Netgedichten over individu

Ik droomde dat de wereld aan mij trok, haastig en luid, een ijdel schimmenspel. Zij wilden dat ik in hun malen opging, hun korte, felle vuur bewoog mij wel, maar in de kern bleef ik onwrikbaar stil. Hoe makkelijk heft men andermans gewicht en buigt de rug onder een vreemde zonde, totdat het eigen, klare maagdelijk licht verduisterd raakt en…

toen ghij mij in den schemer saeght, ontdecktet ghij wie ick mocht sijn, of heeft uw aensicht, stil vertraeghd, een lach geplooid om ’t wezen mijn of naemt ghij meer de schaduwe waer, waertoe de maene soo gaerne noopt, verstomde uw tonge tot gebaer, terwijl mijn aesem door u loopt verhaelde niet den nacht van overgave, op witte…

mijnen gheleiden dagh drijft door den verstarden gheest ende en weet meestentijts niet waer hij rust, noch waer hij is gheweest oock ontgaet hem ’t ghevoelen van d’aerde die ons draeght doch vreest niet, sist mijn strever soo stout ende onversaeght ick ben ghelijck den doorsneê mensch: een alomme verspillend beest dat teert op…

Een levenskunst: het rimpelloze kind te hoeden in het krimpende gemoed, waar eenzaamheid de verre sferen bindt en schaduw de verbeelding schraal begroet. Totdat de vloed het moede wezen drijft naar zilte stranden van het eigen gelaat; en wat er van het spiegelbeeld beklijft slechts naakte en onthechte weemoed staat. Een droomloos en onwrikbaar…

Het papier absorbeert de inkt. Het draagt ook de zwaarte van het ongezegde. In de luwte van deze kamer vallen de maskers af. De wereld is ver weg. De eenzaamheid is geen vijand meer. Het is een spiegel die geduldig wacht. Alleen in de stilte van het zijn. Verwoorden wat de leegte schreef. Zelfgekozen schemeringen vallen. Tekeningen van de…

mijne siele spiegelt sich aen 't licht van desen tijt der verloren oceaen . in den beginne was er sien wazigh noch als door een sluijer nu, scherper . doch vaker ende dieper ervaer ick de verwe van nieuwe maen . al is d'aerde vol van monden ende kent sij ontelbare wouden met handen . een mensch wordt ongevraeght…

Daar waar verhalen waren gebleven, leefde je in een landschap van andere verhalen dan die we ons herinnerden in het bed. Vol verlangen namen we afscheid van een droom; zinnen leken te dansen in verbeelding. Verslaafd aan jouw genegenheid, altijd dichtbij in dit universum van onvoltooide wensen. Gezelligheid die je bracht bij nacht, wanneer…

ik schrijf geen boeken meer, vertaal nog slechts in het grijnzen van wie ik ben ik was een kolonist, had het ontdekte reeds verloren aleer ik het met mijn handen kon duiden, het waren spaanders die mijn tijd hebben uitgebuit, niet met beloftes die gelegen in een bad met zuur me telkens overrompelde neen, de uitwasemingen die mijn geest…

Als ik alles mag vergeten over het leven en het daten, slaap ik mijn eenzame roes uit op de grond bij de verhalende boom. Ik kan het niet weten, ik ben slechts een droom. Een heilige man misschien, die ons de leugens opnieuw toont omdat genegenheid moet zwijgen nu alle lasten getuigen aan de horizon, neergeslagen in de krappe beurs.…

hij zag haar lopen langs het water gelijk de waarheid buigzaam is mee kan buigen met de tijd de zondaar in leven blijft in angstig beven totdat over de dood is verteld de mens niet zomaar wat doet liefde werkelijk bestaat en ieder een deel ontvangt hij tijdens de reis ernaartoe niet meer bang hoeft te zijn omdat hij antwoord kreeg…

De woorden die ik mezelf vertel
 verdwijnen langzaam 
tussen de stiltes door.
 Ze verliezen hun betekenis,
 alsof zelfs mijn eigen stem 
me niet meer herkent. Ook in stilte ben ik aanwezig. Ik ben meer 
dan de de woorden die ontbreken, 
meer dan de zinnen
 die ik niet kan afmaken.
 Ik ben ook de blik,
 de beweging,
 de stilte tussen…

Geen vrije tred langs wegen en wind, geen lichtvoetig volgen van wat zich bevindt Het ritme van rust en gemis de maat van een dag, die verdraaid en geheel anders is Een lichaam in stilstand de blik op de tijd, een vleugje onmacht een sprankje strijd De kunst van het wachten, de weemoed erbij, het verlangen naar ruimte, naar…

nog altijd is de ring het paleis waarin ik mijn dromen kan incasseren met vuisten die als kwelgeesten de absurditeit in mij naar boven haalt de vele rondes slepen de tijd van hoek naar hoek, het touwengevecht is de donder die de bliksem zonder slag of stoot het canvas laat bezoeken al ware het een eeuwenlange aanlegsteiger een knock-out…

Zonder zekeringen, noch met zekerheden, behalve dat hij nooit terugkeren zou naar dat leven met zijn verleden, daalde hij af in diepe duisternis. Een vreemde duizeling, buitelend als een prooi, vliegensvlug grijpend naar de beugels die daar ontbraken; hij maakte vaart met zijn berekening, zonder aantekening, en terwijl hij nog viel, strijdbaar…

De brute overmacht breekt elk verstand, de illusie van controle lost nu op. Als droog, onvruchtbaar zand glijdt uit de hand het trotse bouwwerk van de mensentop. Geen zacht bedrog herstelt de broze schijn, de vrome maskers vallen van het gelaat. Er is geen lichte moed, geen troost voor pijn, wanneer het hart zijn eigen grens verlaat. Ik…

neem mijn hant, en wees niet bevreest als ick trecke door levende velden met voelende bosschen alomme want dickwils is een mensch te seer bedeest om sich als deelende, roepende stemme, kenbaer te maken…

zo het brood gesneden wordt haast het leven zich naar het eind een vervulling bracht mijn geboorte in de stroom van een misleidend spel waarin zuchtige lieden het kindsyndroom voorbij alle wolken deed bestuiven met haat en ondoorgrondelijke redenen als zuigeling kolfde ik de melk uit woorden die sneden zoals het geboortekanaal was gelegen…

Als stoker van warmte, zonodig ook de hittebronnen zelf handig opporrend, wist hij mij te wel vinden, in vuurvorm en vlammen, voor dat gloeiendhete verhaal op zijn aangebrande lippen en een afgebladderde tong. Over de hel en de hemel. Of, zoals hij zei, dat wat allebei niet bestaat, tenzij: als je er bent, went het nimmer, want de oneindigheid…

Daar komt hij vol trots, de bleue strijder, rotsvast op de gefossiliseerde ros met de versteende aansporing. Direct gevolgd door zijn broze, vertragende leger: voor elke dag, elke verloren slag in gedachte, een passende gemoedstoestand; een paar gebeitelde, stevig lijdende vuurschoenen; rond te slingeren kometen, om al wat voor…

De sombere dag crepeert in het rottende riet, zotte schemering wurgt de geblindeerde horizon met ijzeren hand en sterke vingers. Ik ben de armoedige schilder zonder onderbroek, bezeten door de waanzin van de leegte, die het verstikkende gif en de vitale extase van dit zwarte water drinkt met dorstige keel bang voor de dood, angstig voor…

Hij bestaat dus echt in werkelijkheid die eenzame onbegrepen dichter hij zit op een bankje alsof het niets is warme stralen op zijn gezicht flarden van verzen rijpen in het licht het wankel evenwicht uit het verleden smelt langzaam weg in het felle heden opgeladen met innovatieve zinnenspinsels begint een volgend hoofdstuk in een onvolprezen…

mijn hele koninkrijk ligt gelegen aan de gaba a receptoren, overgevoeligheden vertolken de waanzin die ik merk te mogen lezen in alles wat ik zoek en vind het balanceren op het randje van het trottoir vertolkt de angst die in een persisterend molecuul nog tot kleinere eenheden wordt gesneden explodeert wonderlijk in al mijn zintuigelijke…

De tijd dacht de jeugd in het verleden te laten, maar uit een eigenzinnige bron welt zij weer op. Daar gaat de zwerver, die geen spiegel kent, gedreven door de drang diep vanbinnen, hij zoekt de luwte waar het hart aan wenst, als witte wolken boven ’t zengend land. Naakt wil hij rusten in het koele linnen kleed, waarmee hij door de hete…

angst die zich voltrekt in het onzichtbaar zijn van beelden, ontdaan van dat spektakel raakt vervreemding het slot dat piept en kraakt terwijl zij hem op de keper beschouwt zij raakt de snaren in zijn stem-gedrag, het wild in zijn ogen is rijp voor de slacht, het vangen van eenhoorns is een kunst, een kunst die laaft aan zijn spraak dat in…

Als een verwelkte bloem in een vergeten tuin, zo daalt de hoogmoed af naar haar verval. Het is een decadente tocht, een traag verlies van dromen die te droevig zijn voor deze late uren. Want het leven, zo herinneren de kronieken ons, schenkt beurtelings voorspoed en bittere tegenspoed, en de tijd kent geen genade wanneer het lot voltrokken is.…

de horizon klimt uit het nachtelijke dal, schuurt langs de silhouetten die de nacht tot stilstaan hebben geroepen, geruisloos en zuiver zacht toegerust en met het oog op de klok draagt een wondere wereld bij aan de opsmuk die ik als een offer draag in de vele wankele momenten waarin ik het duister lees al ware het een plaag van historische…

Onder duistere stenen en verstampte gronden verzand in de wereldse chaos ligt naast elk vuur als een schaap een bestormd brein op het nadir in een dalende lijn Van bemoste rotsen tot sterrenbeelden verstrengelt al als luidruchtig alomvattend het wrange verplichte donker welk na dagdromerijen gekromde lijnen nooit vergaan kan maar…

Papa is geen totem, een half gevuld glas, de rook die uit een oude schoorsteen grapt; het is iets moois en wat je vaak behapt, het is de dag toen je niet eenzaam was. Geen onherbergzaam pad, een foutief woord, de opstellen waarin jij je totaal gaf; de verandering ben ik, de geëiste straf, het vonnis dat je onlangs hebt gehoord. Ik was…

Soms moet u zelf iets oplossen de handschoen oppakken of als enige die zware last tillen Dan kunt u het niet maken zomaar weg te lopen voor die verantwoordelijkheid u verschuilen achter bevreemdende maskers noch hun afstandelijke meningen als een wereldvreemd figuur met versleten doch knikkende knieën koninklijk buigen voor de angst…

Geen ontkomen is er aan, de groene amsterdammer trilt en beukt nog na op brakke grond Ik laat de bundel waaien, lichtend in het late luchtdichte ijle zuchten boven atmosferisch hoge amazonebomen niets gaat vanzelf de gaarde in voorbij de aangebrande zomer, vergeet de chocoladekrans. niemand hoeft van mij te weten als het niet voor…