóór een woord ik proef haar niet als einde maar als een zachte druk die elke keuze laat wegen alsof niets licht mag blijven soms fluistert ze niet in woorden…

vrede groeit niet in het staal van zwaarden niet in het dreunen van laarzen op koude grond zij woont stiller in het zachte wegen van woorden in het luisteren dat verder reikt dan het eigen gelijk waar handen niet grijpen maar openen waar grenzen vervagen in het licht van begrip daar ademt zij breekbaar en toch standvastig niet…

Een leven zonder dromen is stil als aarde in de winter, een tuin die wacht maar niets onthult, waar geen kleur het hart beroert. Geen fluistering van hoop in de wind, geen zachte belofte van morgen, alleen het lege pad van wat is, zonder het verlangen naar wat kan zijn. Maar waar een droom ontkiemt, daar breekt het licht voorzichtig door…

leeg komen wij aan geen pad onder onze voeten alleen zachte grond met handen vol twijfel bouwen wij richting uit niets een naam voor ons gaan tussen licht en verlies geven wij zelf betekenis aan wat ons raakt geen stem uit de hemel die zegt waarom wij bestaan wij fluisteren zelf en in dat fluisteren groeit langzaam een reden om…

in de vroege ochtend ligt jouw zin als dauw op het gras van mijn woorden ik buk en lees opnieuw alsof licht mijn handen raakt zacht en onverwacht tussen regels groeit iets een stille glimlach misschien of een open veld jouw stem kwam voorbij als wind door een lege tuin en liet iets achter ik dank je daarvoor want in dat kleine gebaar…

licht glijdt over stof langs ramen van mist veren van vergeten licht dansen in de stilte schaduwen wiegen zacht tussen muren van adem stemmen drijven als nevel onhoorbaar en licht kleur smelt in de leegte ogen volgen sporen die nergens beginnen en overal eindigen een deur op een kier fluistert verlaten wind handen raken leegte en…

Op mijn tenen liep ik nacht na nacht, kamers ademden zwaar, stilte drukte als steen. Knopen in mijn borst die in de schaduw lagen, tijd gleed traag over mijn rug. Toen brak iets. Ik liet los. Lucht stroomde in en voeten vonden hun weg. Letters vielen als regen, ideeën bloeiden in mijn handen, dagen ontvouwden zich als zonlicht door…

Elke stap die ik zet draagt de echo van een weg die ik niet nam. De wind fluistert over levens die tegelijk bestaan. Misschien loop ik altijd twee paden tegelijk. De ene van mijn handen door aarde en stenen. De andere van mijn gedachten zwevend boven het gras. Verweven. Stil. Vol mogelijkheden.…

het licht dat ik in andermans ogen zie werd ooit in mij geboren een kleine vlam bijna ongemerkt in stilte ontstoken ik gaf haar door van hart tot hart en ergens verder groeit het groter maar wees gerust wie een licht ontsteekt draagt altijd de ochtend in zich…

geen boom weet dat vallen hem eens wacht geen vogel kent zijn laatste vlucht wij dragen het einde als een stille schaduw achter onze schouders wij kennen de grens en juist daarom brandt in ons het felle verlangen te worden wie wij zijn de dood staat niet alleen als sluiting van het leven maar als een open deur die fluistert…

misschien is herinnering niet wat wij vasthouden van wat voorbijging maar wat het verleden stil uit onze handen neemt terwijl wij verder gaan stap na stap laten wij iets achter zonder het te merken tot alleen de weg nog weet hoe wij er ooit waren…

waar liefde woont ademt geduld langzaam mee als een boom die groeit onder zachte handen leren dagen wachten tot wijsheid rijpt niet luid niet streng maar stil als avondlicht want waar liefde blijft vinden geduld en wijsheid vanzelf hun weg…

een mens begrijpen is lopen door mistig land waar paden verdwijnen vragen zonder eind woorden die anders bedoelen stilte ertussen dus oordeelt men snel een steen werpt minder moeite dan een hand reiken maar wie langer kijkt ziet achter gesloten ogen een wereld bewegen…

niets dan ademtocht de wereld buigt en bloeit mee met wat ik denk donker wordt ochtend als mijn gedachten lichten en zacht vertrouwen het leven zelf zwijgt het draagt slechts mijn kleuren in stille spiegel…

De mens weigert te zijn wat hij is. Een boom staat. Hij vraagt zich niets af. Een vogel zingt zonder schaamte. Maar wij met handen en een hart dat open staat kijken in spiegels alsof wij rechters zijn. Wij meten ons aan schaduwen. Wij verbergen onze scheuren. Wij dragen gezichten die niet het onze zijn. Wij knikken naar verwachtingen…

De ene dictator wordt door de ander vermoord In naam van democratie en vrijheid Wie bepaalt wie moet worden bevrijd Het is levensgevaarlijk balanceren op het slappe koord…

In wat voor een wereld zijn we beland Een pokemon kaart geveild voor 16 miljoen dollar Ik vind dit nog gekker dan bizar Wat is er met mij aande hand.…

logica zet een rechte lijn een pad van steen zij houdt van stappen van meten van weten van het antwoord aan het eind maar verbeelding zij opent ramen in muren die nog niet bestaan zij maakt van wolken bruggen en van stilte zee waar logica zegt hier houdt het op fluistert verbeelding kijk hier begint het pas en ineens…

wij weten dat onze dagen niet eindeloos zijn en toch elke morgen een zachte belofte in het licht geen boom die zijn blad betreurt geen vogel die de stilte vreest maar wij wij kennen het einde daarom liefhebben wij met open handen de dood loopt zwijgend langs het pad zij herinnert ons aan een stem aan nabijheid zolang wij…

tijd legt lagen af denken wordt stil en helder ik zoek de kern…

de stad ademt rook sirenes snijden de avond knieën op nekken wetten op lichamen dit is geen orde dit is gewicht van een staat die leerde hoe hard stilte kan drukken op asfalt liggen namen geen labels George Breonna zoveel anderen hun adem bleef achter in de straat we zagen vuisten omhoog niet om te slaan maar om lucht te…

altijd een kind zijn niet omdat ik niets geleerd heb maar omdat verwondering mij niet verliet ik draag haar als een jas die nooit verslijt in de wind danst zacht de droom geen grote sprongen eerder wiegen zoals gras dat weet wanneer het buigt en wanneer het blijft staan ik loop door dagen die ouder worden dan ik hun randen rafelen…

de grens ademt stil niet het einde maar begin van nieuwe wegen…

Sommige mensen zijn altijd onderweg met plannen in de zak en een uitweg in zicht ze weten hoe je schuift hoe je wint zonder te blijven Anderen dragen minder geen kaarten geen noodpaden zij kennen één weten wanneer het leven nadert scherp en zonder omwegen zoeken zij niets buiten zich zij keren terug naar dat ene punt en daar…

’s nachts wanneer de wereld oplost opent de geest verborgen deuren beelden verschijnen zonder oorsprong tijd vouwt zich terug in zichzelf een sleutel is geen sleutel een angst geen angst alles spreekt in tekens die niet begrepen willen worden en wie durft te blijven in dit woordeloze weten vindt de stille weg waar het onbewuste zichzelf herkent…

ik ben het meest mezelf wanneer niemand kijkt geen rol geen afstemming geen kleine correcties om het draaglijk te houden alleen is geen tekort het is afwezigheid van ruis in gezelschap schuift iets net naast zichzelf woorden buigen gedachten wachten maar alleen valt alles samen ik hoef niets uit te leggen niet te reageren niet…

We lopen vaak vooruit met plannen in onze handen en horen de ander alleen half. We kijken niet wie hij is maar wie hij zou moeten worden om beter te passen in ons verhaal. Daar begint de wrijving niet luid maar als een zachte spanning die langzaam moe maakt. De kunst is niet duwen maar meebewegen niet winnen maar waarnemen. De…

Hij weet het beter — I told you so — altijd net te vroeg. Legt grote woorden neer als grind op elke weg die wij nog moesten gaan. Niet om te bouwen, maar om te tonen dat hij al wist waarheen we gingen. Believe me. Ergernis schuurt langs tafel en scherm, opgeklopt tot iets dat winst moet heten, tremendous, zegt hij, alsof volume waarheid…

In kamers waar het licht zich vouwt langs de randen van vertrouwde dingen blijft haar naam een stille trilling. In hout, stof en schaduwsporen. Er leeft iets dat niet verdwijnt. Een zachte stroom die je omhult, zoals herinnering niet spreekt, maar fluistert in gebaren. Het verdriet huist in de…