Netgedichten over landschap

Bliksemschichten lichten ogen. De kalme dauw graaft zich in tot de storm zich nestelt in de geur van gebroken takken. Bladerend gesteente en vuile plassen grijpen naar de stokkende adem. Donderslagen gooien haar wereld op de kop, splijten de platgetreden deurmat boven de ingeklonken vloer. Fronsende dijken buigen voor de laagste vergulde…

Groene glooiingen nodigen uit tot zwijgen. De kom biedt stille rust.…

Boven dampen van gaslicht uit stomende schepen gemeerd aan de gelderse kade staat in het uur van de wolf het alziend oog in het zenit van zijn rijzende baan In transparant water der grachtengordel weerspiegelt zich in serene luciditeit een zoete verboden lichtval die voor somnambulante halfslapende dansers meer geschikt…

De avondnevel maakt alles zacht doet bomen verdwijnen. Die mag ik zelf verzinnen. Want er is geen verte. Er is alleen nu. Een lichaam tot stilstand. Een naakt veld. Mijn woorden als wapens afgedaan. Straks komt zij! Onbedekt, een groot, haast oranje licht. Tot die tijd blijf ik hier. En weet hoe stil de wind kan waaien.…

De zwarte varkens op Atokos scheppen hun weldadige habitat wellustig baden ze pootjes in de Ionische Zee. Ooit achtergelaten door een stelletje dronken matrozen voor hen geen notities op zwarte bladzijden noch een trilogie van droefenis zwarte varkens slaan geen pootjes om herinneringen heen alleen een zanderig wroeten. Het zinnelijk…

op een voorbijvarend schip zag ik het vertrek van alles wat verdwijnen zou in de modderige rivierbedding helde een schuin verankerde herberg die zinken zou zilveren taal tinkelde even helder als alles wat ik zag mythe en landschap vloeiden samen ‘s nachts luisterde ik of het regende later hoorde ik het geroffel van druppels op het…

Zij wekt ons erfgoed andermaal tot leven en dat op Open Monumentendag ook al bestaat het twee millennia ik hoorde ergens wel de klepel luiden wist wel van Limes' castra en castella maar hoorde niet de klokken in Panoven slechts die van Pannerden tot Sevenaer…

Molens omarmen meer dan wind alleen in het water rimpelen hun silhouetten geruisloos door het polderlandschap waar verlangens zichtbaar worden gevoelens zich strengelen met het zacht wuivende riet daar met elkaar verbonden en in Delfts blauw nageschilderd naar een fraai behouden aanzicht van over duizend monumenten zijn de vele verschijningen…

als ik je delf uit de verzonken dam vertel ik over rauwe ijskoude plakken klei en warme gebakken stenen uit je huid pers ik de eeuwen die wij dragen wanneer ik je omsluit mijn hitte in je borst ontbrandt versmelten we binnen mijn gewelven zal ik je baren onze vlammen smoren tot we nagloeien…

De watertoren versmelt met regenwolken boven tinten van groen. De onrustige lucht versterkt de rust van het land.…

Wind ruist door het blad groene heuvels in het zicht stilte op de weg Langs het stille pad opent het landschap zich in brede ademslagen van gras en licht, waar elke bocht een vertraagde gedachte wordt en de heuvels hun oude rust naar voren brengen. Bomen staan als wachters aan de rand, met stammen die verhalen dragen van wind en tijd,…

Zij hoort de echo van de dweepzucht van een ongelukkige tante aan de rivier. Het water stroomt traag voorbij, net als de tijd van toen en hier. In de rimpeling van de IJssel glanst een weemoedig verleden, dromen in het gras aan de kade beneden. Zoete wind fluistert zacht de illustere namen die de stad al lang vergat, terwijl…

Vanaf mijn sluimering tussen leven en nergens hapert de dag Alsmaar middag Opwinding die aan mij voorbijgaat Hoog zit ik stil op mijn paard De ochtend begint onherbergzaam Er rollen wolken aan Vruchtbaarheid over woest en ledig De beek zingt en de horizon stijgt met het volle gewicht van de aarde, schaduw verdonkeremaant mij…

Vroege morgenstilte een tulp opent haar kelk wind zonder naam Een tulp staat als een vorm die meer verbergt dan toont, en iets in haar opwaartse lijn opent een diepte die de aandacht vertraagt tot een helderheid zonder naam. Haar ijle kelk rust in de wijde lucht alsof zij luistert naar wat in haar kleur beweegt; een trage ontvouwing…

Het korte zwaard hakt spaanders uit mijn houten schild Schilfers gedroogde verf vliegen rond plakken op mijn druipende wonden Oren worden monsters Gefluit. Gegrom. Rammelend ijzer doet mijn noesten bezwijken Langs grashalmen kruipen mijn rode zoenen terwijl ik zwijg tussen geknakte boterbloemen De spiegel van tijd kleurt…

Alleen de oldskool insiders weten dat je niet op Bataafse aarde wezen moet voor de gaafste boomgaarden, echter in Leomerike - of all places [waar wellicht nog een limerick over geschreven zal worden door deze of gene] en laten wij iedereen de les lezen door uit te leggen dat de Rijn niet bij Lobith, maar bij Spijk de grens over komt…

In rijen stonden kastanjes, appels in manden, aan verdrogende oevers modder zoog de wielen vast – de wachter zweeg met beide monden. Minerva ontving van Ceres haar oogst, waar schuiten scheefgetrokken lagen in slib – zij brak het gerimpelde brood en legde een dam; hier sloeg de wachter vier ogen neer. Jupiters toorn vuurde bliksemschichten…

over het verre ijs van de dood een geheim landschap waar niemand kan komen zwerf jij in slaap en stilte tussen het wit en het zwart duizendjarige stenen een klok zonder cijfers een gans op de vleugel woorden van inkt alleen maar dit gedicht…

Verglijd ik van de hoogste toppen naar de laagste strangen hier rolt mijn steen zoek ik de oudste Aa langs steile wanden door duizend kolkende jaren reist hier mijn steen Rhenus groet mij, raakt aan mijn tranen mijn kant, mijn wal zwerf ik naar het onpeilbare waar echo’s uit oude tijden doorklinken in kwartsiet rust hier mijn…

Hij liet de landschappen aan zich voorbijtrekken terwijl meereizende seizoenen -op vleugels zonder einde- wiegden in uiterste regionen van zijn zichtlijnen Hij zag er geen heil meer in om zijn benen verder te strekken ondanks waarschuwingen dat de boom -waaronder hij verbleef- wegkwijnde zwiepte in verbeten stormen uit vergleden tijden…

Naast de vangrail in het gras zie ik bomen voorbijrazen. Twee lichten branden. Deuren slaan open. Ik hoor een taal die ik niet ken. Er is geen tijd voor reflectie, geen tijd voor hoe ik hier terecht kwam. De druk is hoog. De bomen hebben haast. Hun schaduwen rennen vooruit — verder dan mijn oog reiken kan. Een stoet van mieren…

Water klettert op de rotsen van een omarming is geen sprake, zachte rondingen ontbreken niet haar vastgeraakte waarheid van gebutste stenen die zich vlijen om niets meer dan een verlangen naar het bijzondere gevoel van aanhoudende strelingen terwijl omzwervingen voorbij gaan blijven waterlopen stromen.…

Eiland eindeloze vlakte fiets door de leegte wind tegen de velden, de hemel en de zee speelse glooiing in de duinen het schelpenpad wijst de weg eindeloos open het huis van de wind…

Op werkbezoek het landschap monsteren, over paadjes langs het bruin bruisende water van de bergbeek met waterspreeuwen en libellen over gras vol vingerhoedskruid tussen grote blokken graniet en ergens daarachter af en toe het blaten van een schaap voorbij een drassig veld met plonsfonteintjes van rondspringende kikkers en onder de…

het landschap van dienst is dit keer nader tot dichtbij troostend, tevens dienstbaar op verzoek met driehoeksmeting bepaald zodat geen mens verdwaalt verschoven in tijd rekbaar van begrip dit lijdzaam te ondergaan dit neigen naar uithoeken deze landengte verbindt ruimte staat stil ter plaatse tegenover alhier en zich elders…

Paddenstoelen In het bos, waar stilte heerst, groeien paddenstoelen, nooit gevreesd. Aan een oude boom, hun thuis, verbergen zij zich, stil en kuis. De regen valt, en zij bloeien, hun kleurenpracht doet ons boeien. Met hoedjes als een herfstig kleed, staan zij daar in vol en breed. De boom biedt hen een warme plek, waar zij groeien,…

Op de Oude Waal vaar ik je Het geschaafde pantser kraakt op brakende golven Wilgen waaien de nacht voorbij Geslagen nesten hangen in mijn touwen Ik dobber je zachtjes tot de Puttmanskrib Daar klinkt uit een langgerekte kolk de roep van de roerdomp Je hout me ik bevrijd je Tussen de nerven pak ik je hand De echo verstilt…

verleg door te breken op de naam af te gaan op de man af en paard schaap uiterwaard…

Ik wed dat het wad in de tijd dat de ee en de lauwers uitvloeiden in één grote zee ten zuiden waarvan het zompige land een laagvlakte was met enkel hoog gras en dorpen op wierden en kerken op terpen de eilanden niets waren dan platen van zand met enkel hoge duinen als warden…

de mist hangt ginds nog laag boven de aarde tot de morgenzon de damp verdwijnen doet vanuit coulissen van wijdgeopende gordijnen zie ik het trage schouwspel als een gestaag ontwaken van het vroege landschap voor een nieuwe lentedag...…